Uzasadnienie
D. B., dalej jako Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Na podstawie zarządzenia z dnia 6 grudnia 2012 r. wezwano Skarżącego do złożenia w Sądzie wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do nadesłania dodatkowych informacji o stanie majątkowym Skarżącego.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu Skarżący pismem z dnia 29 grudnia 2012 r. poinformował o przesłaniu żądanych dokumentów w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF. Do pisma załączył kserokopię informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2011.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w przypadku osób fizycznych na formularzu PPF. Konsekwencje nie złożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 P.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karta nr 104 akt sądowych) Skarżący otrzymał w dniu 27 grudnia 2012 r. wezwanie z dnia 7 grudnia 2012 r. do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Skarżący został pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Jednocześnie przy piśmie z 7 grudnia 2012 r. doręczono Skarżącemu formularz PPF. Skarżący jednak pomimo informacji zawartej w piśmie z dnia 29 grudnia 2012 r. w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Tym samym pozostawienie bez rozpoznania wniosku nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku o prawo pomocy we właściwej formie.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. art. 254 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.