Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lipca 2013 r. stanowiącym zapowiedź skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r. w sprawie IV SA/Wa 2246/12 J. V. wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. J. V. został wezwany do wykazania, że doszło do zmiany okoliczności sprawy w zakresie dotyczącym przyznania prawa pomocy przez wykazanie, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego uległa zmianie w sposób uzasadniający zmianę postanowienia z dnia 7 listopada 2012 r. o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 5 września 2013 r. skarżący złożył wniosek na formularzu urzędowym załączając dokumenty wskazujące na jego sytuację majątkową i rodzinną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie skarżącemu postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. odmówiono przyznania prawa pomocy. Tym samym rozpoznanie ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wymagało wykazania przez skarżącego, że doszło do zmiany okoliczności sprawy w zakresie dotyczącym przyznania prawa pomocy przez wykazanie, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego uległa zmianie w sposób uzasadniający zmianę.
Z treści złożonego wniosku z dnia 5 września 2013 r. wynika, iż skarżący posiada dochód w postaci emerytury twórczej w wysokości 1.758,18 złotych brutto, co stanowi kwotę 1.375,50 złotych netto (k. 106 i 107). Skarżący posiada również, wbrew oświadczeniu zawartemu we wniosku majątek pieniężny zgromadzony na dwóch kontach bankowych: złotówkowym w wysokości 2.088,23 złote (k. 108) oraz walutowym w wysokości [...] (k. 130). Skarżący posiada również nieruchomość w postaci mieszkania o powierzchni 45 m2. Jednocześnie jego miesięczne wydatki zgodnie z przedłożonymi kserokopiami odpowiednio: kwotę 383,58 złotych tytułem opłat za lokal (k. 109), kwotę 49,54 złote tytułem opłaty za gaz (k. 110), kwotę 156,00 tytułem opłat za prąd (k. 116) oraz kwotę 94,37 tytułem opłat za usługi Netia.
Skarżący wskazał nadto, iż ponosi miesięcznie kwotę 145 złotych tytułem opłat za środki higieniczne, które w części są tylko refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia przedkładając zlecenie NFZ w tym zakresie (k. 124). Nadto skarżący wskazał, iż ponosi koszt leków ([...]) w wysokości 120 złotych miesięcznie jako osoba lecząca się w poradni [...] przedkładając kartę wyniku konsultacji [...]. Z tytułu posiadanego mieszkania skarżący obciążony jest opłatą w wysokości 380,04 złote tytułem rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste oraz 54 złote rocznie tytułem podatku od nieruchomości. Zestawienie powyższych wydatków wskazuje, iż po ich uiszczeniu skarżącemu pozostaje kwota 421,47 złotych z otrzymywanej emerytury oraz kwoty zgromadzone na rachunkach bankowych w wysokości 2.088,23 złote oraz [...].
Za nieudowodnione należy uznać wskazywane przez skarżącego wydatki w wysokości 200-250 złotych na stałą opiekę. Skarżący pomimo wezwania nie przedstawił rachunków na ich ponoszenie.
Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis od skargi kasacyjnej oraz skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 złotych. Z uwagi na fakt, iż wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosił 100 złotych z uwagi na treść § 2 ust. 3 pkt 10 ww. rozporządzenia, koszt jaki musi ponieść skarżący to kwota 100 złotych, która przy tak zgromadzonych środkach pieniężnych, nie jest kwotą jakiej skarżący nie może ponieść.
Jednocześnie zgromadzone środki pieniężne w ocenie sądu uzasadniają ustanowienie skarżącemu adwokata z urzędu, albowiem nie można wymagać, by skarżący zlikwidował swoje oszczędności celem zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi zawodowemu.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.