Uzasadnienie
Wojewoda P. decyzją z dnia 8 sierpnia 2000 r. (...) działając w oparciu o art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 28, art. 31 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 37, art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Józefa K., Grażyny K., Aleksandra K., Jacka W., Heleny P., od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 2 czerwca 2000 r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miasta R. pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą główny kolektor sanitarny fi 0.40 0 fi 0.60 na Osiedlu D. w R. etap II odcinek od ulicy U. oznaczonej na projekcie litera A do studzienki S 33 na działkach (...) położonych przy ulicy U. i J. w R. według projektu opracowanego przez mgr inż. Marka J. posiadającego uprawniania budowlane - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskodawca reprezentowany przez Dyrektora Spółki z o.o "G.-I." przedłożył wymagany projekt budowlany wraz z niezbędnymi uzgodnieniami oraz wykazał się prawem do terenu na którym przewidywana jest planowana inwestycja.
W toku prowadzonego postępowania Józef K., Grażyny K., Aleksander K., Jacek W., Helena P., jako właściciele ww. działek wnieśli zastrzeżenia kwestionując tytuł prawny inwestora na wejście w teren z planowaną inwestycją.
Powyższy zarzut organ uznał za nieuzasadniony i wyjaśnił, że prawomocną decyzją z dnia 10 sierpnia 1999 r. (...) Prezydent Miasta R. zezwolił Gminie Miasto R. na wejście w teren na nieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów nr 1 własności Józefa K. i nr 2 stanowiąca własność Heleny P. dodatkowo wyjaśniając, iż -przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla D. w R. uchwalonego przez Radę Miasta R. uchwałą (...) z dnia 11.10.1994 r. i ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. R. 1994 nr 11 poz. 119 z 30.11.1994 r. oraz ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia 4 lutego 1998 r. Prezydenta Miasta R. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 4 lutego 1998 r. (...).
W odwołaniu do Wojewody P. odwołujący Józef K., Grażyna K., Aleksander K., Jacek W. zakwestionowali trasę przebiegu planowanego kolektora twierdząc, że uzbrojenie terenu powinno być projektowane kompleksowo wraz z całą infrastrukturą związaną z zabudową terenu i uwzględnieniem interesów właścicieli gruntów i zarzucili prowadzenie postępowania w tym zakresie z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 8 Kpa.
Helena P. natomiast swoim odwołaniu zarzuciła, brak dowodu po stronie inwestora do dysponowania jej działką nr 2 obr. 121 na cele budowlane.
Rozpatrując w trybie odwoławczym organ stwierdził, iż zarzuty zawarte w wymienionych odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie.
Postępowanie wykazało, że inwestor spełnia wszelkie wymogi prawem przewidziane do uzyskania pozwolenia na zrealizowanie planowanej inwestycji. I tak;
1/ złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą główny kolektor sanitarny fi 0.40 0 fi 0.60 na Osiedlu D. w R. etap II w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 2/ przedłożył projekt budowlany wraz z dokumentami o których mowa w art. 33 ust 2 prawa budowlanego, 3/ wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością przez które ma przebiegać planowana inwestycja tj. wykazał się umowami użyczenia właścicieli działek, oraz prawomocną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia 10 sierpnia 1999 r. (...) zezwalającą na wejście z realizacją inwestycji na działki nr ewid. nr 1 i nr 2 obr. 121. 4/ trasa przebiegu projektowanego kolektora sanitarnego została ustalona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oznacza to, że zgodnie z treścią art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ udzielający pozwolenia jest związany z jej ustaleniami.
5/ projektowany przebieg planowanej inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Spełnienie przez inwestora wszystkich wymogów powoduje, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania pozwolenia budowlanego i taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Helena P. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji kwestionując jej legalność.
W argumentach skargi zarzuciła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego w szczególności art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i art. 35 ust. 1 powtarzając zarzut jak w odwołaniu tj. brak po stronie inwestora prawa do dysponowania jej nieruchomością na zrealizowanie planowanej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga skarżącej Heleny P. jest nieuzasadniona.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprawuje wymiar sprawiedliwości przez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej na zasadach ustalonych w niniejszej ustawie.
Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych z mocy art. 21 cyt. ustawy sprowadza się do zbadanie jej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 ustawy o NSA/.
Dokonując kontroli we wskazanym zakresie i nie będąc przy tym związany granicami skargi /art. 51 ustawy o NSA/, Sąd stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.
Przedmiotem skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie Miasta R. pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą główny kolektor sanitarny fi 0.40 0 fi 0.60 na Osiedlu D. w R. etap II odcinek od ulicy U. oznaczonej na projekcie literą A do studzienki S 33 na działkach (...) położonych przy ulicy U. i J. w R. według projektu opracowanego przez mgr inż. Marka J. posiadającego uprawniania budowlane wraz z pozwoleniem na budowę na działce nr ewid. 192 obr. 6 w położonej w J. wydana w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zwana dalej prawem budowlanym.
Stosownie do wyżej cytowanych przepisów ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 28/.
Pozwolenie na budowę może być wydane wówczas, gdy został złożony wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zostało wykazane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2/, oraz został dołączony projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami.
Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 34 ust. 4/.
Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań wyżej wymienionych.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały oceny materiału dowodowego w sprawie oraz zastosowały prawidłową podstawę prawną przy wydaniu zaskarżonej decyzji.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę wyżej opisanej inwestycji z dnia 4 lutego 1998 r. (...) wydana przez Prezydenta Miasta R., której okres ważności zakreślono do dnia 31 grudnia 1999 r. Dowodzi to, że wniosek inwestora z dnia 3 grudnia 1999 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę ww. inwestycji został złożony w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 32 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego/.
Do wniosku inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-3 prawa budowlanego.
Projekt został opracowany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia i spełnia wymogi ustalone w art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego. Spełnienie powyższych wymogów zdaniem Sądu dało podstawę prawną do zatwierdzenia projektu budowlanego jak również udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej w przedmiocie braku po stronie inwestora dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwierdzić należy jest on nieuzasadniony.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się prawomocna decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia 10 sierpnia 1999 r. (...) zezwalająca Gminie Miasto R. na wejście w teren nieruchomości położonej obr. 121 R.-Z. oznaczona jako działka nr 2 stanowiąca własność Heleny P. celem wykonania robót związanych z przeprowadzeniem głównego kolektora sanitarnego na osiedlu D. w R. zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 4 lutego 1998 r. (...) wydana przez Prezydenta Miasta R. Wymieniona decyzja została poddana kontroli sądowej w wyniku skargi złożonej przez Helenę P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i wyrokiem z dnia 4 maja 2000 r. SA/Rz. 1965/99 skarga została oddalona.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./ zastępuje zgodę właściciela na wejście w teren gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W tej sytuacji skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.