Wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1336/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 345/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Rz., dalej skarżąca, na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, dalej PWINGiK w Rzeszowie, z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do danych ewidencyjnych wykazanych w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków, oddalił skargę.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W pismach z 31.10.2008 r. i 12.12.2008 r. skarżąca, w toku postępowania związanego z modernizacją ewidencji gruntów i budynków wsi Krasne, skierowała do Starosty Rzeszowskiego uwagi dotyczące wyłożonego do wglądu osób zainteresowanych projektu operatu opisowo-kartograficznego tej ewidencji.

W piśmie z 10.02.2009 r. skarżąca zgłosiła zarzut do danych operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków wsi Krasne po modernizacji względem działek nr [...] w zakresie przebiegu granic, twierdząc, że nie ustalono ich jednoznacznie i nie zweryfikowano w pełni danych znajdujących się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym Starostwa, w tym opinii biegłego sądowego L. S., sporządzonej w sprawie o dział spadku zakończonej postanowieniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 24.06.2003 r., sygn. akt I Ns 75/01.

Zarzuciła ponadto, że nie udostępniono jej na piśmie współrzędnych punktów granicznych ww. działek i innych potrzebnych danych, w tym komputerowej bazy danych modernizowanej ewidencji. Podniosła, że stan geodezyjny i kartograficzny różni się od stanu faktycznego i prawnego. Zakwestionowała numeryczny opis granic działek i obliczone na jej podstawie powierzchnie, które zostały zawyżone. Podała też, że południowa granica działki nr [...] biegnie w linii ogrodzenia z działką nr [...], co jednak nie wynika z mapy numerycznej. Podtrzymała także stanowisko wyrażone w pismach z 31.10.2008 r. i 12.12.2008 r., domagając się przeprowadzenia pomiarów na gruncie.

Rozpoznając zgłoszone zarzuty, Starosta Rzeszowski orzekał w sprawie decyzjami z 29.09.2009 r., 21.05.2010 r. i 18.05.2011 r., które były uchylane przez PWINGiK w Rzeszowie odpowiednio decyzjami z 15.12.2009 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z 18.01.2010 r.), z 16.08.2010 r. nr [...] i 14.07.2011 r. nr [...], a sprawy przekazywane do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją z 14.11.2011 r. nr [...] Starosta Rzeszowski orzekł w punkcie I o uwzględnieniu zarzutu dotyczącego przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], a w punkcie II o odrzuceniu zarzutów względem pozostałych danych dotyczących działek nr [...] operatu opisowo-kartograficznego obrębu Krasne po modernizacji.

Odwołanie od decyzji z 14.11.2011 r. wnieśli M.Rz. i J.S. M.Rz. podtrzymała wszystkie dotychczas zgłoszone uwagi i zarzuty dodatkowo podnosząc, że Starosta nie udostępnił jej pełnych danych i informacji o działkach stanowiących jej własność. Miano również zaniechać przeprowadzenia bezpośrednich pomiarów oraz oględzin na gruncie, dołączenia do akt uwierzytelnionego Lwh 673, dokumentów dotyczących wpisów do ewidencji właścicieli działki nr [...] oraz synchronizacji wymienionej działki, warunków technicznych wykonania prac modernizacyjnych.

Józef Szczepański podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z 23.01.2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 p.g.k., PWINGiK w Rzeszowie uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I zaskarżonej decyzji, orzekając w tym zakresie o uwzględnieniu zarzutu Marty Rzucidło dotyczącego wykazanego na mapie ewidencyjnej przebiegu granicy działki nr 1319/2 z działką nr 1319/3 i o wykazaniu na mapie ewidencyjnej wsi Krasne przebiegu tej granicy zgodnie ze stanem sprzed modernizacji ewidencji gruntów i budynków, tj. zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Rzeszowie 24.06.2009 r. pod nr [...]. Orzeczenie zawarte w punkcie II zaskarżonej decyzji utrzymał w mocy. Potrzebę zmiany decyzji organ odwoławczy uzasadnił brakiem określenia przez organ I instancji sposobu wykazania w części kartograficznej zmodernizowanego operatu ewidencyjnego granicy pomiędzy ww. działkami.

Z decyzją PWINGiK w Rzeszowie z 23.01.2012 r. nie zgodziła się M.Rz., wnosząc do sądu administracyjnego skargę. Zarzuciła w niej naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego - p.g.k., i procesowego, w tym stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zarzuciła, że podnoszone przez nią w toku postępowania uwagi i zarzuty w dużej części nie zostały uwzględnione. W aktach sprawy brakuje takich dokumentów jak Lwh 673 gm. kat. Krasne i synchronizacji działki nr 1315/1, które mają mieć istotne znaczenia dla prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Brakować ma także warunków technicznych modernizacji ewidencji gruntów wsi Krasne, na które powoływał się Starosta Rzeszowski. Dlatego też w ocenie skarżącej, organy wydały rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie dowodów, które tylko im były znane, co uniemożliwiło odniesienie się do dokonanych przez nie ustaleń. Skarżąca podniosła też, że biegły sądowy L.S. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Rzeszowie o dział spadku nie zajmował się granicami działek nr [...].

Jego zadaniem było opracowanie synchronizacji działek obecnie oznaczonych ww. numerami. Natomiast jeżeli chodzi o granice, to ustalane były tylko granice działek nr [...] od strony działek nr [...]. Ponadto biegły ten miał opierać się na wadliwych i niewiążących danych zawartych w ewidencji gruntów wsi Krasne. Organy miały się także nie wypowiedzieć co do mocy obowiązującej operatu geodezyjnego sporządzonego przez F. N. W sposób niezadowalający stronę odniesiono się do podniesionych w odwołaniu zarzutów.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty Rzeszowskiego z 14.11.2011 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę PWINGiK w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie są decyzje administracyjne wydane w następstwie rozpoznania zarzutów M.Rz. zgłoszonych przez nią do danych operatu opisowo-kartograficznego operatu ewidencyjnego w związku z przeprowadzaną przez Starostę Rzeszowskiego modernizacją ewidencji gruntów i budynków obrębu Krasne.

Stosownie do art. 2 pkt 8 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencja obejmuje m.in. informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; oraz budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 p.g.k.). Zawiera je operat ewidencyjny.

Obowiązkiem starostów jest utrzymywanie ewidencji w stanie aktualności. Na podstawie art. 24a ust. 1 p.g.k. starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Jak wynika z art. 24a ust. 4 i 6 p.g.k., projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób zainteresowanych w siedzibie starostwa powiatowego, a każdy czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie może w okresie jego wyłożenia zgłaszać do nich uwagi. Po upływie ww. terminu projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków, o czym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa (ust. 8). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia tego ogłoszenia zgłaszać zarzuty do tych danych w operacie (ust. 9).

O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (ust. 12).

Powyższe regulacje pozwalają na zgłoszenie zarzutów w ściśle określonym czasie, tylko co do danych zawartych w modernizowanym operacie opisowo-kartograficznym (zob. § 21 ust. 2 Regib) i wyłącznie w zakresie własnego interesu prawnego. Interes prawny to taki, który został wzięty przez prawo pod ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Musi być osobisty, indywidualny i znajdować podstawę w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W rozpoznawanej sprawie obowiązkiem organów było rozpoznanie zarzutów spełniających tylko takie kryteria.

Sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych określone zostały w Regib. Stosownie do § 55 Regib, modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych. Działania modernizacyjne, o których mowa w § 55 pkt 1 i 2, wykonuje się: 1) w sposób ciągły, w ramach bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego na zasadach i w trybie, o których mowa w § 45 - 49, 2) kompleksowo, na zasadach i w trybie określonych przepisami rozdziału 2, z zastrzeżeniem § 82.

Rozdział 2 Regib reguluje problematykę zakładania ewidencji. W § 35 Regib postanowiono, że źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są nimi m.in. materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Stosownie zaś do § 36 Regib, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej m.in. w celu podziału nieruchomości, czy na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej. W razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37).

Spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie (§ 39 Regib).

Modernizację ewidencji przeprowadza się w sposób planowy zapewniający: 1) zastąpienie rejestrów gruntów prowadzonych na papierze w technice ręcznej odpowiednimi zbiorami komputerowymi (...), 2) uruchomienie informatycznego systemu umożliwiającego prowadzenie ewidencji obejmującej pełny zakres danych ewidencyjnych (...), 3) założenie komputerowych baz danych ewidencyjnych, umożliwiających tworzenie raportów, o których mowa w § 22 (...) (§ 80 Regib). Zgodnie z § 82 ust. 1 Regib, przy wykonywaniu kompleksowej modernizacji ewidencji, założonej przed wejściem w życie Regib, do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeżeli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych. Ustalenia granic i pomiaru punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych dokonuje się w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, jeżeli: 1) brak jest danych określających przebieg granic działek ewidencyjnych, 2) na podstawie istniejących materiałów, uzupełnionych pomiarem ograniczonej liczby punktów granicznych zidentyfikowanych w terenie i na mapie, nie można określić położenia tych punktów z dokładnością większą niż: a) 3,0 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach wiejskich, b) 0,60 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach miejskich.

W przypadku gdy dane ewidencyjne, określające położenie punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych, przyjęte w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, nie spełniają wymagań obowiązujących standardów technicznych, w zmodernizowanej ewidencji pola powierzchni działek ewidencyjnych przyjmuje się na podstawie ewidencji dotychczasowej.

Zakres danych ewidencyjnych dotyczących działki ewidencyjnej określono w § 60 Regib, a użytków gruntowych i klas gleboznawczych w § 66 Regib. Podział użytków gruntowych określa § 67 Regib, użytków rolnych § 68 ust. 1 Regib, gruntów zabudowanych i zurbanizowanych § 68 ust. 3 Regib.

Sąd I instancji uznał, mając na względzie przedstawiony stan prawny dotyczący procesu modernizacji ewidencji gruntów i budynków, że została ona przeprowadzona w sposób spełniający cytowane wymagania prawne. Zarzuty zgłoszone przez M.Rz. w piśmie z 10.02.2009 r. do danych operatu opisowo-kartograficznego zostały rozpatrzone w granicach posiadanego przez nią interesu prawnego tylko co do działek, względem których służą jej prawa rzeczowe.

Sąd ten wskazał, że jak wynika z akt sprawy, skarżąca jest właścicielką działek o nr ewid. [...]. W piśmie z 10.02.2009 r. zgłosiła zarzuty co do przebiegu ich granic, a ściślej, co do przebiegu linii granicznych działek ewidencyjnych, o których mowa w § 9 Regib. Ewidencja gruntów nie rozstrzyga bowiem o prawach rzeczowych, ich treści i zasięgu. Zawiera tylko informacje, które powinny odzwierciedlać stan prawny i faktyczny. Dane wprowadzane do ewidencji muszą znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych zalegających w zasobie geodezyjnym. Wymóg ten obowiązuje także w procesie modernizacji, w toku której w pierwszej kolejności wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym dotychczasowe dane z ewidencji, która została założona przed wejściem w życie Regib. Celem modernizacji jest bowiem uzupełnienie bazy danych ewidencyjnych i utworzenie pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych oraz modyfikacja istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, w tym cyfryzacji (zob. § 55 Regib).

Kontrola zaskarżonych decyzji przemawia zdaniem Sądu I instancji za uznaniem, że podniesione zarzuty zostały prawidłowo rozpoznane. Kwestia powierzchni działek została rozstrzygnięta jeszcze na etapie uwag zgłaszanych do projektu operatu opisowo-kartograficznego. Z kolei przebieg granicy działki [...] z działką [...] zgodnie z żądaniem skarżącej przywrócono jako przedłużenie granicy pomiędzy działkami nr [...], tj. do stanu sprzed modernizacji, zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu geodezyjnego 24.06.2009 r. Aprobata co do uwzględnienia zarzutów została nawet wyrażona przez pełnomocnika strony w piśmie z 21.07.2009 r. Podnoszone od tego czasu zarzuty zasadniczo nie odnoszą się do wadliwości przyjętych danych ewidencyjnych po modernizacji.

Z kolei jeżeli chodzi o przebieg granic działki nr [...] z działkami nr [...] wykazano je na podstawie operatu geodezyjnego włączonego do zasobu 09.04.2002 r. (operat opracowany przez inż. L.S.). Rację ma organ odwoławczy, że treść dokumentów geodezyjnych sporządzonych na potrzeby postępowania o dział spadku - jako dokumentów źródłowych - miała wiążący charakter i zgodnie z powoływanymi wyżej przepisami musiały one zostać uwzględnione przy modernizacji. Linię graniczną pomiędzy działką nr [...] a działkami [...] przyjęto z dotychczasowej mapy ewidencyjnej. Generalnie przy czynnościach tych wykorzystywano opracowania geodezyjne znajdujące się w zasobie. Oczywiste było również oznaczenie użytku gruntowego, skoro działka nr [...] nie posiada zabudowań (zob. § 68 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 6 Regib).

Ponadto skoro jednym z celów modernizacji było stworzenie komputerowej bazy danych ewidencyjnych, zasadnie dokonano digitalizacji części materiałów znajdujących się w zasobie. Podstawy rozpatrzenia zarzutów nie stanowiły natomiast warunki techniczne modernizacji, lecz materiały zalegające w zasobie geodezyjnym.

Sąd I instancji wskazał, że szereg formułowanych w toku postępowania żądań i zarzutów nie dotyczyło danych w operacie opisowo-kartograficznym. Były to w istocie wnioski dowodowe i wnioski o udostępnienie określonych dokumentów. Nie spełniały zatem wymogów z art. 24a ust. 9 p.g.k. Należało je natomiast rozpoznać w świetle wymagań procesowych z K.p.a. i oceny ich wpływu na wynik sprawy. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji uwzględnienia przez organy zgłoszonych w terminie z art. 24a ust. 9 p.g.k. zarzutów.

Sąd I instancji podał, że nie stwierdził naruszeń prawa, które pozwalałyby na zastosowanie przepisów art. 145 p.p.s.a. Wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty zostały rozpoznane, jedne uwzględnione inne odrzucone, a organy wykorzystały w postępowaniu dokumenty, które pozostawały już w zasobie geodezyjnym.

Wskazał, że skarżącej nie przysługiwały uprawnienia do zgłaszania zarzutów, które dotyczyły innych nieruchomości (działek ewidencyjnych), tj. działki nr [...], i innych osób z uwagi na brak interesu prawnego. Również tylko w ramach własnego i indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., mogła formułować zarzuty w skardze. Dlatego te związane z wadliwym ustaleniem kręgu stron postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Powołać się na nie mogły wyłącznie podmioty, których kwestia ta mogła dotyczyć. Skarżąca natomiast brała udział w postępowaniu i była należycie reprezentowana przez pełnomocnika. W taki sam sposób należało, zdaniem tego Sądu, ocenić zarzuty o braku dokumentów odnoszących się do działek, do których skarżącej nie służą prawa rzeczowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

M. Rz. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości.

Zarzuciła powyższemu wyrokowi oraz przeprowadzonemu postępowaniu sądowoadministracyjnemu naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

W szczególności podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b oraz c p.p.s.a. przez ich niezastosowanie w sprawie,
- art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, mimo, że ze względu na zaprezentowany w skardze i w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny i prawny można było wyprowadzić przekonanie, iż nie było wystarczających przesłanek prawnych za oddaleniem skargi M.Rz., w wyniku czego Sąd I instancji nie uwzględnił skargi mimo że w trakcie postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej, zwłaszcza Starostą Rzeszowskim, zaszły naruszenia określonych i istotnych przepisów prawa procesowego – k.p.a. i prawa materialnego - ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, to jest naruszenia co najmniej art. 7, art. 8, art. 9, art. 28, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. w związku z art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 24 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 1, art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ponieważ organ I instancji, a za nim organ II instancji, nie odniosły się do wszystkich zarzutów wskazywanych i ujawnionych przez M.Rz., przez co w sposób niekompletny, niepełny i niecałościowy ustosunkowały się do nich, czym organy te wpłynęły na niezupełność zebrania i oceny dowodów oraz materiałów w sprawie, a także na nie ustalenie wszystkich stron postępowania administracyjnego, co w skutku spowodowało negatywne dla M.Rz. rozstrzygnięcie sprawy, przy czym P. w Rzeszowie w punkcie II decyzji naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Podniosła także zarzut naruszenia:

- art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku:
- nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi M.Rz. oraz powołaną podstawą prawną, błędnie rozstrzygnął w granicach danej sprawy, pomimo podnoszonych w skardze zarzutów istotnego naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a przez to Sąd I instancji naruszył interes prawny M.Rz. do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa rozpoznania sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej, nie wyjaśnił w pełni w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która obejmuje również ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i wyczerpujące wskazanie dlaczego uznał je za zasadne lub niezasadne, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jako sąd I instancji przy wydanej ocenie prawnej
- przytoczył argumenty podane w decyzjach organów administracji publicznej, zwłaszcza w decyzji organu II instancji, i stwierdził, że podziela stanowisko organów przytaczając argumentację podaną przez organy, nie będąc przecież związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zamiast jako sąd administracyjny I instancji przedstawić własną przekonującą i wyczerpującą argumentację za wydanym wyrokiem oddalającym skargę.

Ponadto zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, a to § 37 i § 44 pkt 2 w łączności z § 55 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przez błędną ich wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy lub przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania). Obraza ta wyraża się poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, że w sytuacji faktycznej zachodzącej w sprawie administracyjnej (gdy dane ewidencyjne nie są wiarygodne) ustalenia dotyczące przebiegu wspólnej granicy działek nr [...] oraz południowej i wschodniej granicy działki nr [...] we wsi Krasne gm. Krasne nie powinny być uzyskane w wyniku terenowego bezpośredniego pomiaru geodezyjnego poprzedzonego ustaleniem przebiegu granic na gruntach, lecz wystarczająca do tego ustalenia (a ściśle ujmując idąc tokiem rozumienia organów administracyjnych - wyznaczenia) była dotychczasowa dokumentacja geodezyjna przyjęta do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organu I instancji, mimo, że ta dokumentacja była niepełna, niekompletna (nie obejmowała wszystkich linii granicznych, a bazowała na kameralnym ustaleniu granic geodety uprawnionego F. N. z października 2000 r.), a także nieaktualna (podczas modernizacji ewidencji gruntów można było doprowadzić ją do stanu aktualności wynikającego z § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r., a tej powinności Starosta Rzeszowski nie zrealizował.

Podniosła, że w wyniku nie wniknięcia w całościową istotę zarzutów i wszystkie argumenty uzasadnienia skargi oraz prowadzonej sprawy administracyjnej, w tym w ujawnione przez skarżącą naruszenia przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jako sąd I instancji nie rozpatrzył z urzędu sprawy sądowoadministracyjnej w sposób całościowy i kompletny oraz wymagany przepisami prawa, a w związku z tym naruszył wskazane wyżej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia w skarżonym kasacyjnie wyroku.

Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje sądowoadministracyjne od organu II instancji, w tym kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej - ze względu na obszerność skargi kasacyjnej i wkład pracy włożony w jej sporządzenie przez adwokata — w wysokości co najmniej pięciokrotnej minimalnej kwoty ustalanej odrębnymi.

W obszernym uzasadnieniu skargi autor skargi kasacyjnej rozwinął powyższe zarzuty, przytoczył zarzuty podniesione w pismach skarżącej z 31.10.2008 r. oraz z 12.12.2008 r. zawierających uwagi skarżącej dotyczące wyłożonego do wglądu osób zainteresowanych projektu operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków wsi Krasne oraz w piśmie z 10.02.2009 r. zawierającym zarzuty do danych ww. operatu po modernizacji, a także zarzuty podniesione w odwołaniu od wydanej w pierwszej instancji decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia 14.11.2011 r. oraz w skardze wniesionej w niniejszej sprawie do Sądu I instancji, polemizując z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku oraz uzasadnieniami wydanych w sprawie decyzji administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie w podstawach skargi kasacyjnej powołała się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 p.p.s.a. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zarzuty te nie są usprawiedliwione.

Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/39, Prok.i Pr.-wkł. 2011/6/44, ZNSA 2010/2/122-128) wskazano, że: "Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Kwestionowane orzeczenie zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. także w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11, LEX nr 1367293).

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Spełnia zatem wymogi ww. przepisu prawa. Zostało sporządzone w sposób umożlwiający prawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia.

Za niezasadny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną." Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. W wyroku z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1764/12 (LEX nr 1595978) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "O naruszeniu przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona lub gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku." Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1674/13, LEX nr 1590728).

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej, rozpoznając skargę Sąd I instancji nie wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona. Nie stwierdził też, że w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Zauważyć należy, że ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie w istocie zarzuca, nieprawidłowo, błędne rozstrzygnięcie przez Sąd I instancji w granicach danej sprawy i naruszenie przez to interesu prawnego skarżącej do prawidłowego i zgodnego z prawem rozpoznania sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w niczym art. 134 §1 p.p.s.a. nie naruszył. Sąd ten nie wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając zaskarżone decyzje pod względem zgodności z prawem, do czego sądy administracyjne są powołane, miał na względzie nie tylko zarzuty i wnioski wskazane w skardze, ale także przepisy prawa procesowego mające zastosowanie w sprawie oraz przepisy prawa materialnego stanowiące materialnoprawną podstawę podjętych w sprawie decyzji administracyjnych.

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. a, b oraz c p.p.s.a. przez ich niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a przez jego zastosowanie. Przepisy te są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne. (por. wyrok NSA z dnia 11.03.2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121). Zarzut naruszenia ww. przepisów prawa skarżąca powiązała z zarzutem naruszenia przepisów k.p.a. oraz przepisami p.g.k. podnosząc, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 28, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. w związku z art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 24 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 1, art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ponieważ organ I instancji, a za nim organ II instancji, nie odniosły się do wszystkich zarzutów wskazywanych i ujawnionych przez M.Rz., przez co w sposób niekompletny, niepełny i niecałościowy ustosunkowały się do nich, czym organy te wpłynęły na niezupełność zebrania i oceny dowodów oraz materiałów w sprawie, a także nie ustalono wszystkich stron postępowania administracyjnego, co spowodowało negatywne dla skarżącej rozstrzygnięcie sprawy, przy czym P. w Rzeszowie w punkcie II decyzji naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane przeciwko wyrokowi Sądu I instancji. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym służącym stronie postępowania od wyroku Sądu I instancji. W wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 98/10 (LEX nr 990310) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przedmiotem skargi kasacyjnej może być tylko orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 173 § 1 p.p.s.a.) to jest rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku (postanowienia)." "Skarga kasacyjna jest, stosownie do art. 173 p.p.s.a., środkiem prawnym służącym do skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Z tej przyczyny zarzuty w niej podniesione, aby były skuteczne, muszą dotyczyć czynności sądu podjętych w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego stanowiącym przedmiot skargi kasacyjnej orzeczeniem." (wyrok NSA z 6 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1403/07 (LEX nr 508238). "Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być skierowane przeciwko decyzji organu administracji publicznej.

Muszą natomiast odnosić się do zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i dotyczyć naruszenia przepisów, które mają zastosowanie przed tym sądem." (wyrok NSA z 5 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 1970/10, LEX nr 1138027).

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oraz podniesione w jej uzasadnieniu zarzuty skierowane są przede wszystkim przeciwko decyzjom organu I i II instancji wydanym w niniejszej sprawie i zawiera polemikę skarżącej kasacyjnie z owymi decyzjami wydanymi w postępowaniu administracyjnym. Podejmuje próbę wykazania nieprawidłowości tego postępowania, i to nie tylko w granicach własnego interesu prawnego potwierdzonego normą prawa materialnego. Powiela zarzuty podnoszone przez skarżącą w dotychczas wnoszonych przez nią uwagach do projektu operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków wsi Krasne, w zarzutach do danych tego operatu, odwołaniach od wydanych w sprawie decyzji pierwszoinstancyjnych oraz pismach procesowych, a także w skardze wniesionej do Sądu I instancji od decyzji P. w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2013 r.

W związku z tym, że autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a, powiązał ów zarzut ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie art. 183 § 1 p.p.s.a., przystąpił do oceny zarzutów podniesionych w ramach tej podstawy skargi kasacyjnej. Oceniając zasadność owych zarzutów, należy mieć także na względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1031/09 (LEX nr 746036), w którym Sąd ten wskazał, że: "Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.

W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu."

Przechodząc do oceny powyższego zarzutu zauważyć należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie były decyzje administracyjne wydane w następstwie rozpoznania zarzutów skarżącej zgłoszonych przez nią do danych operatu opisowo-kartograficznego operatu ewidencyjnego w związku z przeprowadzaną przez Starostę Rzeszowskiego modernizacją ewidencji gruntów i budynków wsi Krasne.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte jest stanowisko, że z regulacji prawnej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej p.g.k., a zwłaszcza z art. 20, art. 22 i art. 24 tej ustawy wynika charakter prawny prowadzonej przez organy administracji publicznej ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełni funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzygając sporów o prawo, ani nie nadaje czy ujmuje praw. O zasadności tego stanowiska przesądza przyjęta definicja ustawowa ewidencji gruntów i budynków. Według art. 2 pkt 8 p.g.k., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) – rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami".

Ewidencja gruntów i budynków pełni jedynie funkcje rejestrujące stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny wynikający z dokumentów. Z przepisu art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 p.g.k. wynika, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (pkt 1); oraz budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (pkt 2). W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także m.in. właściciela oraz osoby fizyczne i prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, ich miejsce zamieszkania lub siedzibę, informacje o wpisaniu do rejestru zabytków a także wartość nieruchomości.

Informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 p.g.k., zawiera operat ewidencyjny, o czym stanowi art. 24 ust. 1 p.g.k. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 p.g.k.). Obowiązkiem starostów jest utrzymywanie ewidencji w stanie aktualności.

Na podstawie mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 24a ust. 1 p.g.k., starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Jak wynika z art. 24a ust. 4 i 6 p.g.k., projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób zainteresowanych w siedzibie starostwa powiatowego, a każdy czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie może w okresie jego wyłożenia zgłaszać do nich uwagi. Po upływie ww. terminu projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków, o czym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa (ust. 8). Mający także zastosowanie w niniejszej sprawie art. 24 a ust. 1 pkt 9 p.g.k. stanowi, że każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia tego ogłoszenia zgłaszać zarzuty do tych danych w operacie.

Trafnie w świetle ww. przepisów prawa zauważa Sąd I instancji, że powyższe regulacje pozwalają na zgłoszenie zarzutów w ściśle określonym czasie, tylko co do danych zawartych w modernizowanym operacie opisowo-kartograficznym (zob. § 21 ust. 2 Regib) i wyłącznie w zakresie własnego interesu prawnego. Interes prawny to taki, który został wzięty przez prawo pod ochronę polegającą na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Musi być osobisty, indywidualny i znajdować podstawę w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W rozpoznawanej sprawie obowiązkiem organów było rozpoznanie zarzutów spełniających tylko takie kryteria.

Sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), dalej: Regib.

Stosownie do § 55 Regib, modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych. Działania modernizacyjne, o których mowa w § 55 pkt 1 i 2, wykonuje się: 1) w sposób ciągły, w ramach bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego na zasadach i w trybie, o których mowa w § 45 - 49, 2) kompleksowo, na zasadach i w trybie określonych przepisami rozdziału 2, z zastrzeżeniem § 82.

Prawidłowo, powołując się na przepisy Regib Sąd I instancji wskazał, że modernizację ewidencji przeprowadza się w sposób planowy zapewniający: 1) zastąpienie rejestrów gruntów prowadzonych na papierze w technice ręcznej odpowiednimi zbiorami komputerowymi (...), 2) uruchomienie informatycznego systemu umożliwiającego prowadzenie ewidencji obejmującej pełny zakres danych ewidencyjnych (...), 3) założenie komputerowych baz danych ewidencyjnych, umożliwiających tworzenie raportów, o których mowa w § 22 (...) (§ 80 Regib). Zgodnie z § 82 ust. 1 Regib, przy wykonywaniu kompleksowej modernizacji ewidencji, założonej przed wejściem w życie Regib, do sporządzenia numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeżeli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych. Ustalenia granic i pomiaru punktów załamania linii granicznych działek ewidencyjnych dokonuje się w trakcie kompleksowej modernizacji ewidencji, jeżeli: 1) brak jest danych określających przebieg granic działek ewidencyjnych, 2) na podstawie istniejących materiałów, uzupełnionych pomiarem ograniczonej liczby punktów granicznych zidentyfikowanych w terenie i na mapie, nie można określić położenia tych punktów z dokładnością większą niż: a) 3,0 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach wiejskich, b) 0,60 m względem najbliższych elementów szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej - w obrębach miejskich.

Prawidłowo, mając na względzie wyżej przedstawiony stan prawny dotyczący procesu modernizacji ewidencji gruntów i budynków Sąd I instancji uznał, że proces modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi Krasne został przeprowadzony w sposób spełniający cytowane wymagania prawne. Prawidłowo także stwierdził, że zarzuty zgłoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 10.02.2009 r. do danych operatu opisowo-kartograficznego zostały rozpatrzone w granicach posiadanego przez nią interesu prawnego tylko co do działek, względem których służą jej prawa rzeczowe. Tylko bowiem w takim zakresie, zgodnie z wyżej powołanym przepisem art. 24a ust. 9 p.g.k. skarżąca kasacyjnie mogła zgłaszać zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym modernizowanej ewidencji gruntów.

Z niekwestionowanych przez skarżącą kasacyjnie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca jest właścicielką działek o nr ewid. [...]. W świetle treści art. 24a ust. 9 p.g.k., mogła zatem zgłaszać zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym modernizowanej ewidencji gruntów tylko w stosunku do ww. działek, co trafnie zauważa w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji. Odmienne w swej treści zawarte w skardze kasacyjnej stanowisko skarżącej dotyczące możliwości zgłaszania przez nią zarzutów odnośnie także innych działek nie stanowiących jej własności, czy nieprawidłowości jakich dopuścił się jej zdaniem organ prowadzący modernizację ewidencji gruntów, w tym co do prawidłowego ustalenia kręgu stron prowadzonego postępowania administracyjnego, nie znajduje oparcia w wyżej powołanym art. 24a ust. 9 p.g.k., co także trafnie podkreśla Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Trafnie zauważa Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w piśmie z 10.02.2009 r. skarżąca kasacyjnie zgłosiła zarzuty co do przebiegu granic ww. działek, a ściślej, co do przebiegu linii granicznych działek ewidencyjnych, o których mowa w § 9 Regib. Trafnie także Sąd ten podkreśla, że ewidencja gruntów nie rozstrzyga o prawach rzeczowych, ich treści i zasięgu. Zawiera tylko informacje, które powinny odzwierciedlać stan prawny i faktyczny. Dane wprowadzane do ewidencji muszą znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych zalegających w zasobie geodezyjnym. Wymóg ten obowiązuje także w procesie modernizacji, w toku której w pierwszej kolejności wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym dotychczasowe dane z ewidencji, która została założona przed wejściem w życie Regib. Celem modernizacji jest bowiem uzupełnienie bazy danych ewidencyjnych i utworzenie pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych oraz modyfikacja istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, w tym cyfryzacji (zob. § 55 Regib).

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej (pkt I uzasadnienia) zarzuty i twierdzenia dotyczące aspektu poprawienia w opisie legendy mapy uzupełniającej, wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego organu I instancji dnia 24.06.2009 r. pod nr ewidencyjnym [...], określonych danych. Argumentacja podniesiona w tej części skargi kasacyjnej zmierza w istocie do kwestionowania prawidłowości i oceny dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, która nie jest objęta kontrolą instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie rozpatrzenia wniesionych na podstawie art. 24a ust. 9 p.g.k. zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym. Przedstawiając powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie zaprezentowała swoje stanowisko w tej mierze, nie stawiając jakichkolwiek zarzutów kasacyjnych dotyczących przedstawionego aspektu.

Nie mogło zatem odnieść zamierzonego skutku zawarte w tej części skargi kasacyjnej stwierdzenie, że działania podjęte przez organ w kwestionowanym przedmiocie są nieprawidłowe i niezgodne z przepisami prawa. Zauważyć bowiem należy, że skarga kasacyjna, co już wyżej wykazano, nie jest kolejnym etapem rozpoznawania zarzutów skargi wniesionej do sądu I instancji, lecz środkiem odwoławczym służącym stronie od wydanego przez ten sąd wyroku mającym spełniać wymogi określone w art. 174 p.p.s.a.

Z powyższych względów nie mogły także odnieść zamierzonego skutku przedstawione w tej części skargi kasacyjnej wątpliwości skarżącej dotyczące prawidłowości rozstrzygnięcia organów co do przebiegu granicy między działkami nr [...], którą w toku postępowania skarżąca zaakceptowała.

Nie mógł także z tej samej przyczyny zostać uwzględniony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący braku bezpośredniego pomiaru geodezyjnego na gruntach ze strony organu I instancji (pkt II uzasadnienia skargi kasacyjnej). W tej części skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie podjęła polemikę z przyjętym przez Sąd I instancji za orzekającymi w sprawie organami ustaleniem, że linię graniczną pomiędzy działką nr [...] a działkami [...] przyjęto z dotychczasowej mapy ewidencyjnej oraz, że generalnie przy czynnościach tych wykorzystano opracowania geodezyjne znajdujące się w zasobie. W tej części skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie zakwestionowała materiał źródłowy stanowiący podstawę ustalenia linii granicznej pomiędzy ww. działkami i przedstawiła swoje stanowisko w tej mierze, nie precyzując zarzutów dotyczących naruszenia prawa skierowanych przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego precyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak również nie może zarzutów tych domniemywać.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu braku udostępnienia skarżącej kasacyjnie określonych materiałów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego organu I instancji w toku postępowania administracyjnego (pkt III uzasadnienia skargi kasacyjnej), zauważyć należy, że zarzut ten nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania są decyzje wydane na podstawie art. 24a ust. 10 p.g.k.

po rozpoznaniu zarzutów skarżącej do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, to jest zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 24a ust. 9 p.g.k. Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, że wniosek skarżącej o udostępnienie określonych dokumentów nie spełniał wymogów art. 24a ust. 9 p.g.k. Został on zgłoszony na podstawie art. 24 ust. 5 p.g.k. Ponadto zauważyć należy, że stawiając ów zarzut, skarżąca kasacyjnie nie skierowała przeciw wyrokowi Sądu I instancji zarzutu naruszenia przepisu prawa.

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut braku ustosunkowania się organów administracyjnych i Sądu I instancji do wspólnej linii granicznej pomiędzy działkami nr [...] (pkt IV uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zauważyć należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że jeżeli chodzi o przebieg granic działki nr [...] z działkami nr [...] wykazano je na podstawie operatu geodezyjnego włączonego do zasobu 09.04.2002 r. (operat opracowany przez inż. L. S.). Rację, w ocenie tego Sądu, ma organ odwoławczy, że treść dokumentów geodezyjnych sporządzonych na potrzeby postępowania o dział spadku - jako dokumentów źródłowych - miała wiążący charakter i zgodnie z powoływanymi wyżej przepisami musiały one zostać uwzględnione przy modernizacji.

Sąd ten wskazał, że linię graniczną pomiędzy działką nr [...] a działkami [...] przyjęto z dotychczasowej mapy ewidencyjnej. Wskazał też, że generalnie przy czynnościach tych wykorzystywano opracowania geodezyjne znajdujące się w zasobie. W ramach omawianego zarzutu skargi kasacyjnej jej autor kwestionuje dokumentację geodezyjno-kartograficzną stanowiącą podstawę ustalenia linii granicznej pomiędzy działkami nr [...] i przedstawia swoje stanowisko w tej mierze, nie zgadzając się z oceną dokumentacji geodezyjno-kartograficznej dokonaną przez organ w celu ustalenia powyżej okoliczności. Nie kieruje przy tym przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzutu naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, podnosząc jedynie, że przedstawiony w ramach owego zarzutu błąd i braki organu I instancji powielił organ II instancji i zgodził się z nimi Sąd I instancji w przedmiotowym wyroku.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego niezauważenia przez Sąd I instancji niepełnego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy administracyjne (pkt V uzasadnienia skargi kasacyjnej) zauważyć należy, że w ramach niniejszego zarzutu skarżąca kasacyjnie podnosi, że zebrane w aktach sprawy materiały i dokumenty były niepełne, nie pokazywały całej problematyki i złożoności występujących zagadnień geodezyjnych i prawnych. Wydana w sprawie decyzja organu I instancji jest zdaniem skarżącej niepełna w zakresie rozstrzygnięcia, jak również w zakresie prawnie wymaganego uzasadnienia. Także organ II instancji zbyt enigmatycznie i w sposób wysoce niezadowalający oraz nieprzekonujący tłumaczył i wyjaśniał inne zarzuty stawiane przez skarżącą i Józefa Szczepańskiego w toku postępowania odwoławczego. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że nad tą wadą zaskarżonej decyzji Sąd I instancji również się nie zastanowił i nie rozważył tego aspektu decyzji i sprawy.

Tak postawiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem, który z przepisów prawa został przez Sąd I instancji w związku z tym naruszony oraz czy i w jaki sposób naruszenie to miało wpływy na wynik sprawy.

Za niezasadny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut "braku ustalenia wszystkich osób będących stronami postępowania administracyjnego, a co za tym idzie wada dająca podstawę do wznowienia postępowania, której to wady Sąd I instancji nie uznał i nie uwzględnił" (pkt VI uzasadnienia skargi kasacyjnej). Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarżącej nie przysługiwały uprawnienia do zgłaszania zarzutów, które dotyczyły innych nieruchomości (działek ewidencyjnych) i innych osób z uwagi na brak interesu prawnego.

Również tylko w ramach własnego i indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., mogła formułować zarzuty w skardze. Dlatego te związane z wadliwym ustaleniem kręgu stron postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Powołać się na nie mogły wyłącznie podmioty, których kwestia ta mogła dotyczyć. Skarżąca natomiast brała udział w postępowaniu i była należycie reprezentowana przez pełnomocnika. Powyższe stanowisko Sądu I instancji znajduje oparcie w art. 24a ust. 9 p.g.k. będącym materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Nie mogły także odnieść zamierzonego skutku zawarte w pkt VII uzasadnienia skargi kasacyjnej uwagi skarżącej kasacyjnie dotyczące aspektu waloru opinii geodezyjnej biegłego geodety sądowego Leona Sygnarowicza z dnia 16.04. 2002 r. sporządzonej dla Sądu Rejonowego w Rzeszowie Wydziału Cywilnego w sprawie o dział spadku sygn. akt I Ns 75/2001, na którą powoływały się organy administracyjne orzekające w sprawie. Zauważyć należy, że w ramach niniejszego zarzutu skarżąca kasacyjnie kwestionuje w istocie prawidłowość ww. opinii biegłego geodety sądowego L. S. z dnia 16.04.2002 r. Nie wskazuje jednak, jakie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miałby naruszyć Sąd I instancji, co zwania Sąd odwoławczy od dokonywania pełnej kontroli instancyjnej w tym aspekcie.

Sąd ten bowiem, jak już to wyżej wskazano, nie jest zobowiązany do ustalenia, jakie przepisy należało wskazać w skardze kasacyjnej jako naruszone, a obowiązek taki spoczywa na autorze skargi kasacyjnej.

Za nieskuteczny także uznać należało podniesiony w pkt VIII uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut dotyczący braku w aktach postępowania istotnego zdaniem skarżącej dokumentu jakim są warunki techniczne przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów, które to warunki, jak podnosi skarżąca kasacyjnie, zostały uznane przez Sąd I instancji za dokument nie stanowiący podstawy rozpatrzenia zarzutów, a ich brak w aktach postępowania Sąd przyjął za nieistotny. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że modernizację ewidencji gruntów wsi Krasne sporządzono w celu ujednolicenia zakresu informacyjnego ewidencji i dostosowania jej do obowiązujących przepisów, modernizacji części opisowej kartograficznej i opisowej ewidencji gruntów oraz założenia ewidencji budynków.

Wskazać należy, że przy wykonywaniu modernizacji wykorzystuje się istniejące materiały i dane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet, jeżeli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych (§ 82 Regib). To one stanowią podstawę rozpatrzenia zarzutów zgłaszanych na podstawie art. 24a ust. 9 p.g.k. Trafnie w świetle powyższego zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, że podstawy rozpatrzenia zarzutów skarżącej nie stanowiły warunki techniczne modernizacji, lecz materiały zalegające w zasobie geodezyjnym. W tej sytuacji brak w aktach sprawy warunków technicznych modernizacji pozostawał bez wpływu na wynik sprawy, co prawidłowo Sąd ten ocenił. Nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia w sprawie wskazanych przepisów k.p.a. Powoływanie się przez skarżącą kasacyjnie w ramach niniejszego zarzutu na stanowisko WSA w Rzeszowie zawarte w innej sprawie o sygn. II SA/Rz 339/10 jest o tyle nietrafne, że jako wyrażone w innej sprawie i w innych okolicznościach faktycznych, nie jest wiążące w niniejszej sprawie.

Należy podkreślić, że przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie czyni z danych tej ewidencji danymi niewzruszalnymi. Podmioty ewidencyjne mogą zawsze skutecznie domagać się zmiany danych ewidencyjnych, jeżeli przedstawią dowody wskazujące, że dane te są nieprawidłowe. W wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 4/11 (LexisNexis nr 3074614) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Dokonana modernizacja nie jest rzeczą niewzruszalną i może być obalona, bowiem ewidencja gruntów służy uwidocznieniu stanu rzeczywistego".

Nie mogły także odnieść zamierzonego skutku zawarte w pkt IX uzasadnienia skargi kasacyjnej uwagi skarżącej dotyczące znaczenia prawidłowego ustalenia linii granicznych działek dla celów ewidencji gruntów, w ramach którego autor skargi kasacyjnej polemizuje z rozstrzygnięciem dotyczącym linii granicznych działki ewidencyjnej nr [...] we wsi Krasne, stanowiącej własność skarżącej kasacyjnie. Zauważyć należy, ze w odniesieniu do tego zarzutu skarga kasacyjna także nie wskazuje, jakie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miałby naruszyć Sąd I instancji, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od dokonywania pełnej kontroli instancyjnej w tym zakresie, skoro Sąd ten nie jest zobowiązany do ustalenia, jakie przepisy należało wskazać w skardze kasacyjnej jako naruszone, a obowiązek taki spoczywa na autorze skargi kasacyjnej.

Nieusprawiedliwione także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, a to § 37 i § 44 pkt 2 w związku z § 55 pkt 1 i 2 Regib przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przez nieuwzględnienie w zaskarżonym wyroku, że organy orzekające w sprawie w sytuacji, gdy dane ewidencyjne nie były zdaniem skarżącej wiarygodne i były przez nią podważane, nie uznały potrzeby i powinności ustalenia przebiegu wspólnej granicy działek nr [...] oraz południowej i wschodniej granicy działki nr [...] w ramach terenowego bezpośredniego pomiaru geodezyjnego poprzedzonego ustaleniem przebiegu granic na gruncie. Nieprawidłowo zdaniem skarżącej kasacyjnie organy, a za nimi Sąd I instancji, przyjęły, że wystarczająca do ustalenia przebiegu linii granicznych działki nr [...] jest dotychczasowa dokumentacja geodezyjna przyjęta i zgromadzona w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Zauważyć należy, mając na względzie treść cytowanych wyżej przepisów § 55 pkt 1, 2 i 3 i § 56 pkt 1 i 2 w związku z § 82 Regib, mających zastosowanie w sprawie, że jak wynika z § 82 Regib, przy wykonywaniu modernizacji w pierwszej kolejności wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym dotychczasowe dane z ewidencji, która została założona przed wejściem w życie Regib, nawet jeżeli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych. Celem modernizacji jest bowiem uzupełnienie bazy danych ewidencyjnych i utworzenie pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych oraz modyfikacja istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, w tym cyfryzacji (zob. § 55 Regib). Dodać należy, że spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie, o czym stanowi § 39 Regib. Skarżąca nie twierdzi, by występował w niniejszej sprawie spór co do przebiegu granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, trafnie w tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że rozpatrując sprawę prawidłowo organy ustaliły przebieg wspólnej granicy działek nr [...] oraz południowej i wschodniej granicy działki nr [...]. Przebieg wschodniej granicy działki nr [...], zgodnie z żądaniem skarżącej przywrócono jako przedłużenie granicy pomiędzy działkami nr [...], tj. do stanu sprzed modernizacji, zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu geodezyjnego 24.06.2009 r. O zmianie przebiegu granicy w tej części organ orzekł na podstawie ww. mapy uzupełniającej włączonej do zasobu dnia 24.06.2009 r. Do jej opracowania wykorzystano dane z dotychczasowej ewidencji sprzed modernizacji, które były zgodne z operatem geodezyjnym sporządzonym na potrzeby Sądu Rejonowego w Rzeszowie przez biegłego sądowego L.S. Orzeczenie to było zgodne z wnioskiem skarżącej. Pozostałe granice działki nr [...] zostały przyjęte z operatu sprzed modernizacji.

Skoro granice działki nr [...] można było ustalić w oparciu o powyższe dokumenty, to jako trafne ocenić należy zaaprobowane przez Sąd I instancji stanowisko organów o braku potrzeby ustalenia przebiegu wspólnej granicy działek nr [...] oraz południowej i wschodniej granicy działki nr [...] w ramach terenowego bezpośredniego pomiaru geodezyjnego poprzedzonego ustaleniem przebiegu granic na gruncie.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1336/13

Metryka

Sentencja

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje