Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2001 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w B. Halina F. wniosła o nakazanie przez organ rozbiórki garażu typu "blaszak" postawionego na jej nieruchomości położonej przy ul. Ż. 39/1 w B. /oznaczonej jako działka nr 1182/ przez Aleksandra K. bez zgodny właścicielki i pozwolenia władz miejskich.
Organ nadzoru budowlanego po przeprowadzeniu w dniu 23 stycznia 2001 r. oględzin nieruchomości Haliny F. decyzją z dnia 14 lutego 2001 r. powołując się na art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał Aleksandrowi K. rozbiórkę garażu samochodowego typu "blaszak" ustawionego na działce nr 1182 przy granicy z działką o numerze geodezyjnym 1184. Organ powołując się na oświadczenie właścicielki nieruchomości ustalił, że Aleksander K. garaż ustawił w maju 1998 r. nie dysponując pozwoleniem na budowę i bez zgody właścicielki terenu.
We wniesionym dnia 16 marca 2001 r. odwołaniu Aleksander K. podniósł, że nie był poinformowany o terminie oględzin. Podał, że garaż postawił w maju 1997 r. za wiedzą i zgodą właścicielki, która wydzierżawiła mu ten teren pod garaż za opłatą. Właścicielka działki informowała go o braku potrzeby uzyskania pozwolenia na usytuowanie garażu.
Decyzją z dnia 20 kwietnia 2001 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten stwierdził, że garaż samochodowy jest obiektem budowlanym, na wzniesienie którego jest wymagane pozwolenie na budowę. Skarżący takim pozwoleniem nie dysponował. Popełniona samowola budowlana, niezależnie od tego czy nastąpiła w maju 1997 r. /jak twierdzi odwołujący się/ czy w maju 1998 r. /jak twierdzi właścicielka działki/, skutkuje koniecznością wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, gdyż w obu przypadkach od popełnienia samowoli nie upłynęło 5 lat. Organ odwoławczy nie dopatrzył się też naruszenia przez organ pierwszoinstancyjny procedury administracyjnej i uznał, że strona była powiadomiona o terminie oględzin gdyż przesyłka z informacją o terminie oględzin nie została podjęta przez skarżącego w urzędzie pocztowym mimo jej awizowania.
W wywiedzionej do NSA na powyższą decyzję skardze Aleksander K. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty podkreślając, że został oszukany przez właścicielkę działki, która jako właściciel terenu inwestycji "powinna też mieć jakieś zobowiązania wobec prawa".
Organ administracyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego a dostrzeżone uchybienia proceduralne, o czym niżej, należało zaliczyć do naruszeń przepisów postępowania nie mogących mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co nie pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w świetle art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Nie ulega wątpliwości, że zasadą jest, iż w świetle ustawy Prawo budowlane wszelkie roboty budowlane rozumiane jako budowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego, można prowadzić wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę lub zgłoszenia /art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. - t.j.: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. - w zw. z art. 29 i art. 30 oraz art. 3 pkt 7 tejże ustawy/. Przypadki wyłączenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia budowy, wymienia ustawa enumeratywnie w art. 29 i 30 i nie podlegają one wykładni rozszerzającej. Również takie roboty jak ustawienie gotowego garażu - blaszaka, nie związanego trwale z gruntem fundamentami, stanowią w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, roboty budowlane, których wykonanie winno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Konsekwencją wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest nakaz rozbiórki orzekany na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Spod nakazu rozbiórki wyłączone są jedynie obiekty budowlane od zakończenia budowy których upłynęło 5 lat, o ile ich istnienie na narusza przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane/.
W świetle wyżej wskazanych unormowań samowoli budowlanej nie sanuje zgoda właściciela terenu inwestycji na realizację obiektu budowlanego albowiem jedynie wykazanie się faktem posiadania pozwolenia na budowę lub uprzedniego zgłoszenia jego budowy, jest okolicznością wyłączającą sankcję rozbiórki obiektu, od zakończenia budowy którego do zastosowania sankcji nie upłynęło 5 lat.
Skarżący, jak wynika z akt sprawy, sporny garaż - blaszak usytuował na działce nr 1182 stanowiącej własność Haliny F. w maju 1997 r., dysponując na to zgodą właścicielki, ale bez wymaganego pozwolenia na budowę. Orzeczony w 2001 r. nakaz rozbiórki garażu odpowiada zatem dyspozycji art. 48 Prawa budowlanego i nie narusza zakazu czasowego orzekania o rozbiórce obiektów budowlanych z art. 49 Prawa budowlanego. Skierowanie nakazu rozbiórki do inwestora z wyłączeniem właścicielki nie uchybia przepisom ustawy Prawo budowlane. Sprawcą samowoli budowlanej jest bowiem skarżący będący jednocześnie inwestorem i zarządzającym spornym obiektem budowlanym.
Skarżącego nie usprawiedliwiają zapewnienia właścicielki nieruchomości co do braku potrzeby ubiegania się o pozwolenie na budowę garażu, albowiem nie zastąpiły one pozwolenia właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Godzi się przy tym zauważyć, że zainteresowana zaprzeczyła jakoby takie zapewnienia czyniła a na potwierdzenie okazała na rozprawie decyzję o pozwoleniu na usytuowanie garażu na jej działce udzielone innym dwóm osobom.
Uchybienia proceduralne podnoszone przez stronę nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy zależny wyłącznie od wykazania się faktem dysponowania pozwoleniem na budowę. Nie jest zgodne z prawdą twierdzenie skarżącego, iż generalnie nie był on powiadomiony o terminie oględzin wyznaczonym na dzień 23 stycznia 2001 r. Przesyłkę organu I instancji zawierającą powiadomienie o terminie oględzin należało bowiem uznać za doręczoną skarżącemu w dniu 19 stycznia 2001 r.
Ze zwrotnego poświadczenia jej odbioru wynika bowiem, że była ona awizowana przez urząd pocztowy w dniu 12 stycznia 2001 r. i złożona w urzędzie pocztowym do odbioru przez adresata, którego doręczyciel nie zastał w miejscu zamieszkania. Zgodnie z art. 44 Kpa doręczenie stronie przesyłki organu administracji awizowanej przez urząd pocztowy i złożonej w placówce pocztowej do odbioru, uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 7-dniowego okresu przetrzymywania przesyłki w urzędzie. W tym przypadku 7-dniowy okres przetrzymania przesyłki w urzędzie pocztowym upłynął 19 stycznia 2001 r. Powtórne awizowanie przesyłki przez urząd pocztowy nie było więc konieczne, gdyż za skutecznym jej doręczeniem w dacie 19 stycznia 2001 r. przemawiało domniemanie skutku prawnego doręczenia z art. 44 Kpa.
Niezachowanie między datą doręczenia przesyłki a terminem oględzin siedmiu dni, o których mowa w art. 79 par. 1 Kpa, jest uchybieniem bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał, że jego nieobecność na oględzinach miała jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy a same oględziny miały na celu przede wszystkim identyfikację obiektów budowlanych usytuowanych na nieruchomości Haliny F. Co zaś do braku powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie, to stwierdzić należy, że wyznaczony na powyższe stronie skarżącej przez organ I instancji termin upłynął w dniu 13 lutego 2001 r.
W tej sytuacji datowana na dzień 14 lutego 2001 r. decyzja, nie może być uznana za przedwczesną a z faktu zaznajomienia się przez stronę z aktami dopiero 15 lutego 2001 r. nie można wyprowadzać wniosku co do pogwałcenia prawa strony do czynnego udziału W postępowaniu. Ustalenie okoliczności postawienia garażu zgodne z twierdzeniami skarżącego tak co do daty usytuowania obiektu, jak i zgody na powyższe właścicielki działki, nie zmieniło prawnej oceny przypadku, stanowiącego - i przy ustaleniach zgodnych ze słowami inwestora - ewidentną samowolę budowlaną, sankcjonowaną nakazem rozbiórki z art. 48 prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.