Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98 poz. 1071, ze zm., zwanej dalej K.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie złego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 kilometrze linii kolejowej nr [...] - nakazał przedsiębiorstwu [...]S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], jako właścicielowi przedmiotowego obiektu budowlanego, usunięcie nieprawidłowości wskazanych w "Opinii budowlanej nr [...] kładki dla pieszych na stacji [...].", uzupełnionej pismem z dnia 16 września 2010 r., poprzez:
wykonanie powłok ochronnych konstrukcji stalowej kładki, schodów wraz z balustradą i osłon przeciwporażeniowych, zgodnie z pkt. 8.1 i 8.3 w/w opinii, uzupełnionej pismem z dnia 16.09.2010 r.;
wymianę 100% drewnianego pomostu wraz z drewnianymi podłużnicami stanowiącymi podparcie pomostu z desek impregnowanych grub. 5 cm, zgodnie z pkt. 8.2.1 opinii j.w.;
zamontowanie stalowych krat typu WEMA na nośnych podłużnych belkach konstrukcji kładki z IP300 pod drewnianym pomostem, zgodnie z pkt. 8.2.2 w/w opinii, uzupełnionej pismem z dnia 16 wrzesnia 2010 r.
- - w terminie do 30 kwietnia 2011 r.
W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania wskazując, że po przeprowadzeniu w dniu 8 lipca 2010 r. oględzin kładki dla pieszych na stacji kolejowej [...]., położonej w 68,860 kilometrze linii kolejowej nr [...] w dniu 8 lipca 2010 r., w związku z powzięciem informacji o nieszczęśliwym wypadku śmiertelnym, bez udziału przedstawiciela właściciela obiektu, co zostało odnotowane w protokole oględzin - ustalił, iż droga dojścia do przedmiotowej kładki od ul. [...] została zamknięta dla pieszych typową barierą drogową z umieszczonym znakiem "zakaz ruchu pieszych". Wejście na kładkę od strony ul. [...] oraz ul. [...] zostało zamknięte przez założenie zapór drogowych oznakowanych taśmami Policji oraz ustawieniem tablicy z napisem "Przejście przez kładkę wzbronione."
Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie złego stanu technicznego kładki dla pieszych na ww. stacji kolejowej [...]. Organ poinformował, iz w dniu [...] lipca 2010 r. zostaną przeprowadzone oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego oraz wezwał [...] S.A. do przedłożenia w czasie oględzin książek obiektów budowlanych i aktualnych protokołów z kontroli przeprowadzonych w trybie art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczących kładki i sieci trakcyjnych przebiegających pod kładką. Obecni w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...].07.2010r. przedstawiciele: [...] S.A. Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w [...] - [...];[...] – P. P., K. M. oraz A. R.; [...] Zakładu Elektroenergetycznego [...] – A. B., M. R. oraz L. D., oświadczyli, iż przedmiotowy obiekt, tj. kładka dla pieszych nie figuruje w posiadanych przez w/w firmy ewidencjach środków trwałych.
W trakcie oględzin nie przedłożono książki obiektu budowlanego oraz aktualnych protokołów z kontroli przeprowadzonych w trybie art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe wyjaśnienia zostały ujęte w notatce służbowej spisanej w dniu [...].07.2010 r., stanowiącej integralną część protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...].07.2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, zakazał użytkowania kładki dla pieszych na stacji kolejowej [...]., działka nr [...], obręb [...], z uwagi na zły stan techniczny, mogący zagrażać życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Powyższa decyzja została skierowana do przedsiębiorstwa - [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], jako władającego przedmiotową nieruchomością. Decyzję ogłoszono ustnie, co zostało ujęte w protokole oględzin przedmiotowego obiektu z dnia [...].07.2010 r., znak: [...].
Pismem z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 136 w zw. z art. 50 K.p.a., tutejszy organ nadzoru budowlanego zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...] - Wydział Geodezji i Kartografii o przedłożenie danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze gruntów i budynków obejmujących działkę o nr [...] - karta mapy [...], znajdującą się w pobliżu ulicy [...] i ulicy [...] w [...] oraz posesje sąsiednie.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Urząd Miejski w [...] - Wydział Geodezji i Kartografii, w dniu [...] lipca 2010 r., przesłał drogą elektroniczną w/w dokumenty.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], obowiązek dostarczenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego przedmiotowej kładki, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż w trakcie oględzin przedstawiciel [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], jak również przedstawiciele innych podmiotów biorących udział w oględzinach nie przestawili książki obiektu budowlanego. Tutejszy organ nadzoru budowlanego wskazał, iż działka nr [...], na której znajduje się kładka, jest własnością Skarbu Państwa (udział 1/1, księga wieczysta [...]), a jej władającym (udział 1/1) są [...] S.A. Powyższych ustaleń organ dokonał w oparciu o wypis i wyrys z rejestru gruntów.
Organ zaznaczył, iż w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - może zgodnie z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego zażądać od właściciela lub zarządcy obiekty budowlanego przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego tego obiektu lub jego części.
Pismem z dnia 21 lipca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., organ wezwał [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] do wyjaśnienia, czy uwagę wniesioną do notatki służbowej WINB w [...] z dnia [...] lipca 2010 r., (będącej integralną częścią protokołu oględzin spisanego w dniu [...] lipca 2010r.), przez A. S., jako przedstawiciela w/w przedsiębiorstwa, o treści: "[...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] nie jest właścicielem w/w kładki dla pieszych, a zgodnie z umową [...]- zarządzającym terenem oraz całą infrastrukturą kolejową jest [...] w [...], dlatego to on powinien wyłączyć w trybie bezzwłocznym z użytkowania w/w kładkę dla pieszych" - należy traktować jako odwołanie od decyzji ogłoszonej ustnie obecnym w dniu [...] lipca 2010 r. w trakcie oględzin przeprowadzonych w tym dniu.
[...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] poinformowało, iż uwaga ta stanowi odwołanie od ww. decyzji w dnia [...] lipca 2010 r.
Pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r., [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] przesłały do tutejszego organu "Opinię budowlaną nr [...]" dot. stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji kolejowej [...], sporządzoną w sierpniu 2010 r., opracowaną przez dr. inż. K. K., legitymującego się uprawnieniami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnei, nr [...].
Pismem z dnia 7 września 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 50 K.p.a., organ wezwał [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] do wyjaśnienia nieścisłości w przedłożonej opinii budowlanej nr [...].
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 16 września 2010 r., nr [...],[...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] przesłały dodatkowe wwjaśnienia związane z w/w opinią budowlaną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorstwa [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż wskazanie przez organI instancji, jako adresata decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., przedsiębiorstwa [...] S.A. należy uznać za prawidłowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy - Prawo budowlane, w tym także decyzji wydawanych na podstawie przepisu art. 66 w/w ustawy, może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane obiekt budowlany musi spełniać określone w obowiązujących przepisach wymagania zarówno na etapie projektowania i budowy (art. 5 ust. 1), jak i na etapie użytkowania (art. 5 ust. 2). Stosownie do przepisu art. 61 tej ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w jej art. 5 ust. 2, a art. 66 określa sytuacje, w których organ administracji, w drodze decyzji, nakłada obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin jego wykonania.
Właściwe organy administracji są zobowiązane do nałożenia obowiązku przywrócenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w razie stwierdzenia wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, tj.: obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia.
W ocenie organu I instanji przedłożoną przez [...] S.A. "Opinię budowlaną nr [...]" dot. stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji kolejowej [...], uzupełnioną pismem z dnia 16 września 2010 r., należy uznać za wiarygodną i wyczerpującą w przedmiotowej sprawie.
Organ wyjaśnił, że w przedłożonej opinii budowlanej wskazuje się na konieczność wykonania prac remontowych, pozwalających na ponowne włączenie przedmiotowej kładki dla pieszych do eksploatacji. Autor opracowania, w pkt 8 zatytułowanym "Zalecenia remontowe", wskazał na nieprawidłowości i sposób ich usunięcia, a mianowicie:
- - korozję stalowej konstrukcji kładki, stopni, balustrady oraz osłon nad trakcjami kolejowymi - poprzez wykonanie powłok ochronnych konstrukcji stalowej kładki;
- - uszkodzenia pomostu drewnianego, polegające na przesłoniętych nieciągłościach w deskach pomostu, korozję konstrukcji desek chodnika - poprzez wymianę 100% drewnianego pomostu wraz z drewnianymi podłużnicami, stanowiącymi podparcie pomostu z desek impregnowanych grub. 5 cm; i zamontowanie stalowych krat typu WEMA na nośnych podłużnych belkach konstrukcji kładki z IP300 pod drewnianym pomostem.
Wobec powyższego organ orzekł jak w sentencji postanowienia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorstwa [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...].
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), właściwy organ administracji publicznej, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku.
Z uwagi zatem na fakt, iż przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było wydanie, na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Z tego też względu, obowiązek nałożony w zaskarżonej decyzji organu wojewódzkiego uznać należy za konieczny i niezbędny, w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "(...) właściwy organ wydaje decyzją nakazującą (...)" wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości - wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że sprawa rozstrzygania przydatności do użytkowania obiektu nie należy do właściwości organu nadzoru budowlanego. Zaznaczył, iż zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tejże ustawy, tj. Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Podkreślił, że kwestia podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie kładki została rozstrzygnięta postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] (znak: [...]), w którym ustalono jednoznacznie, że działka nr [...], obręb [...], na której znajduje się kładka, jest własnością skarbu państwa, a jej władającym są [...] S.A.
Również zarzut braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych nie może stanowić przesłanki do uchylenia kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W sytuacji postawienia organom zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest bowiem ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nauszających zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 747/09).
W omawianym przypadku, skarżący nie wskazał, poza ogólnikowym sformułowaniem zarzutu, jakie konkretne czynności dowodowe miał na względzie. W treści odwołania, określił on je jedynie jako ewentualne czynności dowodowe. W świetle zgromadzonego w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności opinii dotyczącej stanu technicznego przedmiotowej kładki, uzasadnionym jest twierdzenie, iż nie zachodzą okoliczności wskazujące na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy.
Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminitracyjnego w Warszawie złożyło przedsiębiorstwo [...]S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego.
Naruszenie przepisów postępowania polega na pominięciu zawartego w art. 10 § 1 K.p.a. obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, jakkolwiek nie zachodziły okoliczności wymienione w arc. 10 § 2 K.p.a., co w efekcie doprowadziło do zupełnego pomieszania przez organ właściciela z posiadaczem a zarządcę z władającym i arbitralnego, nie znajdującego uzasadnienia w dowodach ustalenia strony odpowiadającej za remont obiektu budowlanego.
Zarzut obrazy prawa materialnego sprowadza się do bezpodstawnego zastosowania art. 66 prawa budowlanego i nałożenia na [...] SA obowiązku remontu kładki nad torami kolejowymi na stacji kolejowej [...], jakkolwiek zgodnie z art. 61 prawa budowlanego obowiązek taki mógł być nałożony na właściciela lub zarządcę nieruchomości.
Organ II instancji przyjął za zasadne stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 10 § 2 K.p.a., a od siebie dodał, że skoro [...] SA nie sygnalizowała, że zamierza złożyć wnioski dowodowe, nie było przesłanek do zawiadamiania jej o zebranych dowodach i materiałach oraz wypowiedzenia się w tej sprawie. Kwestię czy należy prowadzić dalsze czynności strona może ocenić po zapoznaniu się ze stanem dowodowym, wynikającym z czynności już dokonanych. Skoro strona nie wie jakie czynności zostały przeprowadzone, to trudno wymagać od niej by składała wnioski o przeprowadzenie dalszych dowodów.
Naruszenie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 K.p.a. nie znajduje usprawiedliwienia w powołanym przez organ I instancji art. 10 § 2 K.p.a. Zamknięcie kładki dla ruchu pieszego wyeliminowało niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Nie było też groźby powstania niepowetowanej szkody materialnej. Ustalenie terminu wykonania remontu kładki do [...] kwietnia 2011 r. zaprzecza twierdzeniom organów administracji o istnieniu bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa osób lub mienia.
Przesłanką zastosowania art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) jest wykazanie, że strona zgodnie z art. 61 tej ustawy jest właścicielem lub zarządcą nieruchomości. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku VII SA/Wa 330/2010 z dnia 5 maja 2010 r. przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek, wynikający z art.
61. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że wprawdzie ustawa Prawo budowlane nie wskazuje wprost przesłanek ustalenia adresata decyzji wydanej na podstawie art. 66, jednakże - jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 1999 r. IV SA 1597/97 adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych. Odwołanie się w decyzji do postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. nie żadnego znaczenia, ponieważ ustalenia dotyczą posiadania gruntu i władania kładką.
Poza sporem pozostaje fakt, że [...] SA nie jest właścicielem ani gruntu, ani obiektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że [...] SA Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] jest władającym, nie wskazując czy władający jest zarządcą i przez kogo ustanowionym. Nie wskazuje na podstawie jakich przesłanek ustalił powstanie i zakres zarządu, nie wskazał czy jest to zarząd prawny czy tylko faktyczny. Obszerne wywody stanowiące wykładnię art. 66 Prawa budowlanego, zawarte w uzasadnieniu decyzji są bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy decyzja została skierowana do podmiotu, który nie ma przymiotów właściciela ani zarządcy.
Zabezpieczenie kładki wyeliminowało niebezpieczeństwo dla osób korzystających z niej. [...] SA nie ma obowiązku zapewnienia dróg komunikacyjnych na terenie miasta [...]. Nie zamierza też występować o cofnięcie zakazu korzystania z kładki, a gdyby organ nadzoru budowlanego zakaz ten uchylił, nadal pozostawi dotychczasowe zabezpieczenia. Dlatego nakładanie obowiązku naprawy kładki z równoczesnym zobowiązaniem do złożenia wniosku o wygaszenie decyzji zakazującej korzystanie z kładki nie znajduje podstaw prawnych.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Adminidtracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowi przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym - w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Powołany powyżej przepis umieszczony jest w Rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", gdzie zgodnie z art. 61 właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust.
2. Ten ostatni stanowi zaś, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.
Znajdująca się w aktach administracyjnych "Opinia budowlana nr [...]" dot. stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji kolejowej [...], uzupełniona pismem z dnia 16 września 2010 r., wskazuje na konieczność wykonania prac remontowych, pozwalających na ponowne włączenie przedmiotowej kładki dla pieszych do eksploatacji. Autor opracowania, w pkt 8 zatytułowanym "Zalecenia remontowe", wskazał na nieprawidłowości i sposób ich usunięcia, a mianowicie:
- - korozję stalowej konstrukcji kładki, stopni, balustrady oraz osłon nad trakcjami kolejowymi - poprzez wykonanie powłok ochronnych konstrukcji stalowej kładki;
- - uszkodzenia pomostu drewnianego, polegające na przesłoniętych nieciągłościach w deskach pomostu, korozję konstrukcji desek chodnika - poprzez wymianę 100% drewnianego pomostu wraz z drewnianymi podłużnicami, stanowiącymi podparcie pomostu z desek impregnowanych grub. 5 cm i zamontowanie stalowych krat typu WEMA na nośnych podłużnych belkach konstrukcji kładki z IP300 pod drewnianym pomostem.
Niewątpliwe jest w sprawie, że w zakresie stwierdzonych wyżej nieprawidłowości zachodziła potrzeba nałożenia nakazu ich usunięcia poprzez wykonanie określonych prac. Przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, a zatem obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z tego też względu, obowiązek nałożony w zaskarżonej decyzji uznać należy za konieczny i niezbędny, w celu doprowadzenia przedmiotowej kładki dla pieszych do stanu zgodnego z prawem.
Z uregulowań zawartych w art. 61 Prawa budowlanego wynika, że obowiązki wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ nakłada wyłącznie na właściciela lub też zarządcę obiektu budowlanego. Innego wyboru /uprawnienia/ adresata przedmiotowej decyzji organ nie posiada.
Głównym zarzutem skargi, jest kwestia adresata podjętej decyzji, a więc czy zobowiązanym do usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości winno być przedsiębiorstwu [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...].
Z akt sprawy (wypis z rejestru gruntów) niewątpliwie wynika, że działka nr [...], na której znajduje się kładka, jest własnością Skarbu Państwa (udział 1/1, księga wieczysta [...]), a jej władającym (udział 1/1) są [...] S.A. Kładka jest zlokalizowana na ww. działkach i nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności.
Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiortswa państwowego “[...]" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm.) grunty będące własnością Skarbu Panstwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokuentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsieborstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. W mysl art. 34 ust. 3 wskazanej ustawy budyki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na grutach będących w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. stają się z mocy prawa, nieodpłatną własnością [...] S.A.
Faktem jest, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. to [...] Spółka Akcyjna z dniem wpisu do rejestru handlowego wstępuje w prawa i obowiązki [...] S.A., jednakże w zakresie zarządzania liniami kolejowymi i w myśl ust. 4 art. 15 ww. ustawy staje się zarządem kolei w rozumieniu ustawy z dnia 28 mara 2003 r. o transporcie kolejowym.
Należy jednak wskazać, że od ww. zasady ustawodawca wprowadził w art. 15 ust. 4a przedmiotowej ustawy wyjątek, w którym wyłączył z zarządzania przez [...] Spółka Akcyjna budynki i budowle przeznaczone do obsługi przewozu osób i rzeczy wraz z zajętymi pod nie gruntami, tj. obiekty inne niż wymienione w definicji linii kolejowych, np. budowle służące przejściu osób nad linią kolejową z dworca na peron i miasto. Powyższe wyłączenie znajduje potwierdzenie w znajdującej się aktach administracyjnych umowie z dnia [...] września 2001 r. zawartej pomiędzy skarżącą a [...] S.A. "Oddania do odpłatnego korzystania linii kolejowych oraz innych nieruchomości niezbędnych do zarządzania liniami kolejowymi". Wśród wykazu składników majątkowych wchodzących w skład przedmiotu umowy z dnia [...] września 2001 r. nie wyszczególniono przedmiotowej kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 kilometrze linii kolejowej nr [...].
Nałożenie zatem obowiązku w sprawie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych prac na [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], która na dzień wydania decyzji była zarządcą i przede wszystkim użytkownikiem obiektu było prawidłowe.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Trafnie organ stwierdził, że w sytuacji postawienia organom zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest bowiem ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nauszających zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 747/09).
Natomiast w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał, jakie konkretne czynności dowodowe miał na względzie. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie opinii budowlanej nr [...], której treść była znana skarżącej, albowiem przedmiotowa opinia została złożona do sprawy administracyjnej przez skarżącą.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.