Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 maja 2001 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Janiny G. od Decyzji Wojewody M. z dnia 9 marca 2001 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 14 maja 1991 r. (...) - na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono, że ww. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy B. dotyczyła zatwierdzenia planu realizacyjnego i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego - usługowego na działce nr 1104/2 w B. należącej do małżonków S. Decyzję te w postępowaniu nieważnościowym należało ocenić, czy nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wyszczególnionych w art. 156 par. 1 Kpa. Analiza akt - całego materiału dowodowego pozwala ustalić, że:
1/ inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (...) 2/ uzyskał uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi tj. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Straży Pożarnej 3/ zrealizowana inwestycja jest zgodna z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B. z dnia 30.08.1984 r. obowiązującego do 1993 r. W ocenie organu odwoławczego dla inwestycji przedmiotowej nie była wymagana decyzja lokalizacyjna, której niezbędność zarzuciła skarżąca Janina G. Nie ma wpływu na ważność decyzji zarzut wkroczenia na działkę skarżącej przy wykonywaniu robót budowlanych, bez zgody skarżącej. Takie odstępstwa inwestorów od decyzji o pozwoleniu na budowę - przy realizacji nie mają wpływu na stwierdzenie nieważności decyzji. Mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Skargę na powyższą decyzję złożyła Janina G. zarzucając naruszenie art. 8, art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, art. 5 ust. 1-2, art. 21 ust. 3-4, art. 31 i art. 35 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez wydanie pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem wymogów zabudowy działek budowlanych bez ustalenia czy działka objęta inwestycją uchodzić może za budowlaną, zaprojektowanie obiektu bez zapewnienia ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony środowiska.
Zaniechanie uzyskania zgody skarżącej na wejście na jej teren przy realizacji budowy.
Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów prawa procesowego 6-10 Kpa, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa poprzez nie przeprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów a także zaniechanie zapoznania z materiałami sprawy skarżącej przed wydaniem decyzji.
Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenia kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko z decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przede wszystkim podkreślić należy, iż przedmiotowa decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym, nieważnościowym, które ma charakter nadzwyczajny. Regulują go przepisy art. 156 par. 1 Kpa taksatywnie wyliczając przesłanki nieważnościowe. Z uwagi na zasadę wynikającą z art. 16 par. 1 Kpa o stabilności decyzji ostatecznych - stwierdzenie nieważności takiej decyzji, stanowiąc odstępstwo od powyższej zasady, może mieć miejsce wyłącznie w przypadku bezspornego ustalenia, iż kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych art. 156 par. 1 pkt 1-7 Kpa. Niedopuszczalna jest więc interpretacja rozszerzająca przesłanki wskazane wymienionym przepisem art. 156 par. 1 Kpa. Zasadnie organ w motywach swej decyzji podniósł, iż w tym postępowaniu w przeciwieństwie do postępowania zwykłego, odwoławczego nie prowadzi ustaleń faktycznych ani oceny dowodów, lecz dokonuje oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek nieważnościowych wyliczonych w art. 156 par. 1 pkt 1-7 Kpa.
Sąd w pełni podzielił stanowisko organów obu instancji, iż badana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy B. z 14 maja 1991 r. (...) zatwierdzająca plan realizacyjny i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego małżonkom S. - nie jest dotknięta żadną z wad -uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi zmierzających do odrębnej oceny kwestionowanej decyzji i przesądzającej o nieważności jej z powodu rażącego naruszenia prawa.
Wbrew stanowisku skarżącej stanowczo podkreślić należy, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza prawa tj. ani przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185 ze zm./ ani przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 41 i art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, bowiem przepisy te w ogóle nie miały zastosowania w odniesieniu do inwestycji budowlanej małżonków S. a wynika to wprost z regulacji art. 36 ust. 1 wskazanej ustawy o planowaniu przestrzennym. Podkreślany art. 8 tej ustawy stanowi odesłanie do przepisów prawa budowlanego i także w żaden sposób nie został naruszony. W materiałach sprawy brak jest dowodów potwierdzających naruszenie w sposób rażący art. 5 ust. 1 i 2 prawa budowlanego z 1974 r. jak również art. 21 ust. 3 i 4 i art. 31 tego prawa.
Wbrew zarzutom skargi wyjaśnić trzeba, że normatywy powierzchni działek budowlanych mają znaczenie planistyczne a nie prawne. Jeśli więc plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał normatywów powierzchni działek budowlanych, a jedynie określał przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniowo-usługową - organ budowlany nie był uprawniony do badania powierzchni działki inwestorów podlegającej zabudowie /porównaj ONSA 1982 Nr 1 poz. 52/. Zwrócić też należy uwagę na fakt, że budynek realizowany przez inwestorów S. na ich działce nr 1104/2 stanowił zabudowę plombową - czyli realizowany był w zabudowie zwartej - wokół rynku miasta B. Konsekwencją takiego usytuowania budynku jest obowiązek dostosowania linii zabudowy do zabudowy istniejącej już w sąsiedztwie. Nie mają więc zastosowania wymogi przepisów wykonawczych określających odległości od granic działki.
Jak podkreślił wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku IV SA 1496/98 z dnia 5 października 2000 r. w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy par. 12 i par. 15 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, które odnoszą się do działek zagrodowych z zabudową budynkami wolnostojącymi.
Jak z powyższych okoliczności wynika, to właśnie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz charakter zabudowy zwartej miały zasadniczy wpływ na przyjęcie rozwiązania urbanistycznego i architektoniczno-budowlanego przy realizacji budynku mieszkalno-usługowego inwestorów - zgodnie z art. 21 prawa budowlanego z 1974 r. Uzupełniająco należy dodać, że inwestorzy przedłożyli wymagane prawem uzgodnienia zarówno Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jak i Komendy Straży Pożarnej.
Nie można więc zarzucić, jakoby badana decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny jak i pozwalająca na budowę domu mieszkalno-usługowego małżonkom S. wydana została z naruszeniem prawa, co tym samym przesądza brak rażącego naruszenia prawa stanowiący przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Podnoszone w skardze okoliczności jak wejście na grunt skarżącej G. podczas budowy jak i zarzucanie odstępstwa od decyzji przy realizacji obiektu nie stanowią przesłanki nieważnościowej decyzji. Kwestie odstępstwa były przedmiotem odrębnego postępowania z wniosku Janiny G. zakończonego decyzja (...) o odmowie nakazu rozbiórki II piętra budynku. Wynika to z akt sprawy, jednak nie wymaga szerszych rozważań, bowiem kwestie te nie są objęte postępowaniem nieważnościowym.
W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została po wnikliwej i wyczerpującej ocenie materiału sprawy w aspekcie art. 156 par. 1 Kpa. Brak podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji uzasadnia oddalenie skargi.
Z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.