Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 kwietnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę. Postanowienie jest prawomocne od 21 stycznia 2016 r. Po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi Skarżący wniósł o wyłączenie sędziego (k. 239) i referendarza sądowego (k. 255). W dniu 8 czerwca 2016 r. wydano zarządzenie o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania (k. 281) i postanowienie o odmowie wyłączenia referendarza sądowego (k. 290). Rozstrzygnięcia te zaskarżono zażaleniami (k. 300), które odrzucono postanowieniami z 9 marca 2017 r. (k. 353 i k. 349). Skarżący wniósł zażalenia na te postanowienia, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do ich wniesienia (k. 367-368). Postanowieniami z 24 maja 2017 r. odmówiono przywrócenia terminów do wniesienia tych zażaleń (k. 381 i k. 378). Skarżący wniósł zażalenia na oba postanowienia z 24 maja 2017 r. (k. 393), jednocześnie wnosząc "o wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Postępowania zażaleniowe wszczęte zażaleniami na wyżej wskazane dwa postanowienia z 9 marca 2017 r. i dwa postanowienia z 24 maja 2017 r. należało umorzyć na podstawie art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Zgodnie z powyższym przepisem jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.
Wyżej wskazane cztery postępowania zażaleniowe stały się bezprzedmiotowe, ponieważ przed wniesieniem zażaleń postanowieniem z 2 kwietnia 2013 r. Sąd odrzucił skargę, a postanowienie to jest prawomocne od 21 stycznia 2016 r. Sprawa została więc zakończona, stąd rozpoznanie zażaleń na dwa postanowienia z 9 marca 2017 r. i dwa postanowienia z 24 maja 2017 r. jest bezprzedmiotowe.
Zawarte w zażaleniu stwierdzenie, że Skarżący wnosi "o wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia" (k. 393) Sąd potraktował jako podtrzymanie uprzednio złożonego wniosku o wyłączenie sędziego, stąd nie było potrzeby ponownego orzekania w tym przedmiocie.
Z tej przyczyny orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a.