Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2008r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia spółce "K." na rozbudowę zakładu produkcyjnego i budowę budynku portierni oraz wiaty na odpadki na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...] w S., gm. [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując treść art. 35 ust. 1 prawa budowlanego z 1994r. wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym w dniu 29 marca 2000r. – hala produkcyjna została zlokalizowana na działkach leżących w strefie o symb. [...], przeznaczonych pod tereny drobnej wytwórczości, przemysłu składów, przetwórstwa rolniczego, usług w tym komunikacyjnych i obsługi rolnictwa. Do przedłożonego projektu załączono decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania, opinię co do lokalizacji sieci a także pozytywną opinię dla potrzeb obsługi komunikacyjnej.
Jak wskazał dalej organ odwoławczy, dostarczanie przez inwestora wszelkich niezbędnych dokumentów zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego uzasadniało w świetle art. 32 ust. 4 tej ustawy wydanie decyzji o pozwoleniu.
Co do zarzutów niewyrażenia zgody przez współwłaściciela działki drogowej na przejazd samochodów ciężarowych organ stwierdził, że inwestor jako współwłaściciel tej działki, ma prawo do korzystania ze swojej współwłasności zgodnie z przeznaczeniem.
Odnośnie zarzutu braku niezbędnych konsultacji z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, organ odwoławczy wyjaśnił, iż organy administracyjno-budowlane nie badają decyzji ustalających środowiskowe uwarunkowania a jedynie zgodność inwestycji z tą decyzją.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł R.K. domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 ust. 4 prawa budowlanego (bo decyzję wydano w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie tego przepisu) oraz błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż inwestycja znajduje się na terenie, gdzie warunkiem dopuszczenia jest zamknięcie strefy uciążliwości do działki własnej – a to zostało przez organ przemilczane, mimo, że plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje lokalizowania na tym obszarze obiektów, których uciążliwość przekracza granice ich lokalizacji.
Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 10 i 77 § 1 kpa.
Skarżący podkreślił, że planowana inwestycja nie jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska z uwagi na emisję hałasu, zapachu oraz zanieczyszczeń, a także że działka drogowa jest przeznaczona do obsługi działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i usługową, co wyklucza ruch samochodów ciężarowych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Objęta kontrolą sądową decyzja wydana została w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjnego i budowę wiaty na odpadki, ze wskazaniem obszaru oddziaływania obiektu na nieruchomości: dz. [...] przy ul. [...] w S. Jak wynika z załączonego do akt wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] maja 2000r. działki o numerach [...] położone są na terenach wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego (symb. [...]), natomiast działki [...] położone są na terenach usług i zabudowy mieszkaniowej.
Zgodnie z § 72 plan wyznacza tereny wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego i usług przy czym w myśl § 73.1 warunkiem dopuszczenia do realizacji wymienionych w § 72 funkcji jest spełnienie wymogu zamknięcia strefy ich uciążliwości do działki własnej.
Z akt sprawy wynika, ze działalność dotychczasowa zakładu stanowi dla okolicznych terenów uciążliwość zapachową oraz w zakresie emisji pyłu i hałasu. Właściciele sąsiednich nieruchomości zwracali się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w tej kwestii, a organ po zbadaniu podnoszonych zarzutów stwierdził, że inwestor przekracza dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, a zatem nie zostały spełnione warunki zawarte w ustaleniach miejscowego planu (uciążliwość zakładu nie zamyka się w granicach działki własnej), a także nie zastosowano nasadzeń wokół działki zielenią wysoką (vide pismo [...] WIOŚ z dnia 15 maja 2007r. skierowane do PINB, Starosty P. i Wójta Gminy L.).
Postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjnego nie powinno pomijać wskazanych wyżej ustaleń Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Decyzja organu I instancji nie wskazuje, aby rozważano powyższą kwestię, podnoszoną następnie w odwołaniu od tej decyzji.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do argumentacji odwołania w tym zakresie.
Organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym a hala produkcyjna zlokalizowana jest na działkach leżących w strefie o symbolu [...] przeznaczonych pod tereny drobnej wytwórczości, przemysłu i składów. Odnośnie zarzutów odwołania organ wypowiedział się tylko co do działki drogowej, będącej również współwłasnością inwestora.
Odnosząc powyższe stanowiska organu do zapisu planu miejscowego warunkującego działalność drobnej wytwórczości i przemysłu zamknięciem strefy ich uciążliwości do działki własnej, przy sygnalizowanej przez właścicieli sąsiednich nieruchomości uciążliwości działającego już zakładu tego inwestora wynikającej z naruszenia zapisów planu miejscowego, rzeczą organu orzekającego było rozważenie czy istotnie obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek planowanej inwestycji a także staranne odniesienie się do zapisu planu miejscowego i jego ograniczeń dla działalności wytwórczej i przemysłowej w świetle szczegółowego określenia stref do jakich przynależą poszczególne działki i wynikających z tego ograniczeń.
Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 kpa. Przypis ten przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy kontrolując decyzję wydana w toku instancyjnym jest obowiązany zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji, a to oznacza, że nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji objętej odwołaniem, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w jej całokształcie. Obowiązkiem organu jest podjęcie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co wynika z naczelnej zasady postępowania jaką jest zasada prawny obiektywnej. W takim działaniu będzie się również mieścić staranne odniesienie do argumentacji odwołania.
Ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się głównie do przytoczenia treści przepisów, wskazania jakie dokumenty zostały złożone i jednego zdania w kwestii zgodności projektu z planem miejscowym oraz krótkiej wypowiedzi co do zarzutu braku zgody współwłaścicieli działki drogowej na przejazdy samochodów ciężarowych – w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie – decyzja ta nie spełnia wymogów art. 138 kpa a to oznacza naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).
Orzekając ponownie organ odwoławczy wyjaśni wskazane wyżej kwestie, co wpłynie na wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego z odniesieniem się w uzasadnieniu do argumentów podniesionych w odwołaniu.
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 w/w ustawy.