Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, położonego przy ul. [...] w S.. W postanowieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie wskazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie, a ponadto Sąd nie dopatrzył się w jaki sposób rozbudowa mogłaby przyczynić się do powstania takich przesłanek.
Wnioskiem z dnia 28 maja 2009 r. adwokat J. S. – pełnomocnik z urzędu skarżącej, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a., wniósł o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2009 r. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem wnioskodawcy jego wniosek jest uzasadniony ze względu na zmianę okoliczności sprawy, które wystąpiły po wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia 31 marca 2009 r. W jego ocenie za uwzględnieniem jego wniosku przemawia okoliczność zawieszenia postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie, które nastąpiło postanowieniem Sądu z dnia 20 maja 2009 r. Zawieszenie to spowoduje bowiem wydłużenie postępowania i możliwość kontynuowania prac budowlanych przez inwestora, co spowoduje nieodwracalne skutki w otoczeniu prowadzonej budowy.
Ponadto wnioskodawca podniósł w swoim wniosku również zarzuty merytoryczne w sprawie o pozwoleniu na budowę oraz wskazał na przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. obniżenie wartości nieruchomości skarżącej i uniemożliwienie jej w przyszłości ewentualnej rozbudowy budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o zmianę postanowienia z dnia 31 marca 2009 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 61 § 4 p.p.s.a. stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zgodnie z ww. przepisem, sąd administracyjny jest władny m.in. zmienić swoje postanowienie wydane w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. tylko i wyłącznie w oparciu o przesłankę "zmiany okoliczności" sprawy. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. A zatem zmianę okoliczności, o jakich mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a., należy odnieść do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., według którego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W innym wypadku wydane postanowienie nie może być modyfikowane lub uchylone (por. Prawo o postępowaniu administracyjnym Komentarz Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, pod. red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 499).
W niniejszej sprawie powołane przez wnioskodawcę okoliczności nie mają wpływu na zmianę okoliczności, o jakich mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a., które mogłyby przemawiać za zmianą ww. postanowienia Sądu. Po pierwsze fakt, że w sprawie zapadło postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego, nie jest taką zmianą okoliczności, która wpływa na wystąpienie przesłanek określonych art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyczyną zawieszenie postępowania była bowiem okoliczność wystąpienia w sprawie ewentualnej przesłanki wznowieniowej w związku z wyrokiem z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 955/08, który to wyrok może mieć znaczenie dla merytorycznego załatwienia niniejszej sprawy.
Po drugie na etapie zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 p.p.s.a., nie jest możliwe rozpatrzenie przez Sąd oceny merytorycznych zarzutów w sprawie. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 (publ. LEX nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Z tego względu podnoszone przez wnioskodawcę zarzuty natury merytorycznej nie mogą być przedmiotem oceny na tym etapie postępowania sądowego.
Ponadto wskazać należy, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku złożonego w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a., by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wskazanie przesłanek przez wnioskodawcę opartych wyłączenie na własnych przekonaniach (obniżenie wartości nieruchomości i brak możliwości jej rozbudowy), w przypadku gdy Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, należy uznać za niewystarczającą przesłankę, która mogłaby prowadzić do zmiany postanowienia z dnia 31 marca 2009 r.
Należy mieć na względzie, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę musi również rozważyć interesy wszystkich stron postępowania. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że w wyniku ewentualnego wstrzymania i przedłużania się procedury sądowoadministracyjnej to po stronie inwestora w głównej mierze wystąpiłyby ewentualne skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku o ustanowienie kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestor wskazał kwotę 89.886,26 zł jako ewentualnych strat finansowych poniesionych w wyniku uwzględnienia wniosku strony skarżącej.
Z tych względów, podnoszone przez wnioskodawcę zarzuty są bezzasadne i dlatego na podstawie art. 61 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.