Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. M., H. J., L. W. i L. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" obecnie pn.: "[...]" w B., zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności,
- - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.) nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian. Zatem nadanie przez Wojewodę [...] rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę, uznać należało za rażąco naruszające art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał również, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.) - czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Inwestor przedstawił także kompletny projekt budowlany (sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia) wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, jak też zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 przywołanej ustawy. Projekt budowlany przedmiotowego obiektu budowlanego jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r, znak: [...] ustalającej lokalizację drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 3 + 383 do km 9 + 190 na terenie miasta B., utrzymanej w mocy decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowa drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 0 + 000 do km 9 + 190, utrzymanej w mocy decyzją Ministra [...] z dnia [...] maja 2008 r, znak: [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentując rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2009 r. podniósł, iż wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust 4 ustawy właściwy organ zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zauważył, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a organ administracji architektoniczno - budowlanej, co do zasady nie bada prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem inwestor składa w/w oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ponadto organ podniósł, że decyzja organu I instancji, nie obejmuje swym zakresem wskazanych przez odwołujących się działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Natomiast fakt zaskarżenia decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. ustalającej lokalizację jak i decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożenie skargi do Sądu nie wstrzymuje bowiem z mocy prawa wykonania w/w decyzji i są one oceniane w postępowaniu niezależnym od postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Wskazany błędnie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego kilometraż inwestycji - zamiast: od km 3 + 383 do km 9 + 100, powinno być: od 3 + 383 do km 9 + 190, w kontekście całości dokumentacji sprawy oraz sentencji decyzji tego organu, organ odwoławczy uznał za oczywistą omyłkę pisarską nie mającą wpływu na zasadność rozstrzygnięcia.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła H. J. W uzasadnieniu skargi wskazała m.in., iż do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostały złożone skargi na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r, znak: [...] ustalającą lokalizację drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 3 + 383 do km 9 + 190 na terenie miasta B., oraz na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowa drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 0 + 000 do km 9 + 190, co oznacza, że decyzje te w momencie ich wydawania przez Wojewodę [...] decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę tj. w dniu [...] lipca 2008 r. nie posiadały przymiotu ostateczności.
Wskazała również, że organ odwoławczy nie rozpoznał jej zarzutu naruszenia przez Wojewodę [...] art. 33 ustawy Prawo budowlane, a także nie rozpatrzył sprawy w aspekcie tego, iż sporna inwestycja zarówno w czasie jej budowy jak i jej późniejszej eksploatacji będzie powodowała niebezpieczeństwo i zagrożenie dla funkcjonowania znajdującej się w pobliżu szkoły i kościoła.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie należy odnieść się do zarzutów skargi o charakterze formalnym i wyjaśnić, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 16 § 1 kpa decyzja ostateczna to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z przepisami kpa oraz przepisami szczególnymi, odwołanie w toku instancji nie przysługuje:
1)od decyzji wydanych w II Instancji, 2)od decyzji wydanych w jednoinstancyjnym postępowaniu (wyjątek od generalnej zasady dwuinstancyjności), 3)od decyzji, jeżeli strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i terminu tego nie przywrócono.
Jednocześnie przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne i strony powinny dochodzić swych praw w pierwszej kolejności w jego toku.
Powyższe rozważania mają na celu wyjaśnienie, iż skarga do sądu przysługuje jedynie od decyzji ostatecznych, które co do zasady podlegają wykonaniu. Tak więc, wbrew zarzutom skargi decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] ustalającą lokalizację drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 3 + 383 do km 9 + 190 na terenie miasta B., oraz na decyzja Ministra [...] z dnia [...] maja 2008 r, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowa drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 0 + 000 do km 9 + 190 były decyzjami ostatecznymi w chwili wydawania przez Wojewodę [...] decyzji dnia [...] lipca 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Na marginesie należy także zauważyć, iż wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009r. w sprawie sygn.akt IV S.A./Wa 2336/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006r. w sprawie lokalizacji drogi publicznej zaś w dniu 3 lipca 2009r. w sprawie sygn.akt IV S.A./Wa 1822/08 oddalona została skarga na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Okoliczność ta ma ponadto takie znaczenie,iż wszelkie zarzuty dotyczące lokalizacji drogi ekspresowej [...], negatywnego oddziaływania na środowisko, ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie ochrony środowiska nie zostały ostatecznie uwzględnione zarówno przez organy jak i Sąd Administracyjny w wyżej wymienionych sprawach i nie mogą być przedmiotem kolejnej kontroli w sprawie niniejszej.
Na uwagę zasługuje również fakt, iż w aktach sprawy znajduje się opinia Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w [...], która pozytywnie opiniuje wniosek inwestora. W opinii stwierdzono, że teren którego dotyczy wniosek nie jest wpisany do rejestru zabytków jak również, że nie występują na nim zabytki wpisane do rejestru zabytków. Wskazano w niej na usytuowane na trasie projektowanej drogi obiekty będące zabytkami ujętymi w wojewódzkiej ewidencji zabytków, na stanowiska archeologiczne oraz obiekty sakralne, tj. kościół parafialny w L. oraz cmentarz ewangelicki przy ul. [...]. Z akt postępowania wynika, iż zobowiązano inwestora do prowadzenia budowy pod nadzorem archeologicznym. Jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko Kościół p.w. [...] w L. oddalony będzie 40 m. od trasy, która przebiegać będzie po estakadzie. Aby ograniczyć poziom hałasu w otoczeniu kościoła do poziomu poniżej 55 db w ciągu dnia zaprojektowano ekran akustyczny o wysokości 4 m.
Działki będące własnością Szkoły Podstawowej, które zostały zajęte pod drogę ekspresową zgodnie z art. 14 Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r o szczególnych zasadach przygotowana i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z dnia 10 maja 2003r) i w dniu gdy decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna stały się własnością Skarbu Państwa.
Inwestor opracował raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko na podstawie którego określono wymogi zabezpieczenia i ochrony terenu i zabudowy przyległej do drogi. W rejonie szkoły przewidziano budowę 5 metrowych ekranów akustycznych wzdłuż drogi ekspresowej [...] które zostały zaprojektowane na min 5 m nasypie drogowym. Jednocześnie zgodnie z raportem oddziaływania na środowisko przewidziano po zakończeniu i oddaniu do eksploatacji wyżej wymienionego odcinka drogi wykonanie pomiarów emisji hałasu i na podstawie wyników tych pomiarów określenie, jakie wykonać działania, aby ograniczyć niedogodności wynikające z przekroczeń dopuszczalnych poziomów dźwięku i drgań. Budynek szkoły jest oddalony od krawędzi jezdni o 38 m oraz budynek basenu 27 m., co czyni nieuzasadnionymi obawy o bezpieczeństwo uczniów tejże placówki.
Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została tylko dla nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, co do których, zgodnie z wymogiem określonym w art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie obejmuje swym zakresem wskazanych przez skarżącą działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], do których skarżąca posiadała tytuł prawny w dacie wydania decyzji.
Nieruchomości objęte postępowaniem wywłaszczeniowym, stały się przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę na tych nieruchomościach.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).