Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w W..
W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że zapłata kwoty określonej w decyzji będzie bardzo dotkliwa, a uiszczenie jej może spowodować dla skarżącego znaczną szkodę w posiadanym majątku, której następstwa mogą być nieodwracalne.
W ocenie skarżącego wydanie decyzji po upływie okresu przedawnienia świadczy o niewątpliwej konieczności jej uchylenia, natomiast przystąpienie do jej wykonania w sytuacji braku stosownych środków finansowych po jego stronie spowoduje pozbawienie go niezbędnych do życia środków.
Skarżący podniósł, że pracuje jako nauczyciel, a ponadto jest zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz małoletniego syna w kwocie 2500 zł. miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Oceniając wniosek skarżącej, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle ww. przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Stąd wskazywanie na konieczność uchylenia decyzji nie może stanowić skutecznego argumentu w kwestii wstrzymania jej wykonania
Odnosząc się do przedstawianych przez skarżącego w toku postępowania danych dotyczących sytuacji finansowej, Sąd zauważa, że wskazana wysokość zarobków w zestawieniu z zaświadczeniem wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o wysokości dochodu podatnika pozwala na uznanie, że istotnie nie posiada on wystarczających środków na uregulowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, przewyższającej niemal 10-krotnie jego roczne dochody. W takiej sytuacji natychmiastowa egzekucja mogłaby spowodować skutki określone w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Reasumując stwierdzić należy, że skarżący uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.