Uzasadnienie
W dniu 25 marca 2013 r. H. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata) w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o ustaleniu skarżącemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Skarga H. C. została odrzucona na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Z treści wniosku PPF wynika, że skarżący zamierza wnieść od tego postanowienia skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący na obecnym etapie postępowania, jeżeli zdecyduje się wnieść skargę kasacyjną, może zostać zobowiązana do uiszczenia wpisu stałego w wysokości 100 zł. Jego udział finansowy w kosztach niniejszego postępowania wiąże się z wynagrodzeniem, jakie z tytułu sporządzenia środka odwoławczego pobiera fachowy pełnomocnik (tj. adwokat lub radca prawny).
H. C. oświadczył, że posiada mieszkanie spółdzielcze o pow. 482. Źródłem jego utrzymania jest renta rodzinna z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 1348,60 zł. brutto (1139,23 netto). Skarżący nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Stwierdzono, co następuje:
H. C. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na tak szerokie rozmiary swego żądania, powinien więc wykazać, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje wnioskodawcę norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększenie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.
Według rozpoznającego wniosek, oświadczenie majątkowe skarżącego odpowiada rzeczywistości, co pozwala rozpoznać jego wniosek bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego i jednocześnie odpowiada wskazanemu w art. 246 § 1 pkt 1 kryterium przyznania prawa pomocy. Strona zamieszkuje samotnie w lokalu o powierzchni 48 m²; utrzymuje się z renty orzeczonej z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 1139,23 netto. Co prawda strona nie wskazała wysokości miesięcznych wydatków, jednak zadeklarowany we wniosku dochód, wobec poziomu cen za dobra i usługi o znaczeniu podstawowym dla osoby fizycznej jest zbyt niski aby mógł wystarczyć do pokrycia wszystkich wiążących się ze sprawą kosztów postępowania (kosztów sądowych i kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika) oraz zaspokojenia elementarnych potrzeb samotnie żyjącej osoby fizycznej.
Z wyżej powołanych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.