Uzasadnienie
Skarżąca E. W. pismem z 25 listopada 2015r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Do skargi dołączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że pełnomocnik działający w jej imieniu nie poinformował jej o wydaniu decyzji a także o tym, że nie złożył skargi na tą decyzję. Skarżąca wskazała, że w dniu 18 listopada 2015r. osobiście udała się do Urzędu Skarbowego w W. w celu uzyskania informacji na temat złożonego przez jej pełnomocnika odwołania z dnia 17 lipca 2015r. Na miejscu udzielono jej informacje, że w dniu 30 września 2015r. została wydana decyzja przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. a termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 5 listopada 2015r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 p.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w tym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. jednakże nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje możliwość uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Według ugruntowanego orzecznictwa jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto to na stronie ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu.
W konsekwencji przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dla przykładu okolicznością wskazującą na brak winy osoby zainteresowanej w niedochowaniu terminu jest m.in.: przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., II SA/Łd 1199/10, Lex nr 755754).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Skarżąca przyczynę uchybienia terminu do złożenia skargi uzasadniła brakiem informacji od ustanowionego na etapie postępowania administracyjnego pełnomocnika o wydaniu zaskarżonej decyzji oraz zaniechaniem złożenia przez niego skargi w ustawowym terminie.
Odnosząc się bezpośrednio do podnoszonych przez Skarżącą okoliczności tj. brak poinformowania Skarżącej przez jej pełnomocnika o wydaniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. oraz o braku zaskarżenia ww. decyzji, to uznać należy zdaniem Sądu, iż Skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu, a wskazane przez nią przyczyny nie usprawiedliwiają uchybienia terminu.
Należy wskazać, że Skarżąca w postępowaniu przed organem podatkowym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego doradcą podatkowym. Powierzając prowadzenie swoich spraw pełnomocnikowi, strona powinna liczyć się z tym, iż wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić wobec niej bezpośredni skutek prawny. Dlatego też nie ulega wątpliwości, że zaniechanie dokonania czynności przez pełnomocnika strony musi być traktowane jako zachowanie samej strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem niedochowanie przez adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mandanta, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (por. post. NSA z 11 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 924/11, post. NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07; post.
NSA z 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 737/09; post. NSA z 29 września 2009 r., sygn. akt II OZ 800/09; post. NSA z 23 października 2009 r., sygn. akt II OZ 911/09 – dostępne w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Ponadto pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (por. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że pełnomocnik miał możliwość wniesienia skargi w ustawowym terminie, czego nie uczynił. Za zaniechanie pełnomocnika w dokonaniu tej czynności procesowej skutki ponosi jednakże sama strona.
Skoro za zaniechania pełnomocnika w dokonaniu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona, to okoliczność, że pełnomocnik nie informował jej o wydaniu zaskarżonej decyzji ani nie podjął czynności i w konsekwencji zaniedbał złożenia w terminie skargi do Sądu, nie mogą stanowić o braku winy Skarżącej. Strona nie wykazała natomiast, że istniały inne obiektywne przeszkody do złożenia przez pełnomocnika skargi w ustawowym terminie.
Dlatego też na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.