Uzasadnienie
SA/Rz 1917/01
U Z A SA D N I E N I E
Wojewoda działając na podstawie art.28, art.33 ust l, 34 ust. 1,2,3,4, art. 37, art. 41, ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane / Dz.U z 2000 r Nr.106 poz. 1126 ze zm/ oraz art. 1348 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania E. G. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2001 r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na budowę obiektu budowlanego / garażu / na działce Nr 374/6 obr. [...] płożonej w R. przy ul. S. -utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy .
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że K. G. wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę garażu na działce Nr 374/6 położonej w R. przy ul. S. Do wniosku dołączył dokumenty wymagane stosownie do art. 33 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Organ I instancji decyzją z dna [...] maja 2001 r. zatwierdził przedstawiony projekt budowlany garażu i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu.
Od decyzji tej odwołała się E. G. podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdyż dojazd do projektowanego garażu zaprojektowano przez działkę Nr 380/4 której jest współwłaścicielką na planowany przejazd nie wyraża zgody.
Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i wyjaśnił, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę będąca przedmiotem odwołania została wydana K. G. wobec ustalenia ,że w/w wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty. Decyzja zaskarżona odwołaniem poprzedzona została ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja dotyczy budowy garażu na terenie którym zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 23 czerwca 1992 r. opublikowaną w Dz.U.Woj. [...] Nr 9 póz. 109, dopuszcza, na w/w działce realizację tego rodzaju obiektu. Z projektu zagospodarowania działki stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę projektowany garaż dobudowany będzie do istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce Nr 374/6 . Usytuowanie jego planowane jest w odległości 3.0 m od skraju ulicy S. za zgodą Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni zatem zgodnie z zapisem § 12 ust.6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 póz. 140 ze zmianami), Zapis § 14 w/w rozporządzenia stanowi, że do działki budowlanej oraz budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej odpowiedni do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań przeciwpożarowych określonych w przepisach szczególnych przy czym szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3.0 m.
Projektowany garaż został zlokalizowany na działce zainwestowanej, na której znajduje się budynek mieszkalny, gospodarczy i inwentarsko składowy zatem wykonanie na tej działce garażu nie wiąże się z potrzebą zaprojektowania dojazdu, bowiem odbywać się on będzie w sposób dotychczasowy tj. z ulicy S.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu wyrażonego w odwołaniu, że wydanie pozwolenia na budowę garażu z wykorzystaniem istniejącego dojazdu z ulicy S. jest uzależnione od wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wobec już istniejącego dojazdu do tej działki zabudowanej domem mieszkalnym i gospodarczym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca E. G. nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji zarzuciła jej legalność oraz powtórzyła argumentację jak w odwołaniu , nadto zakwestionowała tytuł inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zarówno co do działki na której planowana jest inwestycja jak również co do działki przez którą planowany jest dojazd.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga skarżącej jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem rozpoznania skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K. G. pozwolenia na budowę obiektu budowlanego / garażu / na działce nr ewid. 374/6 położonej w R. wydana w oparciu o art. podstawie art.28, art.33 ust l, 34 ust. 1,2,3,4, art. 37, art. 41, ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane / Dz.U z 2000 r Nr106 poz. 1126 ze zm/.
Stosownie do wyżej cytowanych przepisów ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę /art.28/.
Pozwolenie na budowę może być wydane wówczas, gdy został złożony wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zostało wykazane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane / art.32 ust.4 pkt 1 i 2 /, oraz został dołączony projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami .
Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę /art.34 ust.4 /.
Stosownie zaś do art. 35 ust.4 prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań wyżej wymienionych.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i tego rodzaju stwierdzenia z mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ obliguje Sąd do uchylenia decyzji obu instancji.
Sąd stwierdził, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie brali udziału wszyscy uczestnicy którym przysługuje przymiot strony tego postępowania.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że każdy właściciel / posiadacz , użytkownik wieczysty / nieruchomości na której lub w bezpośrednim sąsiedztwie której przewiduje się czynności budowlane jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i na zasadzie art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej mają obowiązek zapewnić mu czynny udział w każdym stadium tego postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji.
Uchybienie w/w obowiązku stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd administracyjny.
Sporny obiekt budowlany / garaż / planowany jest na działce nr ewid. 374/6 własności inwestora o czym dowodzi przedłożony przez niego dowód o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane / uwierzytelniony odpis z księgi wieczystej z dnia 19.01.2000 r str. 13 akt administracyjnych/ natomiast dojazd do tego obiektu planowany jest przez działkę nr ewid.380/4 .
Natomiast prawo własności tej działki wpisane jest na rzecz Z. C. i E. P. zamężnej G. po połowie o czym dowodzi poświadczenie hipoteczne wydane przez Sąd Rejonowy w R. Wydział Ksiąg Wieczystych Nr [...] znajdujące się w aktach sprawy administracyjnych .
Inwestor nie przedłożył pisemnej zgody współwłaścicieli w/w działki na korzystanie z niej , nadto na rozprawie przed sądem administracyjnym skarżąca podniosła, że siostra Z. C. zmarła w 1994 r a pozostali po niej spadkobiercy tj. mąż i synowie nie brali udziału w tym postępowaniu .
W ocenie Sądu już ta okoliczność powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji albowiem spadkobiercom po Z. C. przysługuje przymiot strony tego postępowania i pominięcie ich w tym postępowaniu uzasadnia żądania wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi w kwestii braku po stronie inwestora dowodu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w kwestii działki objętej planowaną inwestycją , Sąd nie podziela powyższego zarzutu , bowiem inwertor taki dowód przedstawił / uwierzytelniony odpis z księgi wieczystej z dnia 19.01.2000 r str. 13 akt administracyjnych/, który odpowiada wymogom przewidzianym w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane / Dz.U z 2000 r Ntr 106 poz. 1126 ze zm/ .
Niezależnie od wyżej wymienionego uchybienia w aktach sprawy brak jest dowodu do dysponowania przez inwestora nieruchomością nr ewi. 380/4 przez którą planuje dojazd do spornego obiektu budowlanego.
W ponownym rozpoznaniu sprawy organ przy uwzględnieniu , iż projektowany obiekt budowlany wymaga dojazdu przez działkę nr ewid. 380/ 4 ustali i zawiadomi strony postępowania tj. spadkobierców Z. C. i zagwarantuje im uprawnienia wynikające z art. 7, art. 10 § 1 art. 11, art. 79 k.p.a. oraz wezwie inwestora o przedłożenie dowodu uprawniającego do dysponowania nieruchomością nr ewid. 380/4 przez którą inwestor planuje dojazd i dopiero tak przeprowadzone postępowanie pozwoli na wydanie stosownych ustaleń i wydanie odpowiedniej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku stosownie do art. 145 § 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1270/ .
O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. ustawy.