Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 oddalił skargę M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] marca 2015 r. nr [...] dotyczącą klasyfikacji gruntów.
Referendarz sądowy po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 6 listopada 2015 r., postanowieniem z 10 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 ustanowił dla niej adwokata z urzędu. W dniu 20 stycznia 2016 r. wyznaczony pełnomocnik – adw. M. W., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/15 odrzucił skargę kasacyjną z powodu jej wniesienia po upływie terminu.
W piśmie z 10 marca 2016 r. M. T. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca podała, że z powodu nagłych problemów zdrowotnych nie miała możliwości "dopilnowania sprawy". Wyjaśniła, że jedyny kontakt z pełnomocnikiem miała 7 grudnia 2015 r. (trzy dni po otrzymaniu zawiadomienia ORA o wyznaczeniu pełnomocnika i trzy dni przed nagłym pogorszeniem stanu jej zdrowia).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OZ 332/16 oddalił zażalenie adw. M. W. na postanowienie Sądu I instancji z 28 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Sąd drugiej instancji stwierdził w uzasadnieniu postanowienia m. in., że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu nie wstrzymuje terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który to przeważnie upływa bezskutecznie zanim postępowanie wpadkowe w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zostanie zakończone. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że pełnomocnik skarżącej powinien był, wnosząc skargę kasacyjną, równocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2015 r. nie jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Trzeba podkreślić, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, sąd musi mieć na uwadze działania pełnomocnika.
Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu (również przy ocenie formalnych aspektów wniosku) należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (wyrok SN z 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/00, publ. Prok. i Pr. 2003, Nr 15, poz. 39 - dodatek). Zaś mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków działania pełnomocnika. Przykładając obiektywny miernik staranności w działaniu do sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie dochował wymaganej od niego staranności i dbałości o interesy procesowe swojego mocodawcy. Pełnomocnik miał obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działała na własną rzecz. Powinien zadbać o zabezpieczenie interesów procesowych swojego mocodawcy. Brak możliwości kontaktu z pełnomocnikiem nie jest okolicznością usprawiedliwiającą, bowiem okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżąca z powodu złego stanu zdrowia, nie miała możliwości skontaktowania się z pełnomocnikiem i "dopilnowania sprawy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na uwadze stwierdza, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.