Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 14 grudnia 1999 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. samorządzie powiatowym /Dz.U. nr 91 poz. 578/ i art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę Rozalii i Zygmuntowi P. pawilonu handlowego branży przemysłowej /obuwie/, wraz z przyłączami energetycznym i wodno-kanalizacyjnymi na terenie nieruchomości przy ul. Ż. 14a - działka nr 43/4 i 43/6 z obrębu 66 P. w S. Od decyzji odwołanie złożył Robert K. działający w imieniu Ireny i Tadeusza K. wnosząc o uchylenie decyzji w całości lub o uchylenie i przekazanie sprawy do organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że dokumentacja przedłożona przez inwestorów Rozalii i Zygmunta P. narusza następujące przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie:
1/ par. 11 ust. 4 pkt 1 - budynek nie zachowuje wymaganej odległości 4 m od działki sąsiedniej, gdyż jest usytuowany w odległości zaledwie 3 m, 2/ par. 13 ust. 1 pkt 1 - odległość powinna umożliwiać naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W przypadku projektowanego budynku o wysokości 7,50 m odległości powinna wynosić co najmniej 7,50 m. Tymczasem odległość projektowanego budynku od ściany domu K. wynosi 5,0 m. 3/ par. 18 ust. 1 i 2 - w projekcie nie zapewniono liczby miejsc postojowych stosownej do przeznaczenia obiektu. Planowane są 2 miejsca, a powinny być co najmniej 4. Brak miejsc postojowych w istotny sposób utrudni korzystanie z własnej nieruchomości K., gdyż wjazd na ich posesję bezpośrednio przylega do działki P. 4/ par. 19 ust. 1 pkt 1 - w planowanym zgrupowaniu miejsc postojowych nie zachowano odległości 10 m od okien budynków mieszkalnych, 5/ par. 23 ust. 1 - nie została zachowana odległość pomieszczenie ze ścianami pełnymi z pojemnikami na odpadki stałe. Pomieszczenie to już istnieje.
6/ par. 61 - położenie miejsc parkingowych bezpośrednio przy drzwiach wejściowych do pawilonu uniemożliwia dogodne warunki ruchu ludzi, w szczególności niepełnosprawnych.
Ponadto rażąco narusza interes społeczny i słuszny interes obywateli. W aktach są liczne protesty kilkudziesięciu mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej, negatywna opinia Rady Osiedla. Podnoszą również, że inwestorzy P. nabyli nieruchomość bezprzetargowo z przeznaczeniem na drogę umożliwiającą dojazd do ich garażu. Obecnie chcą zabudować działkę niezgodnie z jej przeznaczeniem.
Wojewoda Z. decyzją z dnia 15 marca 2000 r. o (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpc w związku z art. 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania i przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedmiotowy projekt zagospodarowania spełnia warunki decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projektowany pawilon zwrócony jest w stronę granicy skarżących ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3,0 m. Ściany z otworami nie są zwrócone w stronę granicy z działką państwa K. Argument, że projektowany pawilon narusza par. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j.
Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ jest bezzasadny. Z planu zagospodarowania działki wynika, że budynek skarżących usytuowany jest w odległości około 10 m od projektowanego pawilonu. W związku z tym, pawilon o planowanej wysokości 7,50 m nie narusza przepisu par. 13 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia i nie ogranicza naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku skarżący. Ilość miejsc postojowych określił Wydział Aktywności Gospodarczej Urzędu Miejskiego a ich usytuowanie uzgodnił Wydział Inżynierii Miejskiej. Przywołany w odwołaniu par. 19 ww. rozporządzenia dotyczy wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych i nie ma zastosowania w niniejszym przypadku. Sprawę pomieszczenia z pojemnikami na odpadki stałe rozpatrywał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W piśmie z dnia 14.09.1999 r. (...) Inspektor uznał wydanie nakazu rozbiórki obiektu po 23 latach od momentu jego budowy jest niezasadne. Nie stwierdzono również naruszenia przepisu par. 61 ww. rozporządzenia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Irena i Tadeusz K., którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podtrzymali zarzuty zgłoszone w odwołaniu.
Wojewoda Z. wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uprawnienia tego Sądu ograniczone są do kontroli legalności /zgodności z prawem/ decyzji, która została zaskarżona.
Przedmiotem skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży przemysłowej wraz z przyłączem energetycznym i wodno-kanalizacyjnym w S. przy ul. Ż. 14a.
Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ obowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi /art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a", "b", "c"/.
Z decyzji (...) z dnia 14 kwietnia 1997 r. Prezydenta Miasta S. wynika, że ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na realizację kiosku handlowego bowiem teren przy ul. Ż. 14a w S. znajduje się na obszarze terenu elementarnego o symbolu Z.P.10.MJ z przeznaczeniem pod zainwestowanie miejskie.
Organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest związany ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, aż do chwili usunięcia jej z obrotu prawnego.
Organy obu instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji dokonały powyższych czynności, a nadto sprawdziły kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Projekt został wykonany przez osobę o odpowiednich uprawnieniach budowlanych.
Za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia par. 12 ust. 4 pkt 1, par. 13 ust. 1 pkt 1, par. 18 ust. 1 i 2, par. 19 ust. 1 pkt 1, par. 23 ust. 1, par. 61 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./.
Projektowany pawilon handlowy zwrócony jest w stronę granicy skarżących ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m co zgodne jest z treścią par. 12 ust. 4 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia.
Przepis par. 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełniony jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 5,5 m włącznie. Sporny budynek ma wysokość 7,5 m jest usytuowany w odległości co najmniej 8,35 m /co wynika z planu zagospodarowania działki/, czym spełniony został warunek przewidziany w tym przepisie.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów dotyczących naruszenia par. 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia podnieść należy, że i on nie zasługuje na uwzględnienie. Treść par. 18 rozporządzenia wskazuje, że urządzenie przy budynku miejsc postojowych dla samochodów osobowych ich użytkowników stałych i czasowych /interesantów, odwiedzających i in./ traktuje się tak, jak jedno z koniecznych urządzeń techniczno-gospodarczych związanych z budynkiem. Ilość miejsc postojowych określił Wydział Aktywności Gospodarczej Urzędu Miejskiego, a ich usytuowanie uzgodnił Wydział Inżynierii Miejskiej. Natomiast przywołany przez skarżących par. 19 rozporządzenia dotyczy wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych i nie ma zastosowania przy realizacji spornej inwestycji, którą jest budowa niewielkiego pawilonu handlowego branży obuwniczej.
Sprawa samowolnej budowy przez inwestorów Podgórskich murowanego pojemnika na odpady około roku 1976 stanowi odrębną sprawę i nie podlega rozpatrzeniu w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu handlowego.
Podniesione przez skarżący okoliczności związane z nabyciem działki na której ma być usytuowana przedmiotowa inwestycja wykraczają również poza zakres rozpoznawanej sprawy i nie podlegają kontroli sądowej w tym postępowaniu.
Stanowisko wspólnoty mieszkaniowej i opinia Rady Osiedla znane były organom przed wydaniem zaskarżonych decyzji, ale nie zostały uwzględnione. Odwołania organy te nie składały.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.