Uzasadnienie
A. S. (dalej również: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego M. K., w piśmie z dnia 9 czerwca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.
W skardze zawarto wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi.
Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. K..
W piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie przedmiotowego pełnomocnictwa.
Jednocześnie zobowiązano pełnomocnika strony do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawiania wniosku bez rozpoznania.
Wskazane wezwania doręczono pełnomocnikowi w dniu 29 sierpnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 20 akt sprawy).
W dniu 7 września 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie znajdującej się na karcie nr 27 akt sprawy), pełnomocnik nadesłał przedmiotowe pełnomocnictwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jajko ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2).
Jednakże stosownie do treści art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.).
W przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych.
Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 ppsa, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 53/09. Niepublikowane).
W przedmiotowej sprawie, działający w imieniu skarżącego radca prawny nie dołączył do skargi pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącego. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. wezwano go do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie przedmiotowego pełnomocnictwa.
Wezwania doręczono pełnomocnikowi w dniu 29 sierpnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 20 akt sprawy), a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 5 września 2016 r. W dniu 7 września 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie znajdującej się na karcie nr 27 akt sprawy), pełnomocnik nadesłał przedmiotowe pełnomocnictwo.
Pełnomocnik nie uzupełnił braku w terminie terminu 7 dni od doręczenia wezwania co stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
W konsekwencji, jako oczywiście bezzasadna skutkuje ona oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podobne stanowisko zajmował już Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniach: z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 608/08 i z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 284/08, a także z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1077/14 (Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.