Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013r., Wojewoda [...] na podstawie art. 28, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.); miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]) w [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej [...] Nr [...]z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...] poz. [...]) i art. 104 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 sierpnia 2013r., uzupełnionego pismem z dnia 20 września 2013r., w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na przebudowę rzeki [...] w km 19+520 do km 20+140 zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miasta [...] pozwolenia na budowę – przebudowę rzeki [...] w km 19+520 do km 20+140 – inwestycji polegającej na budowie: zastawki żelbetowej o wysokości piętrzenia 0,85 m i świetle 2,00x2,00m w km 19+520 rzeki [...]; progu drewniano-kamiennego o wysokości 0,30m i świetle 2,50m w km 19+930 rzeki Białej; oczka wodnego nr 1 o powierzchni 900 m2; oczka wodnego nr 2 o powierzchni 400 m2; 4 szt. grodzy ziemnych o wysokości 1,50 m w km 19+595, 19+690, 19+705, 19+780 rzeki Białej; wykonaniu robót regulacyjnych - odtworzeniu starorzecza oraz likwidacji koryta poprzez zasypanie w km 19+595 do 19+690 oraz 19+705 do 19+780 rzeki [...]; obejmującej działki ewidencyjne obręb [...][...] m. [...]:[...], zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym wykonanym przez projektanta - mgr A. H. K., w specjalności wodno-melioracyjnej, nr ewid. uprawnień [...], członka [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...]i sprawdzającego - inż. J. T., w specjalności wodno-melioracyjnej, nr ewid. uprawnień [...], członka [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...].
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że planowane zadanie inwestycyjne zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z powyższym inwestor do przedmiotowego wniosku załączył decyzję Prezydenta Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] listopada 2011r. znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Pismem z dnia 26 września 2013 r., znak: [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym. Pismem z dnia [...] października 2013r., znak: [...] inwestor przedłożył stosowne wyjaśnienia oraz poinformował o skorygowaniu błędnych zapisów w części opisowej załączonych projektów budowlanych. W ww. piśmie wnioskodawca poinformował m. in. o zmianie przyjętych rozwiązań technologicznych dotyczących odwodnienia wykopu przy realizacji projektowanej zastawki. Inwestor ustosunkowując się do zastrzeżenia organu, dotyczącego zapewnienia dostępu do drogi publicznej części działek sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, wyjaśnił, iż część tych nieruchomości stanowi własność Gminy [...], zaś w odniesieniu do działek będących własnością osób prywatnych, usytuowanych w pobliżu projektowanego zasypania części koryta rzeki [...], wskazał, iż działki te uzyskają dostęp po wykonaniu robót budowlanych.
W odniesieniu do nieruchomości nr ew. [...] Prezydent Miasta [...] poinformował organ, że zgodnie z porozumieniem zawartym z właścicielami powyższych działek w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej, inwestor wykona w następnym etapie realizacji inwestycji kładkę drewnianą umożliwiającą dostęp do powyższego terenu.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi. Planowana inwestycja zawiązana jest z przebudową rzeki [...], zatem na podstawie ww. przepisu wojewoda jest organem pierwszej instancji w stosunku do rozpatrywanej inwestycji.
Organ ocenił, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi ustaleń § 9 i § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co umożliwia jego realizację i wydanie decyzji w przedłożonym przez inwestora zakresie. Stwierdził spełnienie wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto, organ wskazał, ze podczas prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie wpłynął wniosek K. H. z dnia [...] października 2013r., współwłaścicielki jednej z sąsiadujących z inwestycją nieruchomości, w którym podniosła nieuwzględnienia jej działki w przedmiotowym zamierzeniu inwestycyjnym. W odpowiedzi na wezwanie organu, inwestor wyjaśnił, że założenia projektu nie przewidują wejścia z robotami budowlanymi na tereny prywatne. Oczka i meandry, pełniące również funkcję retencji wód opadowych, zaplanowano jedynie w miejscach bezpośrednio zlokalizowanych przy rzece. Inwestor wskazał ponadto, że przebudowa rzeki [...] na wnioskowanym odcinku stanowi jeden z etapów zagospodarowania powyższego terenu. Plan zagospodarowania przewiduje wykorzystanie tego obszaru jako terenu zieleni miejskiej urządzonej z terenowymi urządzeniami do uprawiania sportu, rekreacji i wypoczynku. Nie wyklucza się, że w przyszłości, w ramach kolejnych etapów realizacji zamierzenia, działka, której K. H. jest współwłaścicielką, może być uwzględniona w planach inwestycyjnych, po jej uprzednim przejęciu na stan gminy Białystok.
Po rozpatrzeniu odwołania K. H. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał na art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki [...] wynika, że zaprojektowana inwestycja znajduje się terenie oznaczonym symbolem 1 ZP, US, E oraz na terenie zalewowym i urządzeń wodnych ZZ - (Sw). Zgodnie z § 9 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]) w [...] "teren oznaczony na rysunku planu symbolem [...]przeznacza się do zagospodarowania jako tereny zieleni miejskiej urządzonej z terenowymi urządzeniami do uprawiania sportu rekreacji i wypoczynku – Miejski Park Sportu i Rekreacji".
Natomiast zgodnie z § 9 ust 2 ww. miejscowego planu "jako funkcje dodatkowe, w ramach przeznaczenia podstawowego terenu, dopuszcza się: 1) handlowe i gastronomiczne, powiązane z obsługą funkcji podstawowej;
- 2) wystawienniczo ekspozycyjne do organizacji okresowych, plenerowych wystaw i ekspozycji nie kolidujących z funkcją podstawową;
- 3) wodne, w obrębie wydzielonej strefy terenów zalewowych i urządzeń wodnych (ZZ - Sw);
- 4) korytarze przebiegu napowietrznych linii energetycznych i infrastruktury podziemnej, w wyznaczonych strefach". Dla tych funkcji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 9 ust. 6 przewiduje następujące formy zagospodarowania: 1) zieleń urządzoną w formie roślinności parkowej;
- 2) terenowe urządzenia sportowo rekreacyjne;
- 3) stawy, oczka wodne, rozlewiska wodne;
- 4) ścieżki spacerowe, wraz z miejscami wypoczynku;
- 5) obiekty małej architektury;
- 6) obiekty budowlane, usługowe i urządzenia towarzyszące funkcji rekreacyjno-sportowej (obiekty infrastruktury technicznej i sanitarnej);
- 7) korytarz przebiegu napowietrznych linii elektroenergetycznych 110 kV;
- 8) parkingi i miejsca postojowe na wyznaczonych terenach". Stawy, oczka wodne, rozlewiska wodne zgodnie z do § 9 ust. 7 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy urządzać na obszarze wyznaczonej strefy terenów zalewowych i urządzeń wodnych (ZZ-Sw) w powiązaniu z urządzeniami wodnymi na terenie 4 WS – koryto rzeki [...].
Organ drugiej instancji wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sposób wyraźny określa miejsce usytuowania koryta rzeki [...] i jednocześnie nie zawiera żadnych regulacji, pozwalających na zmianę usytuowania tego koryta poza obszar oznaczony 4WS, w szczególności wykonanie koryta na terenie oznaczonym 1 ZP, US, E. Ponadto wskazał, że stawy, oczka wodne i rozlewiska wodne nie są tożsame z korytem rzeki. Na terenie oznaczonym jako 1 ZP, US, E oraz na terenie zalewowym i urządzeń wodnych ZZ - (Sw) nie jest dopuszczalne usytuowanie nowego koryta rzeki [...].
Organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Natomiast w myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ wojewódzki, działając na podstawie ww. przepisu, powinien był zobowiązać inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej (odcinek od ul. [...] do ul. [...]) w [...].
Ponadto, organ drugiej instancji wskazał, że nie ma możliwości nałożenia w trybie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane na inwestora obowiązku doprowadzenia zgodności projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z treść tego przepisu wynika, że postanowienie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wydaje "właściwy organ". Właściwym organem w omawianej sprawie jest zaś - stosownie do art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawa budowanego - wojewoda. Ponadto nałożenie tego obowiązku przez organ odwoławczy doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za zasadne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną powyżej decyzje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniosła Gmina [...], dochodząc jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania.
Skarżąca Gmina zarzuciła naruszenie: 1. art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedłożony przez inwestora projekt nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego, w sytuacji gdy nie dokonał kompleksowej oceny prawnej planu, a jedynie oparł się na jego fragmentarycznej analizie i wykładni literalnej;
2. naruszenie art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zobowiązanie organu pierwszej instancji do wezwania skarżącego do zmiany projektu budowlanego w sytuacji, gdy projekt ten jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Uzasadniając zarzuty skargi Gmina wskazał, że projektowana inwestycja ma na celu realizację celu planu, jakim jest stworzenie przestrzeni publicznej o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb społecznych mieszkańców miasta, w zakresie rekreacji i wypoczynku, w kontakcie z przyrodą oraz zaspokajania wizualnych doznań estetycznych w związku ze szczególnymi walorami krajobrazu (Dział II § 7 planu), z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami 7UM, 8MN,U, 9MN. Zgodnie z § 8 planu obszar objęty planem stanowi fragment otwartego krajobrazu doliny rzeki Białej o wysokim potencjale biotycznym, przeznaczony do urządzenia terenów parkowych i rekreacyjno-wypoczynkowych z elementami zagospodarowania wodnego. Odtworzenie starorzecza oraz przebudowa rzeki Białej, w tym likwidacja koryta rzeki na pewnych odcinkach, jest pierwszym elementem w zagospodarowywaniu całego terenu zgodnie z postanowieniami planu.
Zgodnie z § 9 ust. 1 planu teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1 ZP, US, E przeznacza się do zagospodarowania jako tereny zieleni miejskiej urządzonej z terenowymi urządzeniami do uprawiania sportu rekreacji i wypoczynku – Miejski Park Sportu i Rekreacji. Jako funkcje dodatkowe, w ramach przeznaczenia podstawowego terenu, dopuszcza się m in.: funkcje wodne, w obrębie wydzielonej strefy terenów zalewowych i urządzeń wodnych (ZZ- Sw) - vide: § 9 ust. 2 pkt 3 planu. Natomiast w ustępie 6 tego przepisu wskazano, że na tym terenie istnieje możliwość realizacji m. in. stawów, oczek wodnych i rozlewisk wodnych. Stawy, oczka wodne, rozlewiska wodne, należy urządzać na obszarze wyznaczonej strefy terenów zalewowych i urządzeń wodnych (ZZ-Sw) w powiązaniu z urządzeniami wodnymi na terenie 4 WS - koryto rzeki Białej - vide: § 9 ust. 7 pkt 3 planu. Zgodnie z powyższym plan zakłada ścisłe powiązanie terenów oznaczonych symbolami 4 WS z terenami ZZ-Sw.
Zdaniem skarżącej Gminy, w celu stwierdzenia zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem konieczna jest analiza wszystkich przepisów odnoszących się do terenu, na którym ma być ona realizowana tj. celowościowa wykładnia tych przepisów. Planowana inwestycja dotyczy koryta rzeki, w związku z czym trzeba się odnieść również do postanowień planu dotyczących przeznaczenia terenu 4 WS. Zgodnie z § 12 planu teren oznaczony na rysunku planu symbolem 4 WS obejmuje koryto i wody rzeki [...]. Na terenie tym: - dopuszcza się możliwość piętrzenia wody do 1 m, zmiany profilu koryta rzeki w celu tworzenia rozlewisk i zmiany kierunku przepływu wody, w powiązaniu z zagospodarowaniem terenów zieleni: 1 ZP, US, E; 2 ZP JJS; 3 U, ZP; - wprowadza się obowiązek utrzymania biologicznej obudowy brzegów; - dopuszcza się możliwość budowy mostków i innych budowli nadwodnych związanych z parkowym zagospodarowaniem terenu; - dopuszcza się możliwość rekreacyjnego wykorzystania wód rzeki.
Z analizy tych postanowień, w ocenie skarżącego, jednoznacznie wynika, że zakres planowanych robót budowlanych w przedmiotowej sprawie obejmuje prace, które mieszczą się w zakresie wykonania meandryzacji rzeki (tj. m.in. odtworzeniu starorzecza). Meandryzacja w swym założeniu polega m.in. na zmianie profilu koryta, zmianie kierunku przepływu wody w celu wydłużenia i nadania rzece krętego biegu, tutaj w powiązaniu z zagospodarowaniem terenów zieleni: 1 ZP, US, E; 2 ZP, US; 3 U, ZP. Oczywistym jest, że odcinki starego koryta sprzed meandryzacji mogą ulec zasypaniu i jest to naturalną konsekwencją wyżej opisanych działań.
Skarżąca Gmina podkreśliła, że plan miejscowy nie jest tylko zbiorem postanowień dotyczących przeznaczenia konkretnych działek, ale zamieszczone w nim postanowienia należy interpretować całościowo, a organ w zaskarżonej decyzji oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na literalnej analizie § 9 planu. Teren oznaczony symbolem 4 WS obejmuje teren wód zgodnie z załącznikiem graficznym do planu (czyli koryto rzeki), zmiana profilu rzeki wymaga więc ścisłego powiązania z terenami sąsiednimi, tj. terenem oznaczonym 1 ZP,US,E oraz ZZ - Sw i tam, zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 3 planu, można realizować również funkcje wodne w szerokim znaczeniu. Inna wykładnia powyższych norm prawnych zawartych w planie uniemożliwiłaby realizację celów planu, o których mowa wyżej, a postanowienie planu o możliwości zmiany profilu rzeki byłoby martwe. Analiza przytoczonych przepisów wskazuje, że wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Na rozprawie uczestniczka postępowania K. H., pozostawiła skargę do uznania Sądu, podkreślając, że jest filologiem i nie ma żadnych uwag prawnych. Stwierdziła, że w jej ocenie działka, której jest właścicielką powinna zostać objęta niniejszą inwestycja, w okresie okupacji jej ojciec wykopał na niej staw. Swego czasu, odmówiła sprzedaży działki za cenę, której nie mogła zaakceptować, pominięcie nieruchomości w projektowanej inwestycji odbiera, jako szykanę ze strony Gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, dalej: p.p.s.a.), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa.
I tak, organ drugiej instancji nie wywiązał się z podstawowego obowiązku, nie zbadał, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania. Analiza tej okoliczności powinna znaleźć swoje odbicie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.
Jak stanowi przepis art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Nie jest zatem dopuszczalne rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania pochodzącego od osoby nie będącej stroną postępowania. Przystępując do rozpatrzenia odwołania organ - we wstępnej fazie postępowania - ma obowiązek ustalenia, czy żądanie zgłoszone w tym przedmiocie pochodzi od strony postępowania. Ustalenie, że odwołanie wniosła osoba nie posiadająca przymiotu strony, obliguje organ odwoławczy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a..
Sąd zauważ też, że uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji, z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie wskazuje na zarzuty odwołania i nie odnosi się do nich. Tymczasem, stanowisko odwołującej się powtórzone na rozprawie, o czym szczegółowo wyżej, nie dotyczy oddziaływania inwestycji na jej działkę z punktu widzenia przepisów budowlanych. domaga się tylko objęcia jej działki inwestycją.
Niniejsze postępowanie dotyczyło wydania decyzji pozwolenia na budowę. Stronami tego postępowania w myśl art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1367/10, LEX nr 1138017).
Należy podkreślić też, że uznanie podmiotu za stronę postępowania, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie powoduje, że podmiot nabywa przymiot strony i nie zwalania organu drugiej instancji od badania tej przesłanki.
Rozpoznając sprawę ponownie organ drugiej instancji będzie miał na uwadze powyższe wskazania i zbada dopuszczalność odwołania w świetle wskazanych powyżej przepisów i wynikających z nich kryteriów.
Sąd w pełni podziela też zarzuty skargi – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z naruszeniem art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. ocenę zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oparł na wybiórczej literalnej analizie tego źródła prawa miejscowego, bez koniecznego odniesienia się do całości aktu i odwołania się w tych ramach do wykładni systemowej. W szczególności organ pominął wskazania zawarte w § 8 oraz § 12 przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W przypadku ustalenia, że odwołanie pochodzi od strony postępowania, organ ponownie rozpoznając sprawę merytorycznie, uwzględni powyższe stanowisko Sądu.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145§ 1 pkt 1 lit a i c, art. 152, art. 200 p.p.s.a.