Art. 45 § 1a Kodeks karny

Prostym językiem

Sąd orzeka przepadek korzyści majątkowej, którą sprawca osiągnął z przestępstwa, chyba że korzyść podlega zwrotowi pokrzywdzonemu. Za korzyść uważa się także pożytki z rzeczy lub praw stanowiących tę korzyść. Przy poważnych przestępstwach (zagrożonych karą co najmniej 5 lat pozbawienia wolności lub popełnionych w grupie przestępczej) domniemywa się, że mieniem uzyskanym z przestępstwa jest wszystko, co sprawca posiadał w okresie 5 lat przed czynem do wyroku, chyba że udowodni inaczej. Jeśli takie mienie przeniesiono na inną osobę, domniemywa się, że należy do sprawcy, chyba że nabywca nie mógł przypuszczać, że pochodzi z przestępstwa.

Opis wygenerowany automatycznie na podstawie powyższego przepisu. Wiążący jest tekst przepisu.