Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 14 listopada 2002 r., IV SA 248/01

Sprawa

sprawy ze skargi Adama i Elżbiety Ś. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2000 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę garażu - uchyla zaskarżoną decyzję, (...)

Teza

1. Brak zapewnionego dojazdu do działki inwestora stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, najczęściej ze względu na rażące naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przewidującego ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.
2. Sprawa faktycznego korzystania z przejazdu przez działkę sąsiednią, zamiast użytkowania dla tych celów własnej działki, jako sprawa cywilna, podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd powszechny, do którego kompetencji należą sprawy mające charakter sporów sąsiedzkich.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę garażu ze względu na brak dysponowania przez inwestora dojazdem do działki /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/ bowiem zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt zagospodarowania terenu przewiduje dojazd do drogi publicznej przez nieruchomość nr 93/1 należącą do osoby trzeciej /Andrzeja W./. W uzasadnieniu tej decyzji, która dotyczyła również kwestii budowy ogrodzenia przedmiotowej działki, nie kwestionowanej jednak przez stronę skarżącą, mowa jest o tym, iż działka inwestora o nr 94, przylega do ulicy Ł., który to fakt "uszedł uwadze" organu orzekającego w pierwszej instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się okoliczności dotyczące nabycia przez inwestora działki nr 94, mające w ocenie skarżących, wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten nie jest związany granicami skargi ma więc na uwadze wszelkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, bez względu na to, jakie zarzuty podniosła strona, skarżąca.

W niniejszej sprawie postępowanie toczyło się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę garażu. Postępowanie to stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej określonej w art. 16 Kpa.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej konieczne jest wywiedzenie, że zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w art. 155 par. 1 Kpa.

W rozpoznawanej sprawie organ orzekający przyjął, że zachodzi przesłanka wymieniona w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, to jest rażące naruszenie prawa kwestionowaną decyzją, bowiem wydano pozwolenie na budowę obiektu garażowego na działce, która nie ma dostępu do drogi publicznej. Organ orzekający uznał, że rażąco zostały naruszone przepisy art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz par. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "z uwagi na brak dysponowania przez inwestora dojazdem do działki".

Przepis art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa wymaga, aby miało miejsce kwalifikowane - "rażące" naruszenie prawa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że brak zapewnionego dojazdu do działki inwestora stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, najczęściej ze względu na rażące naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego przewidującego ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez zapewnienie dostępu działki inwestora do drogi publicznej. Już jednak w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji podniesiono, że działka inwestora przylega do drogi publicznej - ulicy Ł. Jeżeli więc nawet przedmiotowy garaż został tak usytuowany na działce inwestora, że wjazd do niego znajduje się od strony działki sąsiedniej, należącej do osoby trzeciej, to ta okoliczność nie jest w ocenie Sądu wystarczająca do stwierdzenia, że inwestor nie ma zapewnionego dojazdu do drogi publicznej, skoro jego nieruchomość taki dojazd ze względu na sąsiadowanie z ulicą Ł. posiada. Sprawa faktycznego korzystania z przejazdu przez działkę sąsiednią, zamiast użytkowania dla tych celów własnej działki, jako sprawa cywilna, podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd powszechny, do którego kompetencji należą sprawy mające charakter sporów sąsiedzkich.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. i ww. ustawy.