Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Pismem z [...] maja 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z [...] czerwca 2016 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wypełniony i podpisany przez stronę skarżącą formularz wpłynął do Sądu w dniu [...] lipca 2016 r. Z informacji w nim zawartych wynika, iż skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wysokość kapitału zakładowego spółki w 2014 r. wynosi 5 000 złotych, wartość środków trwałych to 0 złotych, a strata za rok 2014 zamknęła się w kwocie 413 388,68 złotych. Wskazała też, że na jej rachunku bankowym znajdują się środki w kwocie 19 złotych.
Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej strony skarżącej, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z [...] lipca 2016 r. wezwano spółkę, do nadesłania w terminie 14 dni:
- a) rocznego sprawozdania finansowego spółki za rok 2014 i 2015,
- b) dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2015 r. i w 2016 r.– np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec grudnia 2015 roku oraz koniec czerwca 2016 r.,
- c) wyciągów z posiadanych przez skarżącą spółkę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie.
Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej [...] lipca 2016 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała wymaganych dokumentów. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 7 września 2016 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pismem z [...] września 2016 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu podniosła, iż nie wiedziała, że obowiązek ustanowiony w art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, dlatego też nieprzedłożenie we wskazanym terminie wyciągów z rachunków bankowych nastąpiło bez jej winy. Nadmieniła, iż dokonywane na rachunkach bankowych spółki transakcje, są niczym innym jak próbą ratowania spółki, która aby dalej funkcjonować musi otrzymywać pomoc finansową z zewnątrz. Do sprzeciwu nie załączono żadnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak wynika z akt sprawy postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2016 r. wobec tego zastosowania w niniejszej sprawie ma przepis art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658).
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Z treści powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku posiadania środków spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów. Jeżeli zatem strona nie dopełniła w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, to fakt ten uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (vide: J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. II, Warszawa 2006 s. 527).
W niniejszej sprawie, skarżąca pomimo skierowanego do niej wezwania nie przedłożyła wymaganych do rozpoznania wniosku dokumentów. Jak wskazała w sprzeciwie nie była świadoma konsekwencji takiego działania. Do dnia dzisiejszego w aktach sprawy brak jest wymaganych dokumentów.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że starszy referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu zasadnie uznał, że skarżąca – pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała swojego rzeczywistego stanu majątkowego, gdyż nie nadesłała żądanych przez niego dokumentów. Stan majątkowy przedstawiony w nadesłanym do sądu formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) zasadnie został uznany przez referendarza sądowego za niepełny, a tym samym za niewystarczający do ustalenia czy zachodzą wobec skarżącej przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jednocześnie Sąd ustalił, iż wbrew zarzutowi skarżącej wezwanie z [...] lipca 2016 r. zostało skutecznie doręczone dnia [...] lipca 2016 r., a jego odbiór pokwitował sam Prezes Zarządu, który podpisał obecnie rozpoznawany sprzeciw.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.