Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], znak: [...], dalej "decyzja organu I instancji", umorzył na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (D.U. 2013, poz. 267 ze zm.), postępowanie administracyjne z wniosku K. K., E. C. i S. C. z 12 listopada 2013 r.
Wydanie tej decyzji poprzedziła wcześniejsza decyzja Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2014 r, nr [...] który uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z [...] lutego 2014 r. Nr [...]. Wskazał na konieczność sprecyzowania przez skarżącego wniosku tak aby było możliwe prowadzenie postępowania administracyjnego.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył Skarżący K. K. Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] września 20125 r nr [...], dalej "decyzja organu II instancji", utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję umarzając postępowanie administracyjne.
Organ stwierdził, że mimo licznych prób ustalenia zakresu wniosku skarżącego i podmiotów które reprezentował nie był w stanie ustalić rzeczywistego zakresu żądania skarżącego, który w licznych pismach domagał się zmiany, stwierdzenia nieważności, uchylenia decyzji wskazując przy tym nie jedną decyzją ale kilka. Ostatecznie organ stwierdził, że wobec tego zasadnie organ I instancji uznał postępowanie za bezprzedmiotowe.
Za bezpodstawne organ uznał zarzuty, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] lutego 2015 r. była obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w związku z tym, ponieważ nie zawiera podpisu z imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Decyzja ta została podpisana przez M. B. tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...]. Osoba ta wystąpiła w imieniu organu wyższego stopnia zgodnie z art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (D.U. 2015, poz. 520), dalej "pgik".
Organ nie stwierdził naruszenia art. 7, 8, 9 K.p.a. wskazując, że WINGiK postąpił zgodnie z wytycznymi Głównego Geodety Kraju zawartymi w decyzji z [...] lipca 2014 r. Podjęte przez organ I instancji działania nie pozwoliły jednak organowi na ustalenie rzeczywistej intencji skarżących.
Organ II instancji nie stwierdził także aby doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. K. K., działając również jako pełnomocnik E. C. i S. C. w toku postępowania składał liczne pisma, co świadczy o tym, że brał czynny udział w tym postępowaniu. Wszyscy z wnioskodawców brali udział w tym postępowaniu jak i postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. z [...] sierpnia 1997 r. Nie stwierdził także aby doszło do przewlekłości postępowania, którego długość wynikała z konieczności ustalenia rzeczywistej intencji skarżących.
Organ nie stwierdził także wadliwości decyzji WINGiK Województwa [...] z [...] marca 2015 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji z [...] lutego 2015 r. Decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne elementy składowe o jakich mowa w art. 107 K.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł, również w imieniu M. C. i E. C., K. K. Zarzucał:
"1) zaniechania i niezakończenia pierwszego postępowania administracyjnego na wniosek strony odnośnie decyzji Głównego Geodety Kraju o nr [...] z [...] lipca 2015 r. tj. w związku z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i kartograficznego o nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.
2) tożsamości sprawy (dublowania) i autonomiczności drugiego postępowania administracyjnego bez wniosku strony na decyzję Głównego Geodety Kraju o nr [...] z dnia [...] września 2015 r. tj. w związku z projektem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o nr [...] r".
W dalszej części skargi zarzucił Głównemu Geodecie Kraju niezakończenie pierwszego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek strony wskazując decyzję z [...] lipca 2014 r. W drugim punkcie oświadczył, że zaskarża decyzję z dnia [...] września 2015 r.
Wniósł nadto o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] września 2015 r., ochrony interesów osób skarżących a w przypadku braku stosownej instytucji wskazania i podania na piśmie przyczyn tego stanu prawnego, uzasadnienia wyroku na piśmie, i o uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Postanowieniem z 6 lutego 2017 r. skarga S. C. została odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.
Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r., I GSK 982/08, LEX nr 594803).
W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że komunikacja ze skarżącym jest utrudniona gdyż Jego pisma budzą wątpliwości co do rzeczywistych intencji skarżącego. Te trudności interpretacyjne były powodem wcześniejszego uchylenia pierwszej z wydanych w tej sprawie decyzji. Z drugiej jednak strony, analiza decyzji z [...] lutego z 2015 r. oraz zaskarżonej decyzji wskazuje, że organy, wbrew temu co wynika z uzasadnienia, ustaliły treść wniosku i prowadziły postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w H. z [...] sierpnia 1997 r orzekającej o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów zmiany polegającej na wykreśleniu działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność W. i J. C. oraz S. C. Zgodnie z art. 61 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek. Jasne powinno być, że wniosek musi być czytelny, co oznacza że skarżący musi wskazać czego domaga się od organu.
Warunki formalne wniosku wymienione są w art. 63 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. nie spełnianie wymogów formalnych przez podanie (wniosek) skutkuje, po wezwaniu skarżącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, pozostawieniem podania bez rozpoznania. Gdy natomiast postępowanie zostało już wszczęte, tak jak w tym przypadku, jego umorzeniem na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
Wezwanie do usunięcia braków pisma musi być w taki sposób sformułowane aby strona miała możliwość prawidłowego usunięcia wskazywanych braków formalnych. Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że organ pismem z 22 października 2014 r. zawiadomił skarżącego o tym, że może domagać się uchylenia, zmiany ostatecznej decyzji Urzędu Rejonowego w H. z [...] czerwca 1997 r. i z [...] sierpnia 1997 r.
W ocenie Sądu tak sformułowane wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma nie czyni zadość wymogom z art. 64 § 2 K.p.a.
Organ powinien w związku z treścią wniosku skarżącego z 12 listopada 2013r. wezwać skarżącego o jego sprecyzowanie poprzez wskazanie czy domaga się stwierdzenia nieważności decyzji a jeżeli tak to których, wskazując na przepis art. 156 K.p.a. i w związku z tym podanie z której z przesłanek wskazanych w tym przepisie wywodzi podstawy do stwierdzenia nieważności. W takiej samej formie powinien wezwać skarżącego do sprecyzowania czy domaga się (w następnej kolejności gdyby nie wnosił o stwierdzenie nieważności) zmiany lub uchylenia decyzji wskazując na art. 154 i 155 K.p.a.
Na rozprawie skarżący sprecyzował żądanie skarżącego poprzez wskazanie, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] maja 2006 r, [...] sierpnia 2007 r, decyzji Urzędu Rejonowego w H. z [...] czerwca 1997 r. i [...] sierpnia 1997r.
W związku z tym organ ponownie rozpoznając sprawę, po sprecyzowaniu wniosku, będzie miał obowiązek ustalenia czy jest właściwy do rozpoznania wniosku w całości lub części. Jeżeli nie, zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. będzie miało obowiązek przekazania tego podania do organu właściwego i zawiadomienia o tym skarżącego. Zawiadomienie musi zawierać uzasadnienie.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez Ministra lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze – ten organ.
Ustalenie swej właściwości w części lub w całości będzie w następnej kolejności wymagało od organu ustalenia czy skarżący posiada legitymację czynną do złożenia takiego wniosku a następnie merytorycznego rozpoznania sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia wad o jakich mowa w art. 156 K.p.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.