Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z p. zm.) i art. 127 § 2 kpa w zw. z art. 17 pkt 1 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 199 – dalej jako ustawa/upzp) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej jako skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...].02.2012 r. nr [...] (znak: [...]) ustalającą na wniosek K. i T. P. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na terenie nieruchomości przy ul. [...] stanowiącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...].
W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...].02.2012 r. organ I instancji ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...].
Odwołanie od tej decyzji złożyła właścicielka sąsiedniej nieruchomości- M. M. Zarzuciła w nim naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 kpa poprzez uwzględnienie interesów inwestorów kosztem sąsiadów, naruszenie zaufania obywateli do organów administracji publicznej wobec dopuszczenia do budowy wielostanowiskowego garażu podziemnego (6 miejsc parkingowych) w sytuacji, gdy dotąd nie dopuszczono w okolicy takiej inwestycji, wybiórcze stosowanie zebranych dowodów, a przede wszystkim dopuszczenie do budowy budynku o czterech kondygnacjach, a także naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się aby wnioskowany budynek w części przylegającej był równy z jej budynkiem, a dalej, w odległości 3 m wyższy o 2,9 m, tj. by posiadał wysokość 12 m. Zarzuciła zbyt dużą powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki i brak odniesienia do garażu podziemnego a także nieprecyzyjne określenie ilości dopuszczalnych kondygnacji.
Podniosła, że w analizie wskazano, iż: "wysokość obiektów kształtuje się w granicach 1-3 kondygnacji nadziemnych, ale nie podano ich średniej wysokości", tymczasem wysokość planowanego budynku w jego najwyższej części ustalono na 12 m (cztery kondygnacje), przy czym w analizie i w decyzji nie zawarto stosownego do § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia uzasadnienia dla przyjęcia takiej wysokości.
Pierwotnie, decyzją z dnia [...].05.2012 r. sygn. akt [...] SKO uchyliło ww. decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia ale ową decyzję SKO [...].05.2012 r., z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 kpa, uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/12.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy opisaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przede wszystkim wskazało, że w związku z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – jest związane wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1326/12. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania SKO podało, że odnośnie ustalenia maksymalnej wysokości budynku, po analizie obszaru ustalono parametry budynku zbliżone do budynków sąsiednich, w tym na działce sąsiedniej przy ul. [...]. W zakresie wskaźnika zabudowy wyjaśniono, że w pkt. 2 analizy przytoczono parametry inwestycji określone we wniosku inwestora, (tj. 232 m kw. i 297 m kw.), co stanowiło wyłącznie propozycję parametrów obiektu, która podlegała ocenie na etapie opracowywania analizy zagospodarowania terenu.
W pkt. 4.3 analizy wskazano wskaźniki w obszarze analizowanym i ustalono na ich podstawie maksymalny wskaźnik zabudowy wynoszący 55% i minimalny określony na 25% powierzchni biologicznie czynnej - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.
W odniesieniu do miejsc postojowych wskazano, że według opisu wniosku z 18.01.2010 r. (wniosek + część graficzna) inwestor planował zabezpieczyć miejsca postojowe w garażu podziemnym; ale decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie ilość miejsc postojowych niezbędnych dla inwestycji (tj.
4) bez uszczegółowienia miejsca ich lokalizacji, przy czym zgodnie z pkt. 1.4 ww decyzji w/w miejsca należy zabezpieczyć na terenie inwestycji. Organ wyjaśnił ponadto, że wbrew zarzutom odwołania decyzja nie obejmuje garażu (zwiększającego powierzchnię zabudowy ponad określony w decyzji wskaźnik zabudowy tj. powierzchnię 207,735 m kw.), a inwestorzy zgodzili się na ilość miejsc postojowych określoną w decyzji (2 miejsca/1 mieszkanie). Natomiast gdy chodzi o sposób zabezpieczenia miejsc postojowych – organ podniósł, ze kwestia ta zostanie rozstrzygnięta na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Gdy chodzi o ów maksymalny wskaźnik zabudowy określony na 55% powierzchni działki – wskazano też, że odpowiada to powierzchni 207,735 m kw. W odniesieniu do planowanej wysokości budynku organ wskazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżącej usytuowanego na dz. ew. nr [...] planowany budynek będzie z nim równy (co będzie stanowiło kontynuację istniejącej zabudowy) a w dalszej części nieco wyższy, ale nie wyższy niż budynki występujące w obszarze analizowanym. Wskazano tu na zabudowę o wys. 12,5 m występującą przy ul. [...], zabudowę o wysokości 14,4 m występującą przy ul. [...] i zabudowę o wysokości 11,8 przy ul. [...] oraz zabudowę o wysokości 11,7 m występującą przy ul. [...]. W konsekwencji, powołując się na analizę wysokości - rysunek wraz z zaznaczonymi budynkami przy ul. [...] - SKO podniosło, że w sprawie jest spełniona zasada z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ podniósł, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie ma zastosowania na etapie ustalania warunków zabudowy - lecz przy opracowywaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Stąd rozważania na temat zastosowania w sprawie § 12 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia organ uznał za bezprzedmiotowe. Jednocześnie za prawidłowe organ uznał wyznaczenie wysokości planowanego budynku w granicy zgodnej z wysokością budynku skarżącej usytuowanego na dz. ew. nr 85. Powołał się przy tym na § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej jako rozporządzenie).
Zwiększenie wysokości planowanego budynku do 12 m w pewnym oddaleniu od budynku skarżącej uznał za uzasadnione § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Organ podniósł, że skoro z analizy wysokości budynków przy ul. [...] przedstawionej przez inwestora, a wykonanej przez [...] s.c. [...] wynika, że w sąsiedztwie, w pierzei ul. [...] występują budynki o wysokościach: nr [...]- 12,5 m, nr [...], nr [...] - 11,7 m, nr [...] - 11,7 m, nr [...] - 14,4 m, nr [...] i nr [...] - 11,0 m – to zastosowane w decyzji rozwiązanie nie narusza prawa ani zasady dobrego sąsiedztwa.
Skargę na powyższą decyzję [...] złożyła M. M. (dalej jako skarżąca) zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1-3 kpa poprzez brak dotarcia do prawdy obiektywnej i wydanie decyzji w oparciu o jednostronne oświadczenie inwestora odnośnie wysokości budynków a także braki w postępowaniu dowodowym, niedające się uzupełnić i niewyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia SKO; tj naruszenie zasady budowania zaufania do organów administracji;
2 naruszenie przepisów postępowania tj. art. 153 ppsa poprzez błędną jego interpretację i uznanie, że SKO było związane wyrokiem WSA sygn. IV SA/Wa 1326/12 oraz że nie umożliwiał on zmiany decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...].10.2010r.
3 naruszenie prawa materialnego w postaci art. 60 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z przepisami m.in. § 3 ust. 1-2 i § 4 us.1-4 oraz § 7 us.1-4 i n. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w tym zasady dobrego sąsiedztwa.
Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz utrzymanej przez nią decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...].10.2010r. oraz zwrot kosztów sądowych zgodnie z normami przepisanymi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. (art. 1 § 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. dalej jako ppsa). Przeprowadzone w tak określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. W działaniu organu administracji Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.
Decyzja o warunkach zabudowy powinna odpowiadać przesłankom materialnym i formalnym określonym w art. 60 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.w.) Celem takiej decyzji jest określenie zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na danym obszarze, a ponieważ jest wydawana na obszarach, na których nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przesądza ona o zgodności zamierzonej inwestycji z ogólnym tzw. państwowym porządkiem przestrzennym, tj. ustawami szczególnymi i wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 upzp.
W myśl art. 59 ust. 1 upzp ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Sposób ustalania ww. wymagań z art. 61 upzp określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. § 3 tego rozporządzenia stanowi w ust. 1, że w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy oraz że zgodnie z ust. 2 "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokości działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów".
W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół objętej wnioskiem działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu sposób wyznaczenia i wykreślenia obszaru analizowanego odpowiada warunkom określonym w ww. rozporządzeniu.
Nie ma też wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; nie budzi też wątpliwości, że objęty decyzją teren ma dostęp do drogi publicznej co jest wymagane zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3). Nie stwierdzono również sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy). Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp).
Zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy w sposób wystarczający precyzuje warunki, jakie należy spełnić przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Rację ma przy tym SKO podnosząc, że nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy wszelkie techniczne zagadnienia dotyczące planowanej inwestycji. W orzecznictwie utrwalił się jednolity pogląd, wskazujący na to, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Chodzi o kwestie ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp.
W konsekwencji, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych. Sąd podziela zatem argumentację organu opartą choćby na stanowisku zawartym w wyroku WSA z dnia 13.07.2010r., sygn. akt II SA/Ol 140/10, że dopuszczenie nowej zabudowy zależy od stwierdzenia, że zabudowa taka wraz z zabudową już istniejącą w sąsiedztwie będzie kształtowała harmonijną przestrzeń z uwzględnieniem uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, a także kompozycyjno-estetycznych zgodnych z założeniami ładu przestrzennego. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 1422) dotyczą kwestii związanych z etapem budowlanym inwestycji, nie mają zatem zastosowania na etapie planowania inwestycji, zwłaszcza, że normy prawa budowlanego, tj. art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przewidują możliwość, aby w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszczono odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.
Kwestie te jednak nie należą do właściwości organu planistycznego, bo ten nie może i nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie.
Gdy chodzi o wysokość planowanego budynku, to stosownie do § 7 rozporządzenia - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1). Wysokość taką mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3).
Jednocześnie przepisy dopuszczają wyznaczenie innej wysokości, niż ta o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4). W przywoływanych wyżej przepisach przewidziano możliwości odstępstwa od reguły kontynuacji wysokości zabudowy względem budynków sąsiednich, a w kontrolowanej sprawie wykazano wystąpienie przesłanek do ich zastosowania. Budynek nie będzie realizowany w jednej linii a powody przyjęcia takiego rozwiązania także zostały wyjaśnione. Niewielkie zróżnicowanie parametrów dotyczących określenia wysokości fasady nie narusza zasad ładu przestrzennego, rozumianego jako uwzględnienie uwarunkowań kompozycjno-estetycznych (art. 2 pkt 1 ustawy). Ponownie trzeba podkreślić, że § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza wprost możliwość odstępstw od reguł, dotyczących ścisłej kontynuacji parametrów zabudowy sąsiedniej, gdy chodzi o wysokość zabudowy. Uzasadnienie dla zastosowania w sprawie § 7 ust. 4 rozporządzenia zostało przez organ rzeczowo uargumentowane, i nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Nie budzi wątpliwości, że w granicach terenu analizowanego występują budynki o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej i wielorodzinnej. W tym stanie rzeczy planowana inwestycja (budynek mieszkalny z planowanymi dwoma lokalami mieszkalnymi) będzie kontynuacją istniejącej w obszarze analizowanym funkcji mieszkalnej.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, w szczególności gdy mowa o zarzutach odwołania, została rzeczowo i wyczerpująco uzasadniona, co czyni zadość art. 107 § 3 kpa. Organ punkt po punkcie, nawiązując do konkretnych przepisów rozporządzenia uzasadnił swoje stanowisko w oparciu o sporządzoną w sprawie analizę urbanistyczną. Jak wynika z przytoczonych argumentów i konkretnych danych – inwestycja (jej parametry), w stosunku do otaczającej jej zabudowy, gdy chodzi o wskaźniki zabudowy czy wysokość elewacji – została określona dość precyzyjnie a poszczególne wskaźniki zastosowane w decyzji nie przekraczają średnich danych wynikających z przeprowadzonej analizy. W tym zakresie, zarzuty wskazujące na nieprecyzyjne określenie dopuszczalnych parametrów inwestycji nie znajdują uzasadnienia, gdyż każdy z nich organ odpowiednio opisał podając podstawę prawną, wynik analizy i uzasadnienie dla tych wskazanych w wiążących warunkach zabudowy.
Trzeba też podkreślić, że nieruchomość strony skarżącej jest zabudowana w charakterystyczny sposób. Ściana dobudowanego budynku, o parametrach odbiegających od okolicznej zabudowy jednorodzinnej, usytuowana jest na granicy w nieruchomością inwestorów a parametry całej zabudowy wskazują na zdecydowane przekroczenie wskaźników zabudowy określonych w sporządzonej na potrzeby sprawy analizie – w tym zwłaszcza w zakresie pozostawienia na nieruchomości minimum powierzchni biologicznie czynnej. Nieruchomość objęta decyzją a także usytuowanie i gabaryty nieruchomości sąsiednich, w tym budynków wielorodzinnych obrazują zdjęcia sporządzone na potrzeby sprawy. Ich analiza prowadzi do wniosku, iż objęta zaskarżoną decyzją planowana inwestycja – nie naruszy ładu przestrzennego, a przy tym pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Sąd nie uznał także za zasadny zarzutu naruszenia przez organ art. 153 ppsa. W wyroku IV SA/Wa 1326/12 Sąd stwierdził jedynie, że poprzednio orzekając w sprawie organ naruszył art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy może zastosować ten przepis tylko wówczas, gdy na skutek wniesionego odwołania nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 1 kpa przy zastosowaniu art 136 kpa i tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki wyrażone w art. 138 § 2 kpa. Innymi słowy organ odwoławczy winien podjąć wszelkie możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozstrzygnięcia organ wydał decyzję merytoryczną, którą stosownie do treści art. 136 kpa poprzedził uzupełniającym postepowaniem dowodowym. Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego zostały określone w art. 138 kpa.
Ze sformułowania tego przepisu wynika, że organ drugiej instancji winien dążyć do zakończenia sprawy, a zatem ilekroć jest to możliwe, powinien rozstrzygnąć sprawę w sposób określony w § 1 tego artykułu, a zatem: 1) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarzyć postępowanie odwoławcze. Możliwość wydania rozstrzygnięcia wskazanego w art. 138 § 2 kpa ma charakter wyjątkowy. Orzeczenie zapadłe w sprawie IV SA/Wa 1326/12 nie wskazywało sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ a jedynie wykazało, iż niezasadne w świetle uzasadnienia decyzji z dnia [...].05.2012 r. sygn. akt [...] było zastosowanie przez SKO art. 138 § 2 kpa.
W przedstawionych okolicznościach nie sposób zatem przyjąć, że zasadny jest zarzut braku wyczerpującego i obiektywnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1-3 kpa czy art. 153 ppsa. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 61 upzp. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa.