Uzasadnienie
W dniu 23 listopada 2015 r. (data nadania) D. B., dalej: "Skarżący" złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na podstawie zarządzenia z 3 grudnia 2015 r. Skarżący na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. został wezwany do złożenia dodatkowych dokumentów w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z 18 grudnia 2015 r. Skarżący "zrezygnował z przyznania pomocy".
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie Skarżący cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, bo w ten sposób, w ocenie starszego referendarza sądowego, należy interpretować jego oświadczenie o wycofaniu wniosku o udzielenie pomocy. W konsekwencji, stosownie do art. 249a p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie prawa pomocy podlega umorzeniu.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.