Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i H. W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym z częścią handlową w D. przy ul. Pl. W. [...] polegających na wymianie stolarki, wyburzeniu ścianki działowej, wzmocnieniu stropu "Kleina" żebrami "Teriva", wykonaniu wieńca pod ścianę południową oraz ściany gr. 25cm, wymianie zużytych elementów więźby dachowej, wzmocnieniu konstrukcj i komina, wykonaniu elewacji frontowej i tylnej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:
J. W. w piśmie z dnia 3 maja 2007 r., wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i H. W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym z częścią handlową w D. przy ul. Pl. W. [...]. Wskazał, że w związku z tą decyzją doszło do "naruszenia jego własności na jeden metr na całej długości szczytu nieruchomości położonej na działce o nr ewid. [...] przy Pl. W. w D.", tym samym dom W. nie ma ściany szczytowej od strony jego działki, bo ściana stanowi jego własność.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] sierpnia 2002 r.
Po rozpoznaniu odwołania J. W. od decyzji organu pierwszej instancji zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jej uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad opisanych w przepisie art. 156 k.p.a., skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej.
Organ II instancji wskazał, że inwestorzy, wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), załączając do wniosku dodatkowo na tę okoliczność akt notarialny umowy sprzedaży z dnia [...] września 1997r (Kancelaria Notarialna w P. notariusz J. S. rep: A Nr [...]). W dacie złożenia wniosku o pozwolenie na wykonanie przedmiotowych prac remontowych w budynku położonym na działce nr ew. [...], obowiązywała decyzja Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, organ nie mógł odmówić wydania na rzecz wnioskodawców decyzji o pozwoleniu na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że sprawy ewentualnego naruszenia własności działki nr ew. [...], czy też stanu posiadania przy realizacji inwestycji, nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno- budowlanej i mogą być dochodzone na drodze cywilno-prawnej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. W. Wskazał, że nie był powiadomiony o postępowaniu i wydaniu w jego toku decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...]. Zatwierdzony tą decyzją projekt został oparty na fałszywych danych, co do granic działki.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa.
Podkreślenia wymaga to, że kontrolowana przez Sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła w trybie postępowania nieważnościowego, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Celem, tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum, jego zadaniem jest rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy, że nie może rozpoznawać sprawy, "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985r., I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30).
Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga.
W niniejszym postępowaniu nieważnościowym przedmiotem kontroli była decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym z częścią handlową w D. przy ul. Pl. W. [...].
Decyzja ta wydana w dniu [...] sierpnia 2002 r. oparta została o przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., w wersji w tej dacie obowiązującej.
Zgodnie z ówczesnym brzmieniem przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, analiza zakresu robót w szczególności dotyczących konstrukcji budynku, jednoznacznie wskazuje, że wymagały one wydania pozwolenia na ich wykonanie.
Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlanego, także w wersji obowiązującej w dacie wydania w/w decyzji zobowiązywał inwestora do dołączenia do wniosku projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, inwestor wykonał powyższe przewidziane prawem obowiązki.
Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazać należy, że inwestorzy w dacie składania wniosku o pozwolenie na roboty budowlane dysponowali ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie planowanej inwestycji. Zatwierdzony projekt budowlany spełniał także przewidziane prawem wymogi, został sporządzony przez osobę uprawnioną, zawierał w niezbędnym dla zakresu robót opis obiektu w tym mapę dla celów projektowych z uwzględnieniem opisu obiektu na gruncie oraz przebiegu granic, nieruchomości objętej inwestycją. Projekt architektoniczno-budowlany, określał funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, niezbędne rozwiązania techniczne.
Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy bezsprzeczne jest, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na wykonanie robot budowlanych nie jest dotknięta, żadną z wad opisanych w przepisie art. 156 k.p.a., a skutkujących stwierdzeniem nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze do Sądu, ale i we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazać należy, co następuje.
Brak udziału, bez własnej winy, strony w postępowaniu zakończonym decyzją nie jest przesłanką do stwierdzenia jej nieważności, a stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Obowiązkiem organu orzekającego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę było ustalenie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - organ z tego obowiązku wywiązał się (co wskazano wyżej), ewentualne racje w zakresie naruszenia własności, przebiegu granic mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym, przed Sądem powszechnym.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).