Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9 poz. 26 ze zm.), art. 36a oraz art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126), po rozpatrzeniu wniosku inwestora – E. S.A. z siedzibą w W., zmienił ostateczną decyzję Prezydenta W. Nr [...] z [...] marca 2000 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu dla osiedla mieszkaniowej zabudowy wielorodzinnej na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ulic [...] i [...] w W., w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu osiedla mieszkaniowej zabudowy wielorodzinnej w części dotyczącej etapu D6 oraz zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla etapu D6. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedłożony projekt zamienny posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, w tym Starosty Powiatu W. (postanowienie Nr [...] z dnia [...] października 2002 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (postanowienie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r.), uzgadniające rozwiązania projektowe przedmiotowej inwestycji.
W ocenie organu projekt ten wykonany został zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] października 1998 r. wydaną przez Prezydenta W. Decyzją wydaną w tym samym dniu, o numerze [...] Prezydent W. zmienił w/w ostateczną decyzję Prezydenta W. Nr [...] z [...] marca 2000 r., również w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu osiedla mieszkaniowej zabudowy wielorodzinnej w części dotyczącej etapu D3 oraz zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla etapu D3. Prezydent W. podniósł, iż przedłożony projekt zamienny posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, uzgadniające rozwiązania projektowe przedmiotowej inwestycji, a ponadto projekt ten wykonany został zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z [...] października 1998 r. wydaną przez Prezydenta W. Po rozpatrzeniu odwołań Ogólnopolskiego Towarzystwa [...], Z. Zarządu Regionu [...], Stowarzyszenia [...] oraz Stowarzyszenia [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, natomiast decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołań w/w podmiotów Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...].
W uzasadnieniach obu decyzji organ II instancji podniósł, iż odwołujący się nie wykazali, by decyzje naruszały w jakikolwiek sposób interes społeczny lokalnej społeczności, a właśnie działanie w interesie społecznym należy do niezbędnych przesłanek działania organizacji społecznej w sprawie dotyczącej innej osoby (art. 31 kpa). Organ podniósł ponadto, iż w sprawie przedmiotowych inwestycji skargi składały jedynie podmioty na prawach strony - stowarzyszenia. Brak jest natomiast jakichkolwiek sprzeciwów okolicznych mieszkańców, którzy mogliby zostać uznani za stronę postępowania. W ocenie organu wątpliwe jest wobec tego, czy zakres czynności w/w organizacji społecznych i ich zarzuty postawione procesowemu aspektowi postępowania mogą zostać uznane za zasadne.
Skargi na powyższe decyzje Wojewody [...] złożyło Stowarzyszenie [...], Ogólnopolskie Towarzystwo [...], Stowarzyszenie [...], L. Zarząd Okręgu [...]. Podmioty te zarzuciły organom, iż zatwierdzono zamienne projekty budowlane i udzielono pozwolenia na budowę, pomimo, iż inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie IV SA 651/99 z dnia 3 października 2002 r. uchylona została bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji osiedla [...]. Skarżące organizacje społeczne podniosły ponadto, iż w momencie wydawania zaskarżonych decyzji nie było ostatecznych uzgodnień przedmiotowej inwestycji dokonanych przez organy inspekcji sanitarnej, bowiem przed wydaniem przez Wojewodę [...] zaskarżonych decyzji nie zostało rozpatrzone przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] zażalenie od postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. uzgadniającego projekt budowlany zespołu mieszkaniowego [...] etap D3 i D6.
Zdaniem Ogólnopolskiego Towarzystwa [...] zaskarżone decyzje wydane zostały ponadto z naruszeniem art. 155 kpa, bowiem nie wszystkie strony postępowania wyraziły zgodę na zmianę ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Stowarzyszenie [...] oraz L. Zarząd Okręgu [...] podniosły również, iż zaskarżone decyzje naruszają art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska, brak jest w nich bowiem informacji o sposobie rozpatrzenia i wykorzystania wniosków organizacji ekologicznych. Zdaniem skarżących, organy zatwierdzając zamienne projekty budowlane i udzielając pozwolenia na budowę nie wzięły pod uwagę kwestii ochrony środowiska, tymczasem obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej – stosownie do art. 35 ustawy Prawo budowlane – jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami ochrony środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skargi nie mogły zostać uwzględnione.
W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonych decyzji organizacje społeczne mogły brać udział w sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę w charakterze uczestnika postępowania w trybie art. 31 kpa, a więc wówczas, gdy przemawiał za tym interes społeczny i było to uzasadnione ich celami statutowymi. Odnosi się to w zasadzie do organizacji ekologicznych, a więc takich, który celem statutowym jest ochrona środowiska. Uwzględnienie postulatów takich organizacji, które zgłaszają w trosce o zachowanie niepogorszonego stanu środowiska może jednakże wchodzić w grę tylko wtedy, gdy ewidentnie zostanie wykazane, że realizacja inwestycji mogłaby istotnie zagrozić bądź naruszać środowisko naturalne.
W związku z tym organizacje te muszą udowodnić, że ustalenia raportu o oddziaływaniu danej inwestycji na środowisko i wnioski o braku naruszeń środowiska danej konkretnej inwestycji są wadliwe, sprzeczne ze stanem aktualnej wiedzy naukowej.
W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, iż przedsięwzięcie inwestycyjne objęte etapem D3 i D6 osiedla [...] może oddziaływać na środowisko, postanowieniem Burmistrza Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. oraz postanowieniem Starosty Powiatu [...] z [...] czerwca 2002 r. Nr [...] orzeczony został obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Określono także zakres tego raportu dla obu etapów zgodny z art. 52 ust. 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska w odniesieniu do ochrony wód powierzchniowych, powietrza atmosferycznego, ochrony przed hałasem, ochrony przyrody oraz powierzchni ziemi z uwzględnieniem wpływu odwodnienia wykopu budowlanego na warunki gruntowo-wodne i szatę roślinną. Sporządzony w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji raport obejmuje wszystkie wymagane elementy.
Występujące w charakterze skarżących organizacje ekologiczne dołączyły do wniesionych skarg opinie, w których podnosi się, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się w zasięgu strefy wymiany i regeneracji powietrza w mieście, co wiąże się z zakazem lokalizowania wszelkich emitorów zanieczyszczeń powietrza oraz zakazem lokalizowania wszelkich barier mechanicznych i termicznych ograniczających w sposób istotny warunki przepływu mas powietrza, natomiast wszelkie inwestycje muszą być traktowane jako mogące spowodować pogarszanie stanu środowiska. W opiniach tych podnosi się ponadto, że istotne jest otrzymanie odpowiedzi, w jakim stopniu projektowane osiedle wpłynie na zmiany w całokształcie warunków klimatycznych miasta, przy rozważeniu kierunków nawietrzania oraz ich zmian w wyniku wprowadzenia nowego układu przestrzennego.
Skarżący nie podnoszą jednak żadnych konkretnych zarzutów co do treści sporządzonego raportu, nie wskazują konkretnie, które rozwiązania inwestycji mogą spowodować pogorszenie środowiska i na czym miałoby ono polegać. Tymczasem w raporcie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wskazano, iż projektowane osiedle "nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji substancji do powietrza atmosferycznego z uwagi na ochronę zdrowia ludzi i ochronę roślin. Wielkości emisji substancji wynikające z funkcjonowania osiedla stanowią od 0,33 % do 7,06 % wartości dopuszczalnych poziomów wg Rozporządzenia MŚ z dnia 6.06.2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu". W raporcie stwierdzono ponadto, iż na podstawie przeprowadzonych badań modelowych ustalono, że osiedle "nie wpłynie niekorzystnie na zmianę warunków napływu wiatru w centralne rejony Warszawy, projektowana zabudowa nie wywoła negatywnych skutków na przewietrzanie obszarów przyległych".
W końcowych wnioskach raportu wskazano natomiast, iż "nie będą przekroczone dopuszczalne parametry charakteryzujące stan środowiska dla wszystkich analizowanych elementów". Jak już wskazano, uwzględnienie postulatów organizacji ekologicznych uczestniczących w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę może wchodzić w grę jedynie wówczas, gdy zostanie przez nie udowodnione, że realizacja inwestycji może spowodować pogorszenie stanu środowiska. Tymczasem zarzuty podnoszone przez skarżących w przedmiotowej sprawie są gołosłowne, mają charakter czysto polemiczny, nie są poparte żadnymi dowodami czy opiniami zawierającymi wnioski przeciwne w stosunku do wniosków zawartych w sporządzonym raporcie.
Za bezzasadny należy też uznać podnoszony przez Ogólnopolskie Towarzystwo [...] zarzut naruszenia art. 155 kpa. Zaskarżone decyzje wydane zostały na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten jest przepisem szczególnym (w rozumieniu art. 163 kpa) w stosunku do art. 155 kpa. W przedmiotowej sprawie nie miał więc zastosowania art. 155 kpa, wymagający zgody stron postępowania na zmianę ostatecznej decyzji.
W ocenie Sądu zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, wobec czego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.