Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 104 kpa po przeprowadzeniu na wniosek W. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń warsztatu samochodowego zaadaptowanych na stanowisko napraw lakierniczych na działce nr [...] w miejscowości M., gm. D. przy ul. M.– odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.
W uzasadnieniu podał, że stwierdzony w sprawie stan faktyczny niewątpliwie uprawniał organ nadzoru budowlanego do wydania rozstrzygnięcia udzielającego pozwolenia na użytkowanie. Inwestor wypełnił obowiązki wynikające z ustawy, uzupełnił brakujące dokumenty wskazane w art. 56 i 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien był wydać pozwolenie na użytkowanie.
Organ I instancji stwierdził również, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności oraz, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.
Decyzją z dnia [...] maja 2006r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania W. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że podziela stanowisko organu I instancji, iż badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.
Wyjaśnił także, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] została wydana w konsekwencji przeprowadzonego przez właściwy w sprawie organ postępowania naprawczego, po spełnieniu przez inwestora nałożonych, w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązków.
W aktach sprawy znajduje się opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] czerwca 2003r., nie wnosząca sprzeciwu w dopuszczeniu do użytkowania pomieszczenia zaadaptowanego na lakiernię do zaprawek i lakierowania pomocniczego elementów samochodowych, pozytywne stanowisko Inspektora Pracy wyrażone w piśmie z dnia 11 kwietnia 2003r. oraz postanowienie Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., nie wnoszące sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania warsztatu wraz z pomieszczeniem do prowadzenia usług lakierniczych.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 55, 59 i 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, a także art. 28, 7, 10, 77, 81 i 155 kpa.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz o orzeczenie o naruszeniu prawa wszystkich wydanych wcześniej decyzji dotyczących tej samej sprawy a wydanych przez:
- 1. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2001r. nr [...];
- 2. Starostę Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...];
- 3. Wojewodę [...] z dnia [...] marca 2002r. nr [...];
- 4. Starostę Powiatu [...] z dnia [...] marca 2003r. nr [...];
- 5. Wojewodę [...] z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...];
- 6. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.)
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Należy zauważyć, że kwestionowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym.
Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa. Stwierdzając nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ zobowiązany jest nie tylko do wykazania niewątpliwego naruszenia prawa, ale także wykazania, że naruszenie to miało charakter rażący.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może pozostać w obrocie prawnym, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92).
W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] prawidłowo stwierdził, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] grudnia 2003r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Decyzji tej nie można również zarzucić, iż została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994. Prawo budowlane.
Nie budzi wątpliwości fakt, iż R.P. samowolnie zmienił sposób użytkowania warsztatu mechaniki pojazdowej na zakład blacharstwa i lakiernictwa pojazdowego. Art. 71 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane stanowi: w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, przepisy art. 59, art.51 i art. 57 ust 7 stosuje się odpowiednio.
W przedmiotowej sprawie zostało wszczęte postępowanie naprawcze. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2001r. nr [...] nakazał inwestorowi wykonanie następujących czynności w celu doprowadzenia do zgodności z prawem samowolnie zmienionego sposobu użytkowania warsztatu mechaniki samochodowej poprzez sporządzenie:
- 1. inwentaryzacji budowlanej warsztatu z wykonaną przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzą techniczną w sprawie dopuszczenia zmiany sposobu użytkowania,
- 2. inwentaryzacji geodezyjnej działki nr [...],
- 3. opisu rysunków określających charakterystykę techniczno – użytkową obiektu z podaniem danych technologicznych, oraz przedłożenie dowodów uzyskania wymaganych przepisami szczegółowymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii z uwzględnieniem przepisów art. 32 ust. 1-3 Prawa budowlanego.
Inwestor spełnił nałożony na niego obowiązek, w tym dostarczył opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] czerwca 2003r., nie wnoszącą sprzeciwu w dopuszczeniu do użytkowania pomieszczenia zaadaptowanego na lakiernię do zaprawek i lakierowania pomocniczego elementów samochodowych, pozytywne stanowisko Inspektora Pracy wyrażone w piśmie z dnia 11 kwietnia 2003r. oraz postanowienie Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., nie wnoszące sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania warsztatu wraz z pomieszczeniem do prowadzenia usług lakierniczych.
W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] prawidłowo wydał dnia [...] grudnia 2003r. decyzję udzielającą R. P. pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń warsztatu samochodowego zaadaptowanych na stanowisko napraw lakierniczych na działce nr [...] w miejscowości M[...], gm. D. przy ul. M. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowa i nie znajduje podstaw do jej uchylenia. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm) skargę jako bezzasadną należało oddalić.