Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."). po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] stycznia 2016 roku J. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, znak: [...], zgłaszającej sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego (o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego) o powierzchni zabudowy 31, 5 m2 i wysokości 4, 4 m z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi rolniczych i do suszenia ziół na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] w gminie [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Uzasadniając swe orzeczenie, Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 7 grudnia 2015 r. wpłynęło do Starosty [...] dokonane przez J. D. zgłoszenie zamiaru "wybudowania wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego (o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego) o powierzchni zabudowy 31, 5 m i wysokości 4, 4 m z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi rolniczych i do suszenia ziół". Z treści ww. zgłoszenia wynikało, że inwestor planuje realizację budynku gospodarczego parterowego wolnostojącego o wymiarach 3, 5 x 9 m i powierzchni ograniczonej ścianami o wymiarach 2, 5 x 6 m (15 m2) oraz zgodnie z opisem zamieszczonym w zgłoszeniu.
Starosta [...], po zapoznaniu się z ww. zgłoszeniem, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 roku, znak: [...], zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania ww. budynku gospodarczego, gdyż uznał, że zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego ustalającym przeznaczenie terenu oraz jego sposób zagospodarowania i zabudowy. Miejscowy Plan Zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. zakazuje przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z mapą ewidencyjną stanowiącą załącznik nr 22 do Uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. działka nr ewid. [...] położona w miejscowości [...] leży na terenie oznaczonym symbolem KLs i zgodnie z rozdziałem II § 3 ust. 3 pkt. 1 lit. h Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] teren ten przeznaczony jest pod główne kompleksy leśne.
W granicach kompleksów znajdują się grunty leśne oraz grunty rolne marginalne dla rolnictwa, przeznaczone do zalesienia jak również użytki nienadające się do zalesienia, które mogą w stanie zalesionym stanowić uzupełniający składnik ekosystemu leśnego (np. łąki, pastwiska).
Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] ustala nakaz zachowania istniejących lasów w granicach wyznaczonych głównych kompleksów leśnych jak również drobnych enklaw leśnych poza głównymi kompleksami leśnymi wyznaczonymi w Planie. Zgodnie z rozdziałem II § 3 ust. 3 pkt. 1 lit. j Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zabudowania istniejące w granicach kompleksów leśnych przeznacza się do zachowania i użytkowania w sposób dotychczasowy łub jako zabudowania mieszkaniowe jednorodzinne oraz letnie domy mieszkalne. Zaleca się wykorzystanie tak usytuowanych zagród pod gospodarstwa agroturystyczne.
W związku z tym, wykonanie wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego (o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego) o powierzchni zabudowy 31, 5 m2 i wysokości 4, 4 m z przeznaczeniem na przechowywanie narzędzi rolniczych i do suszenia ziół na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] w gminie [...] objęte zgłoszeniem z dnia [...] grudnia 2015 r. J. D., jest sprzeczne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...].
J. D. wniósł od ww. decyzji Starosty [...] odwołanie do Wojewody [...], wskazując, że wydanie powyższej decyzji zostało spowodowane błędną interpretacją postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.
Wojewoda [...] wyjaśnił, że materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, przepisy Prawa budowlanego i przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 909 z późn. zm.) i ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzone Uchwałą Rady Gminy w [...] nr; [...] z dnia [...] maja 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) oraz inne przepisy szczególne.
W ocenie Wojewody, odwołanie nie było zasadne, gdyż uprawnienia organu administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu zostały określone w art. 30 ust. 6 pkt. 2 Prawa budowlanego. Z brzmienia ww. artykułu wynika, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W przypadku stwierdzenia, iż budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego; planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, właściwy organ jest zobowiązany każdorazowo do wniesienia sprzeciwu. Przez inne przepisy, o których mowa w art. art. 30 ust. 6 pkt. 2 Prawa budowlanego, należy rozumieć także przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku - o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W ocenie Wojewody, prawo budowlane w art. 29 ust. 1 pkt. 2 jednoznacznie sytuuje obiekty gospodarcze, co do miejsca wybudowania - na działce budowlanej, (co w przypadku nieprzekroczenia 35 m2 powierzchni wymaga zgłoszenia właściwemu organowi - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 1).
Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. 2 cyt. ustawy wymienia roboty budowlane, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i wymagają zgłoszenia. W myśl art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Inwestor dołączył do odwołania kserokopię wypisu z rejestru gruntów wg. stanu na dzień 16 czerwca 2014 roku, z którego wynika, że działka nr ew. [...], w jednostce ewidencyjnej: [...] [...], w obrębie [...] [...], o pow. 5 ha stanowi grunty orne klasy bonitacyjnej RV, pow. 0, 7000 ha i RVI, pow. 4, 3000 ha. W świetle przedstawionych przez odwołującego się dokumentów, działka nr ew. [...] o pow. 5 ha, na której inwestor zamierza realizować budynek gospodarczy, stanowi teren oznaczony w ewidencji gruntów jako: R VI pow. 4, 3000 ha. Należało więc w ocenie organu II Instancji zauważyć, że ustawa Prawo budowlane odnosi się w art. 29 do realizacji obiektów budowlanych na gruntach leśnych, a mianowicie w art. 29 ust. 1 pkt. 13 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga realizacja gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4, 80 m, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa.
Zaś zgodnie z zapisem rozdziału II § 3 ust. 1 pkt. 1 lit. h ww. planu zagospodarowania tereny oznaczone na rysunku Planu symbolem graficznym i literami KLs przeznacza się pod główne kompleksy leśne. W granicach kompleksów znajdują się grunty leśne oraz grunty rolne marginalne dla rolnictwa, przeznaczone do zalesienia jak również użytki nienadające się do zalesienia, które mogą w stanie niezalesionym stanowić uzupełniający składnik ekosystemu leśnego (np. łąki, pastwiska). Zapis ww. planu jest taki, że nawet w przypadku, gdy teren nie nadaje się do zalesienia, to należy pozostawić go w stanie niezmienionym, bez zabudowy, jako łąki czy pastwiska. Ww. plan nie zezwala na wprowadzenie na wskazanym terenie zabudowy.
Zgodnie z brzmieniem art. 4 ustawy - o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania] gruntów leśnych. W ocenie Wojewody, odrolnienie lub odlesienie gruntu zdefiniowanego w ewidencji, jako rolny lub leśny, nastąpić może jedynie w stosunku do gruntów, której w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały już przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne.
Błędne jest w związku z tym stanowisko odwołującego się, iż skoro działka o nr ewid.[...] jest działką rolną, to można na niej zrealizować budynek gospodarczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Realizacja przedmiotowego budynku gospodarczego, mimo małych gabarytów, nie jest możliwa na wskazanym terenie.
Z tą decyzja nie zgodził się skarżący, który pismem datowanym na 7 marca 2016 r. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydaną przez Wojewodę [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił "naruszenie prawa wynikające z:
- 1) ·błędnej interpretacji i zastosowania postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...],
- 2) ·oraz błędnej interpretacji i zastosowania art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji".
Skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Uzasadniając skargę, skarżący wyjaśnił, że organ błędnie interpretuje przywołane w decyzji ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] organ i wysuwa nieuprawniony wniosek odnośnie terenów oznaczonych symbolem KLs (na których znajduje się m.in. działka rolna skarżącego). Wadą wnioskowania organu było to, że organ w sposób nieuprawniony stwierdza, że "gdy teren nie nadaje się do zalesienia, to należy pozostawić go w stanie niezmienionym, bez zabudowy, jako łąki czy pastwiska" oraz że "ww. plan nie zezwala na wprowadzenie na wskazanym terenie zabudowy".
W ocenie skarżącego zaś, z aktualnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można wyprowadzić ww. wniosków. W cytowanym fragmencie planu zagospodarowania przestrzennego nie ma zakazu budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego. Nie ma takiego zakazu również w pozostałych zapisach planu zagospodarowania przestrzennego.
Wykonanie wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego na działce oznaczonej symbolem "KLs" nie jest sprzeczne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (Załącznik do Uchwały Rady Gminy w [...]) "grunty leśne" zostały oznaczone symbolem "Ls", podczas gdy moja działka jest oznaczona symbolem "KLs". Przedmiotowa działka nie jest zatem "działką leśną" w rozumieniu postanowień rozdziału II par. 3 ust. 3 pkt. 1 lit. f), lecz działką przeznaczona pod główne kompleksy leśne. Zgodnie z postanowieniami miejscowego planu (rozdział II par. 3 ust. 3 pkt. 1 lit. h) na terenach przeznaczonych pod główne kompleksy leśne znajdują się m.in. "grunty rolne" (którymi są grunty skarżącego).
Co więcej, obecnie cała działka o nr ew. [...] w ewidencji gruntów jest oznaczona jako grunty orne. W oparciu o definicje legalne pojęć "grunty rolne" i "grunty leśne" zawarte w art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi ona grunty rolne, gdyż jest określona w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Skarżący zaś, jako właściciel działki będącej gruntami ornymi, jest zobowiązany do utrzymywania | gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Do realizacji powyższego obowiązku potrzebny jest mu budynek gospodarczy, w którym m.in. planuje przechowywać narzędzia rolnicze i którego zamiar wykonania zgłosił.
Wskazując na linię orzeczniczą sądów administracyjnych, skarżący wskazał, że postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą podlegać dowolnej, swobodnej wykładni przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W toku prowadzonej interpretacji zawsze należy rozpatrywać konstytucyjną ochronę prawa własności oraz zakaz wykładni rozszerzającej. Ponadto wszelkie wątpliwości interpretacyjne niedające się usunąć w toku procesu wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być rozstrzygane przez organ administracji architektoniczno- budowlanej na korzyść inwestora.
W ocenie skarżącego, błędny jest wniosek organu, że niewątpliwie ustawa - Prawo budowlane w art. 29 ust. 1 pkt. 2 jednoznacznie sytuuje obiekty gospodarcze, co do miejsca wybudowania - na działce budowlanej. Brzmienie art. 29 ust. 1 pkt. 2 nie daje podstaw do takiej wykładni. W rzeczywistości obiekty, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego nie muszą być "związane z zabudową mieszkaniową" lub jej "towarzyszącą" bądź ją "uzupełniającą", ani budowane na działkach budowlanych. Budynek gospodarczy, który skarżący zamierzał wybudować, stałby na należącej do niego działce rolnej V i VI klasy, gdzie gleba jest pochodzenia mineralnego, ma być przeznaczony na cele ekologicznej działalności rolnej, więc grunt nadal byłby w całości użytkowany na cele rolne.
Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] i poprzedzająca ja decyzja Starosty [...] jest prawidłowa i zgodna z prawem, a zatem nie wystąpiły przesłanki do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
W ocenie Sądu zarzuty skargi były nietrafne, a to z przyczyn wskazanych poniżej.
Starosta [...], zgłaszając decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. sprzeciw w sprawie zamiaru budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego przez skarżącego, działał zgodnie z jednoznacznie brzmiącą dyspozycją art. 30 ust. 6 pkt. 2 Pr. bud. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w dniu orzekania przez Starostę, właściwy organ zobowiązany był wnieść sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dokonana przez Starostę [...] analiza ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. doprowadziła organ do słusznego i zgodnego z treścią Planu wniosku, że zgodnie z mapą ewidencyjną stanowiącą załącznik nr [...] do ww. uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. działka skarżącego, nr ewid. [...], położona w [...] leży na terenie oznaczonym symbolem KLs, Zgodnie zaś z rozdziałem II § 3 ust. 3 pkt. 1 lit. h Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] teren ten przeznaczony jest pod główne kompleksy leśne. W granicach kompleksów znajdują się grunty leśne oraz grunty rolne marginalne dla rolnictwa, przeznaczone do zalesienia jak również użytki nienadające się do zalesienia, które mogą w stanie zalesionym stanowić uzupełniający składnik ekosystemu leśnego (np. łąki, pastwiska).
Jak wynika z Planu, grunty rolne – w tym nieruchomość skarżącego – znajdujące się na tym terenie uznane zostały za nieistotne dla gospodarki rolnej, a w związku z tym przeznaczono je do zalesienia, chyba, że stanowiłyby nieużytki do zalesienia się nienadające. Wówczas grunty takie miałyby uzupełniać ekosystem leśny. Takie przeznaczenie terenu oznaczonego literami KLs stanowi samo w sobie zakaz budowy; niezależnie od tego, czy wymagającej pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że art. 30 ust. 6 pkt. 2 Pr. bud. stanowi podstawę sprzeciwu przez organ w wypadku naruszenia ustaleń planu, a nie w wypadku wprowadzonego przez plan zakazu budowy, jak twierdzi skarżący. Skoro Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] ustala, że nieruchomość skarżącego jest przeznaczona pod zalesienie lub – w zależności od faktycznej możliwości zalesienia – uzupełnienie ekosystemu leśnego, to obiektywnie oczywistym jest, że prowadzenie robót budowlanych i budowa domu na tej nieruchomości jest sprzeczna z takimi ustaleniami.
Należy zwrócić uwagę, że skarżący miał prawo wniesienia swoich uwag do projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (art. 17 pkt. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. na dzień orzekania przez organ: Dz.U. z 2015 r. poz. 199).
Powyższe stwierdzenie ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż wskazuje, że skarżący mógł był kwestionować ustalenia Planu, ale w innym postępowaniu, to znaczy na etapie jego uchwalania. Należy pamiętać, ze jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 września 2015 r. II OSK 76/14 (CBOSA) "w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego, lecz nakazuje także uwzględniać prawo własności - art. 1 ust. 2 pkt.
7. Brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań, proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu gminy z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności) prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych.
Podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważenia wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie. Istota działania zasady wyważania przeciwstawnych interesów opiera się na prawidłowej realizacji dwóch elementów tej zasady: wyważaniu wartości interesów i rezultacie wyważenia. Nakaz wyważenia interesów jest w szczególności naruszony, jeżeli: nie doszło w ogóle do wyważenia interesów, do procesu wyważania nie zostały włączone wszystkie wymagające wyważenia interesy, bezpodstawnie przyjęto regułę dominacji któregokolwiek rodzaju interesu bądź naruszono zasadę sprawiedliwości (M. Wyrzykowski - Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986, str.177-178, W. Szwajdler - Zagospodarowanie przestrzenne - Regulacja prawna, Wydawnictwo Comer 1995, str.125).
Obowiązek rozważnego wyważenia interesów indywidualnych i interesu gminy łączy się nierozerwalnie z nakazem rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności sprawy i wydania rozstrzygnięcia w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym.
Podkreślić należy, iż ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Powinno to nastąpić w uzasadnieniu uchwały w sprawie miejscowego planu, wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności) prawa użytkowania wieczystego przez dysponenta prawa. Uzasadnienie uchwały winno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach."
Jak wynika z powyższego, skarżący miał prawne możliwości kwestionowania ustaleń planu zagospodarowania. Wobec jednakże faktu, że tych ustaleń w sposób prawem przewidziany skutecznie nie zakwestionował, nie ma obecnie możliwości uzyskania zezwolenia na działanie z planem tym niezgodne w drodze przewidzianej przepisami Prawa budowlanego, w tym art. 29 ust. 1 pkt. 2 Pr. bud. Należy pamiętać o tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym i wszystkie organa władzy publicznej, a także sądy są zobowiązane do przestrzegania tak ustanowionego prawa i są nim w pełni związane.
Należy wskazać ponadto, że zgodnie z art. 35 cyt. ustawy tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane, ale tylko w sposób dotychczasowy, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.
Dlatego też, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Starosta [...] słusznie ocenił, że budowa wspomnianego budynku gospodarczego na działce skarżącego narusza ustalenia MPZP Gminy.
Wojewoda [...], utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy orzeczenie Starosty [...] działał więc zgodnie z dyspozycja art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie naruszył tego artykułu, ale zastosował go poprawnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia natomiast, że organ II instancji nieprawidłowo uznał, że zamierzana przez skarżącego budowa spowodowałaby wyłączenie jego gruntów z produkcji rolnej – co miałoby być niezgodne z art. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 909 z późn. zm.), który stanowi, że przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania] gruntów leśnych. Budowa budowli rolniczej, a za taką uznać należy budynek gospodarczy służący celom rolniczym (przechowywanie sprzętu rolniczego, ziół), na co wskazał skarżący, nie powoduje, że grunt traci charakter rolnego albo użytku rolnego, co wprost wynika z definicji gruntu i użytku rolnego z art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 3 przywołanej wyżej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (t. jedn. na dzień orzekania przez organ: Dz.U. z 2012 r. poz. 803 ze zm.).
W tym więc zakresie Wojewoda [...] dokonał błędnej interpretacji prawa, ale w ocenie Sądu nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia odwołania, gdyż – na co wskazano powyżej – motywy decyzji Starosty [...], uznane również przez organ odwoławczy za trafne, były wystarczającą przesłanką do poprawnego sprzeciwu, zgłoszonego przez ten organ w trybie art. 30 ust. 6 pkt. 2 Pr. bud.
Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.