Uzasadnienie
M. W. – wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł – wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż we gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada dom o pow. 120 m2, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca oświadczył, iż uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 1.413 zł, w tym z tytułu emerytury w wysokości 1.013 zł oraz z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 400 zł. Dodatkowo podniósł, iż zmuszony jest korzystać z pomocy pracującego syna.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia 29 maja 2015 r. wyjaśnił, iż skromne utrzymanie wynosi go miesięcznie 500 zł, nie posiada żadnych rachunków bankowych, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Do pisma załączył kopie: pokwitowań odbioru emerytury, dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego, wezwania do zapłaty za dostarczone paliwo gazowe z dnia 15.04.2015 r., wyciągu z rachunku karty kredytowej z dnia 19.05.2015 r., faktury zakupu leków.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Literalna wykładnia powyższych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił uznaniu referendarza lub sądu rozpoznającego wniosek.
W tym kontekście uznano, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał, iż ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie wystąpiły w stosunku do jego osoby.
Przed wyłożeniem motywów dla których odmówiono przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie podkreślić należy, iż instytucja prawa pomocy jest przeznaczona dla osób znajdujących się w stanie ubóstwa, dla których poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych jest niemożliwe bowiem wiązałoby się z niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych ich rodzin. W związku z tym, iż w przypadku przyznania prawa pomocy koszty udzielonej pomocy pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych, ograniczonych do sytuacji, gdy strona skarżąca nie ma jakichkolwiek możliwości pokrycia tych kosztów z posiadanych dochodów lub z dochodów możliwych do osiągnięcia.
Przypomnieć również trzeba, iż ocena zasadności wniosku o prawo pomocy polega na dokonaniu porównania wysokości obciążeń finansowych w postępowaniu sądowym (na obecnym etapie wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł) z rzeczywistymi możliwościami płatniczymi wnioskującej strony, biorąc pod uwagę jej wydatki niezbędne dla utrzymania siebie oraz rodziny.
Analizując złożone przez stronę oświadczenia, nie sposób uznać by nie był on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Przede wszystkim nie można przyjąć by wnioskodawca znajdował się w stanie ubóstwa, skoro posiada on stałe źródło dochodów z tytułu emerytury oraz z działalności gospodarczej. Dokonując porównania wysokości osiąganych dochodów (997,41 zł brutto z tytułu emerytury oraz 400 zł z prowadzonej działalności gospodarczej) z oświadczonymi wydatkami w wysokości 500 zł (wskazanej w dodatkowym oświadczeniu z dnia 29 maja 2015 r.) można przyjąć, iż skarżący nie jest w stanie uczestniczyć na obecnym etapie w kosztach sądowych, gdyż wpis w jego sprawie wynosi 200 zł. Wzięto także pod uwagę, iż skarżący posiada dom o pow. 120 m2 i prowadzi w nim samodzielne gospodarstwo domowe. Okoliczności te powodują, iż nie można zaliczyć wnioskodawcy do kategorii osób, które nie posiadają środków na utrzymanie.
Przywołać w tym miejscu wypada stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I OZ 452/06, iż "obowiązek partycypacji w kosztach postępowania dotyczy w szczególności strony, która posiada stały miesięczny dochód przewyższający minimalne wynagrodzenie za pracę". Z kolei w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 r. o sygn. akt II GZ 112/08 podkreślono, iż fakt uzyskiwania przez wnioskodawcę stałego miesięcznego dochodu [...] przesądza o tym, iż udział w kosztach sądowych nie doprowadzi do uszczerbku w utrzymaniu koniecznym.
Jednocześnie podniesiono, iż należy rozgraniczyć pojęcie "uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny" oraz "uszczerbku na majątku". Należy również wskazać, iż w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości, w zasadzie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy. Właściciel nieruchomości dysponuje bowiem majątkiem, w wyniku obciążenia którego może pozyskać środki potrzebne do pokrycia kosztów sądowych (por. postanowienia NSA z dnia 14 lipca 2006 r. sygn. akt II OZ 726/06; z dnia 25 listopada 2013 r. o sygn. akt I OZ 1132/13; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prezentowane wyżej poglądy znajdują odpowiednie zastosowanie w stanie faktyczny niniejszej sprawy.
Na odmowę przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie wpływ miała natomiast nierzetelność oświadczeń wnioskodawcy. Wskazać bowiem należy, iż w dodatkowym oświadczeniu podnosi on, że nie posiada żadnych rachunków bankowych, a jednocześnie przedstawia wyciąg z rachunku karty kredytowej z dnia 19 maja 2015 r. Wobec tego stwierdzić należało, że skarżący nie wykonał zarządzenia z dnia 18 maja 2015 r., którym został wezwany do złożenia wyciągów z rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy. Na marginesie tylko dodać można, iż z wyciągu tego wynika, że skarżącemu udzielono limitu wypłat w wysokości 30.000 zł, zaś na dzień 19 maja 2015 r. dostępny był limit w wysokości 27.399,00 zł, zaś saldo zadłużenia wynosiło 533,95 zł. Już tylko z tej przyczyny wniosek nie może być uwzględniony. W postanowieniu z 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II OZ 650/11 podkreślono, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Reasumując, jeżeli wnioskodawca dysponuje jakimikolwiek zasobami majątkowymi to winien partycypować w kosztach postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest bowiem formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.