Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2003 r. G. L. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o udzielenie pozwolenia na budowę garażu blaszanego typowego na nieruchomości nr [...], położonej w B. przy ul. P. [...]. Przedłożony projekt budowlany zakładał lokalizację przedmiotowego garażu bezpośrednio przy granicy.
Prezydent Miasta B. wystąpił do Ministerstwa Infrastruktury z prośbą o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych wynikających z § 12 ust. 3 pkt. 1 "b" rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Po uzyskaniu zgody organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r., udzielił pozwolenia na odstępstwo od warunków technicznych w odniesieniu do możliwości zlokalizowania inwestycji bezpośrednio przy granicy nieruchomości.
W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego współwłaścicielka działki nr [...] E. C. wniosła szereg zastrzeżeń odnośnie usytuowania projektowanego garażu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. L. pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Ustosunkowując się do zarzutów E. C. wywiódł, iż przedłożony w sprawie projekt budowlany został wykonany przez uprawnionego projektanta, zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przy uwzględnieniu interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Wyłożono, że właśnie wobec zastrzeżeń w/w zobowiązano projektanta do zawarcia w projekcie zmian i poprawek, które stanowić będą techniczną gwarancję zabezpieczenia jej budynku przed negatywnymi skutkami wynikającymi z dobudowy garażu, jakich E. C. obawiała się. Zatwierdzono projekt uwzględniający dodatkowe zabezpieczenia. Prezydent Miasta B. nie znalazł podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę omawianej inwestycji w sytuacji spełnienia przez inwestora wymogów prawa.
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody P. wniosła E. C. zarzucając, iż usytuowanie projektowanego garażu jest niezgodne z przepisami prawa, a nieodpowiednie zabezpieczenie przed zawilgoceniem ściany budynku gospodarczego przylegającego do garażu w konsekwencji może doprowadzić do jej uszkodzenia bądź zniszczenia.
Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wywiedziono, że decyzja Prezydenta Miasta B. została wydana zgodnie z przepisami art. 33 i art. 35 Prawa budowlanego, a inwestor spełnił wszelkie przesłanki formalne wymagane prawem. Zdaniem organu II instancji, usytuowanie projektowanego garażu jest zgodne z treścią § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, stosownie do którego budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeśli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany. Analiza dokumentacji budowlanej odnośnie możliwości budowy po granicy jednoznacznie wykazała, iż powyższy warunek został spełniony, ponieważ na działce sąsiedniej nr [...] znajduje się usytuowany po granicy budynek gospodarczy o długości 11 m i wysokości 4 m, którego wymiary znacznie przekraczają wymiary garażu projektowanego w formie dobudowy do istniejącego budynku gospodarczego odwołującej się.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez E. C. w odwołaniu i podtrzymanych w protokole wizji lokalnej z dnia 19 sierpnia 2003 r., a dotyczących nieodpowiedniego zabezpieczenia ściany budynku gospodarczego przed zawilgoceniem, sposobu odprowadzenia wód opadowych oraz stabilności projektowej inwestycji – Wojewoda P. wyjaśnił, że styk pokrycia dachowego projektowanego garażu z istniejącym, murowanym budynkiem gospodarczym będzie zabezpieczony obróbką blacharską z blachy ocynkowanej, o szerokości pasa 50 cm, ze starannym uszczelnieniem połączeń silikonem dachowym w taki sposób, by nie spowodować zacieków sąsiedniej ściany budynku. Pod obróbką blacharską zostanie wykonane korytko z blachy celem odprowadzenia wód opadowych do rynien i rur spustowych na posesję inwestora. Posadowienie fundamentów garażu zaprojektowano na poziomie wyższym od poziomu posadowienia istniejącego budynku, co nie naruszy stabilności fundamentów tego ostatniego.
W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję E. C. podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W pismach procesowych z dnia 12 lutego 2004 r. i 5 marca 2004 r. skarżąca podała, iż istniały dwie wersje projektu budowlanego garażu, przy czym ostatecznie organy zatwierdziły projekt niezgodny z przepisami prawa. Dowodziła, iż inwestor zamierza usytuować inny garaż, niż zatwierdzony decyzją organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż w przypadku prowadzenia przez inwestora robót budowlanych, bądź późniejszego użytkowania obiektu w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, skarżąca będzie mogła powiadomić Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który jest organem właściwym do oceny samowoli budowlanych. W konsekwencji wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
W tym miejscu należy wskazać na zmianę właściwości sądu powstałą w związku z reformą sądownictwa administracyjnego. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skarga podlegała oddaleniu.
Trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że z mocy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) miały zastosowanie w sprawie przepisy ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 lipca 2003 r. (data wejścia w życie nowelizacji ustawy).
Inwestor miał obowiązek przy wniosku o pozwolenie na budowę przedłożyć dokumentny wymienione w art. 33 ust. 2 powołanej ustawy, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek dokonania sprawdzeń wyszczególnionych w art. 35 ust. 1.
Te obowiązki zostały spełnione – na wezwanie organu G. L. uzupełnił brakujące dokumentny (prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), zaś projekt budowlany został poprawiony pod kątem zabezpieczenia ochrony interesów skarżącej, do której budynku gospodarczego ma zostać dobudowany sporny garaż (po granicy). Zatwierdzona lokalizacja garażu, wbrew zarzutom skargi, nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z przepisami § 12 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r.) budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeśli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego budynku całą długością swojej ściany.
W sprawie niniejszej warunek ten został spełniony. Na działce skarżącej nr [...] znajduje się usytuowany po granicy z działką inwestora budynek gospodarczy o dł. 11 m i wys. 4 m, którego wymiary znacznie przekraczają długość i wysokość garażu projektowanego w formie dobudowy.
Taka lokalizacja (po granicy) nie była dopuszczalna od strony nieruchomości Nr [...], gdyż nie jest ona zabudowana obiektem budowlanym usytuowanym po granicy.
Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji budowy po granicy w formie dobudowy prowadzący postępowanie organ administracyjny winien przejawiać szczególną dbałość o ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. właścicieli nieruchomości sąsiedniej, do budynku których ma być dobudowany projektowany obiekt budowlany.
Ten obowiązek w sprawie niniejszej został spełniony – na polecenie organu w projekcie budowlanym garażu autor tegoż projektu zawarł rozwiązania mające na celu ochronę budynku gospodarczego skarżącej.
Projektant w przedłożonej dokumentacji jednoznacznie określił, iż styk dachowego projektowanego garażu blaszanego z istniejącym, murowanym budynkiem gospodarczym będzie zabezpieczony obróbką blacharską z blachy ocynkowanej, szerokości pasa 50 cm ze starannym uszczelnieniem połączeń silikonem w taki sposób, aby nie spowodować zacieków ściany sąsiedniej budynku. Pod obróbką blacharską zostanie wykonane korytko z blachy celem odprowadzenia wód opadowych do rynien i rur spustowych na posesję inwestora. Posadowienie fundamentów garażu zaprojektowano w ten sposób, aby nie naruszyć stabilności fundamentów budynku skarżącej.
Skoro w ocenie osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane zastosowane rozwiązania dają gwarancje zabezpieczenia budynku E. C. przed zaciekami, to jej obawy wyrażone w skardze wydają się być wyolbrzymione. Przedłożone przez skarżącą zdjęcia zniszczenia ściany budynku murowanego przez gałąź orzecha (w/g oceny wyżej wymienionej) nie mogą być uznane jako przekonywujący dowód, że dobudowanie garażu będzie powodować uszkodzenie tegoż budynku. Nie można przy tym wykluczyć naturalnego niszczenia obiektów budowlanych.
Odnośnie przekonania E. C., iż G. L. dobudowuje całkiem inny garaż, niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym, to tak, jak wyłożono w zaskarżonej decyzji – odstępstwo od wymogów pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną z konsekwencjami wynikającymi z ustawy – Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja dotyczy konkretnego garażu i ten projekt podlegał ocenie w niniejszym postępowaniu.
Z wyżej wskazanych powodów skarga podlegała oddaleniu.
Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające... z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.-