Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2000 r. Prezydent Sz. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Danuty K. Pozwolenie obejmowało przebudowę mieszkania przy ul. D. 11/1 na salon fryzjerski.
Dnia 8 września 2000 r. do Urzędu Miasta Wydział Administracji Budowlanej wypłynęło podanie o wznowienie postępowania wniesione przez Zofię Z. występującą jako przedstawicielka Wspólnoty Mieszkaniowej.
W podaniu podniesiono m.in. nie udostępnienie Wspólnocie Mieszkaniowej projektu budowy, nie wydanie decyzji Wspólnocie z prawem do odwołania oraz naruszenie praw lokatorów w przedmiocie nie udzielenia przez nich zgody na przeprowadzenie przewodów wentylacyjnych po zewnętrznej ścianie budynku.
Decyzją z dnia 27 października 2000 r. Prezydent Sz. na podstawie art. 149 par. 3 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, udzielającą Danucie K. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę mieszkania nr 1 przy u. D. 11 na salon fryzjerski.
W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy mieszkania na salon fryzjerski była Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości nr 11 przy ul. D. Uchwałą nr 2/199 z 8 kwietnia 1999 r. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. D. nr 11 powierzyła Zarząd nieruchomością wspólną Gminie Miasto Sz., która będzie reprezentowana przez Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych "C.-P.".
Według organu działanie Zofii Z. bez udzielonego pełnomocnictwa Wspólnoty nie jest wystarczające do wykazania interesu prawnego.
Stroną, zdaniem organu jest Wspólnota Mieszkaniowa a nie jej poszczególni członkowie.
Wobec tego, że z wnioskiem nie wystąpiła strona nie było przesłanek do wznowienia postępowania.
Organ badał też możliwość wznowienia postępowania z urzędu lecz nie znalazł podstaw do tego.
Odwołanie od decyzji organu I instancji do Wojewody Z. złożyła Zofia Z. jako przedstawicielka Wspólnoty Mieszkaniowej.
Wojewoda Z. decyzją z 1 lutego 2001 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 145 par. 1 i art. 147 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.
- art. 21 i art. 22 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda uznał, że organ I instancji zasadnie odmówił Zofii Z. prawa strony w postępowaniu w sprawie udzielenia Danucie K. pozwolenia na przebudowę mieszkania przy ul. D. 11 w Sz. na salon fryzjerski.
Analizując możliwość wznowienia postępowania z urzędu organ II instancji stwierdził, że zarzuty dotyczące wad formalnych uchwały 6/2000 i nieprawidłowości w wykonywaniu Zarządu nieruchomością wspólną przez ZBiLK "C.-P." w świetle przepisów ustawy o własności lokali nie podlegają rozpatrzeniu w trybie postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 25 cyt. ustawy i przepisami Kodeksu cywilnego rozstrzygnięcie sporów dotyczących zarządu nieruchomością wspólną i zgodności z prawem podjętych przez Wspólnotę uchwał należy do właściwości sądów powszechnych.
Ponadto Wojewoda ocenił też dokumenty przedłożone przez inwestora i stwierdził, że zawierały prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /akt notarialny repertorium A nr 178/2000 r. z 14 lutego 2000 r. i uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości nr 11 o nr 6/2000 z 24 lutego 2000 r. wyrażającą zgodę na przekwalifikowanie ww. lokalu na lokal użytkowy branży usługowej wraz z remontem w zakresie naruszenia części wspólnej objętej dokumentacją projektową/.
Dyrektor ZBiLK "C.-P." potwierdził, że uchwała 6/2000 została podjęta na zebraniu większością udziałów, jest prawomocna i podlega wykonaniu.
Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości nr 11 podjęła uchwałę nr 7/2000 12 czerwca 2000 r., w której właściciele lokali w nieruchomości wspólnej nie wyrazili zgody na wykonanie części robót budowlanych związanych z projektowaną przebudową, zaakceptowaną przez nich uprzednio uchwałą nr 6/2000.
Zdaniem organu II instancji brak było jednak podstaw do uwzględnienia uchwały 7/2000 w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, gdyż uchwała 6/2000 pozostaje w obiegu prawnym a wyrażana tą uchwałą zgoda Wspólnoty na przedmiotową inwestycję nie zawierała żadnych dodatkowych warunków i ograniczeń dotyczących zastosowanych rozwiązań projektowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zofia Z. działając jako przedstawicielka Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. D. nr 11 w Sz. zarzuca decyzji organu II instancji naruszenie prawa materialnego i procesowego.
Podnosi, że uchwała 6/2000 została podjęta w wyniku błędu i ponawia argumenty z odwołania od decyzji Prezydenta Miasta o odmowie wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Sądowa kontrola decyzji prowadzona w oparciu o art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji.
Z akt sprawy wynika, że decyzja o zatwierdzeniu dokumentacji i pozwoleniu na budowę wydana dla Danuty K. została doręczona zarządcy nieruchomości przy ul. D. 11 w Sz. w Zarządzie Budynków i Lokali Komunalnych w Sz. "C.-P." 8 sierpnia 2000 r.
Tego samego dnia Zofia Z. występująca jako "przedstawiciel" Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. D. 11 otrzymuje pismo od Prezydenta Miasta, w którym dowiaduje się o wydaniu decyzji o pozwoleniu budowlanym dla Danuty K. Dnia 11 sierpnia 2000 r. Zofia Z. działając jako przedstawiciel Wspólnoty Mieszkaniowej wnosi odwołanie, od decyzji o pozwoleniu na budowę z 2 sierpnia 2000 r., do Prezydenta Miasta.
Zgodnie z art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne.
Wznowienie postępowania administracyjnego możliwe jest wyłączenie wobec decyzji ostatecznych.
Gdy w sprawie wniesione jest odwołanie organ stosuje procedury określone w rozdziale 10 Kodeksu postępowania administracyjnego a rozstrzygnięcia zapadają w oparciu o art. 138 Kpa, ewentualnie po spełnieniu występujących tam przesłanek art. 132 Kpa.
Organ I instancji postąpił niezgodnie z procedurą administracyjną, gdyż po wniesieniu odwołania powinien w ciągu 7 dni, o ile nie znalazł podstaw do zmiany własnej decyzji, przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu.
Tak się jednak nie stało i dopiero po wniesieniu kolejnego odwołania 1 września 2000 r., Prezydent Miasta przesyła odwołanie 14 września 2000 r. do Wojewody z adnotacją, że wpłynęło po terminie.
Dnia 8 września 2000 r. Zofia Z. wnosi podanie o wznowienie postępowania do organu I instancji, który nie bacząc na to, że trwa postępowanie odwoławcze a decyzja nie jest ostateczna, wydaje 27 października 2000 r. decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
Zdaniem Sądu po wniesieniu wniosku o wznowienie postępowania organ I instancji powinien poinformować wnioskodawców, że trwa procedura odwoławcza a pismo załączyć do akt sprawy.
Dnia 14 listopada 2000 r. Zofia Z. wnosi odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta o odmowie wznowienia postępowania do Wojewody Z., który decyzją z 1 lutego 2001 r. utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Sz. o odmowie wznowienia postępowania.
Organ II instancji postąpił, zdaniem Sądu, niezgodnie z prawem gdyż powinien w oparciu o art. 138 par. 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie I instancji.
Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji dotyczące wznowienia postępowania wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa.
Wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, który może zostać wprowadzony wyłącznie w sytuacji gdy mamy do czynienia z decyzją ostateczną.
Uwzględniając wszystkie przytoczone wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o NSA oraz zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego na podstawie art. 55 ust. 1 ww. ustawy.