Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 742/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia 5 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zapłaty należnych świadczeń ze stosunku pracy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją nakaz Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 23 marca 2014 r. nr rej. [...] (pkt 1); stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt 2); zasądził od Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu na rzecz skarżącego G.S. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] nakazem z dnia 24 marca 2014 r. nr rej. [...], na podstawie art. 11 pkt 7 w związku z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 404 ze zm., dalej w skrócie "ustawa o PIP"), nakazał G.S. Przedsiębiorstwo Rolno-Spożywcze w [...]:
- 1. wypłacić byłemu pracownikowi: M.P. wynagrodzenie za miesiąc listopad 2013 r. w wysokości 1852,10 zł brutto, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Jako podstawę prawną podał art. 11 pkt 7 ustawy o PIP oraz art. 85 § 2, art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej w skrócie K.p.);
- 2. wypłacić byłemu pracownikowi: M.P. wynagrodzenie za urlop za miesiąc listopad 2013 r. w wysokości 108,95 zł brutto oraz za miesiąc grudzień 2013 r. w wysokości 517,50 zł brutto, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Jako podstawę prawną podał art. 11 pkt 7 ustawy o PIP oraz art. 172 K.p.,
- 3. wypłacić byłemu pracownikowi: M.P. wynagrodzenie za urlop opiekuńczy nad dzieckiem zdrowym za miesiąc listopad 2013 r. w wysokości 108,95 zł brutto, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Jako podstawę prawną podał art. 11 pkt 7 ustawy o PIP oraz art. 188 K.p.,
- 4. wypłacić byłemu pracownikowi: M.P. ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości 98,95 zł brutto, decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Jako podstawę prawną podał art. 11 pkt 7 ustawy o PIP oraz art. 171 § 1 K.p.
Od powyższego nakazu, w opisanej części, odwołanie do Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu wniósł G.S. Podał, że były pracownik M.P. poprzez umowę o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie jest zobowiązana do wyrównania szkody wynikającej z uszkodzenia powierzonego mienia w postaci samochodu osobowego. Koszty naprawy pojazdu znacząco przewyższają kwotę, jaką odwołujący został zobowiązany zapłacić w związku z przedmiotowym nakazem.
Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 5 maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżone decyzje nr 1, 2, 3 i 4.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma odniesienie się do kwestii "należności" świadczeń objętych decyzjami nakazu inspektora pracy. Strona w odwołaniu przyznaje, że należności na rzecz byłego wymienionego w nakazie pracownika istnieją, wynikają z przepisów prawa pracy i nie są kwestionowane. Zdaniem odwołującego przedmiotowe należności zostały "potrącone" tytułem przewidywanego odszkodowania, które dłużny jest ten pracownik.
Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu stwierdził, że z faktu przyznania, iż naliczone kwoty wynagrodzeń i ekwiwalentu pieniężnego za urlop są uznane przez pracodawcę jako wymagalne wynika, że są one również "należne", a więc mogą podlegać rozstrzygnięciu w drodze nakazu przez inspektora pracy. Nie ma przy tym znaczenia, że pracodawca może dochodzić od pracownika należności np. z tytułu szkody, którą wyrządził mu pracownik. Organ odwoławczy wskazał, że "należne wynagrodzenie" jest kategorią obiektywną, niepodlegającą ocenie inspektora pracy, nie oznacza to jednak, że nie ma on prawa dokonania ustaleń co do tego, czy wynagrodzenie istotnie jest należne, czy też nie ma takiego charakteru. Wydanie nakazu przez inspektora pracy jest niezasadne tylko w przypadku, gdy istnieje spór pomiędzy pracownikiem a pracodawcą co do wysokości, okresu, czy tytułu wypłaty wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń należnych ze stosunku pracy. W rozpatrywanej sprawie takie okoliczności nie występują, stąd nakaz inspektora pracy jest zasadny.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego.
Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podał, że w niniejszej sprawie organ całkowicie pominął przedłożone przez niego dokumenty, z których wynika, że pomiędzy stronami doszło do wzajemnych rozliczeń z tytułu szkody wyrządzonej przez pracownika (k. 5 akt sądowych).
Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że świadczenia objęte nakazem inspektora pracy są bezsporne, naliczone przez pracodawcę. Okoliczności powołane w odwołaniu wskazujące na możliwość roszczeń pracodawcy względem pracownika nie powodują, że wynagrodzenie ze stosunku pracy traci swój uprzywilejowany charakter. W rozpoznawanej sprawie nie chodzi o wysokość kwot potrąconych pracownikowi, lecz o zasadę możliwości dokonywania potrąceń z wynagrodzenia za pracę, które w tym przypadku nie mogły być dokonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Zgodnie z tym przepisem, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. Nakaz wypłaty wynagrodzenia lub innego świadczenia jest decyzją, której wydanie musi być poprzedzone zbadaniem stanu faktycznego i ustaleniem, że skutkiem naruszenia przez pracodawcę normy prawa pracy jest niewypłacenie pracownikowi należnego wynagrodzenia za pracę lub innego wymagalnego świadczenia przysługującego mu od pracodawcy (art. 33 ust. 1 pkt 1 oraz art. 21 ustawy o PIP). Wskazany przepis art. 11 pkt 7 ustawy o PIP nie jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 2 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm., dalej w skrócie K.p.c.), wyłączającym rozstrzyganie sporów między pracodawcą a pracownikiem z kognicji sądów powszechnych.
Sądy powszechne, mimo regulacji określonej w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP, są jedynym organem państwa uprawnionym do rozstrzygania ewentualnych roszczeń wynikających ze stosunku pracy, w tym sporów o wypłatę wynagrodzenia między pracownikiem a pracodawcą, ponieważ są to sprawy cywilne, które podlegają kognicji sądów powszechnych.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nakaz wystawiony przez inspektora pracy na podstawie wskazanego przepisu spełnia inną funkcję. Jest wydawany w formie decyzji, która oprócz treści powinna zawierać określenie podstawy prawnej, termin realizacji oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. Zadaniem nakazu jest skłonienie pracodawcy do wypełnienia względem pracownika ciążącego na nim obowiązku wypłaty należnego wynagrodzenia (lub innego świadczenia) związanego z pracą. Nakaz może być wydany w przypadku, gdy obowiązek ten jest bezsporny i wymagalny w momencie przeprowadzania kontroli. Nakaz jest urzędowym stwierdzeniem istnienia po stronie pracodawcy zobowiązania z jednoczesnym nakazaniem mu w trybie administracyjnoprawnym wypłaty zaległego wynagrodzenia. Oznacza to, że gdy istnieje spór między pracownikiem a pracodawcą co do zasadności, wysokości, okresu czy tytułu wypłaty wynagrodzenia, wydanie nakazu jest nieuzasadnione.
W takim przypadku do rozstrzygnięcia spornej kwestii właściwy jest sąd powszechny. Nie można uznać, że świadczenie ma charakter niesporny w sytuacji, gdy z przebiegu postępowania wynika, że jedna ze stron, tj. pracodawca, kwestionuje zasadność, podstawę prawną, czy też wysokość należnego świadczenia. W takim przypadku inspektor pracy nie może nałożyć na pracodawcę obowiązku wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia i innych należności wynikających ze stosunku pracy, lecz może pracodawcy nakazać rozstrzygnięcie spornej kwestii w określonym terminie, czy też wystąpienie o jej rozstrzygnięcie do sądu powszechnego (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1400/05, z dnia 25 października 2008 r., sygn. akt. I OSK 1528/07 – publ. strona internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia nsa.gov.pl.; postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 13 lutego 2008 r. sygn. akt SK 5/07 OTK-A 2008/1/19 – dalej CBOSA).
Sąd pierwszej instancji odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdził, że zaskarżony nakaz zawiera wszystkie elementy formalne. Został wydany po ustosunkowaniu się organu do zastrzeżeń skarżącego złożonych do protokołu. Analiza akt administracyjnych wskazuje jednak, że skarżący podważa zasadność wydania przedmiotowego nakazu, w sytuacji gdy pomiędzy stronami doszło do wzajemnych rozliczeń z tytułu szkody wyrządzonej przez pracownika. Z tego względu uznać należy, że skoro między pracodawcą a pracownikiem istnieje spór, to brak było podstaw do wydania nakazu. Ocena, czy dokonane przez strony rozliczenia z tytułu odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie mogą, czy też nie mogą stanowić podstawy do potrącenia danej kwoty z wynagrodzenia, będzie należało do właściwości sądu powszechnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r., nr 221, poz. 2193), orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), polegające na uznaniu, że organ pierwszej instancji wydał decyzję administracyjną mimo niezaistnienia wymaganych przesłanek, czym dopuścił się naruszenia w/w przepisów.
- 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że:
- - w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego tj.: art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, że organ pierwszej instancji wydając nakaz w przedmiotowej sprawie działał w zgodzie z obowiązującymi przepisami,
- - zaistniał spór w zakresie zasadności wydania nakazu zapłaty, w konsekwencji czego organ administracji publicznej naruszył swoje kompetencje, wydając decyzje w sprawie, w której organem właściwym jest sąd powszechny.
- b) art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na rozstrzygnięciu w oparciu o błędnie przyjęty stan faktyczny, tj. błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że pracodawca kwestionował zasadność i wysokość wypłaty pracownikowi wynagrodzenia i innych świadczeń z tytułu wykonywanej pracy.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym wpisu i kosztów zastępstwa procesowego, za obydwie instancje.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że z dokumentów zebranych w sprawie wynika, że pracodawca, w żaden sposób nie kwestionował przesłanek zasadności, wysokości, okresu, czy tytułu wypłaty należnego byłemu pracownikowi M.P. wynagrodzenia, czego wyrazem jest m.in. ujęcie przysługujących należności w dokumentacji finansowej prowadzonej w zakładzie pracy. W zaistniałej sytuacji pracodawca zaniechał wypłaty "należnego" – bo obliczonego i wymagalnego wynagrodzenia, powołując się na zawartą z pracownikiem umowę o odpowiedzialności materialnej, która zdaniem pracodawcy, uprawnia go do potrącenia przysługujących pracownikowi należności, tytułem szkody poniesionej z winy pracownika. Takie zachowanie pracodawcy, wbrew błędnemu przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, nie jest kwestionowaniem zasadności i/lub wysokości przysługujących pracownikowi należności z tytułu stosunku pracy, a jedynie niezgodnym z prawem wstrzymaniem zapłaty należnych pracownikowi świadczeń.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż inspektor pracy w trakcie przeprowadzonej kontroli ustalił, że pracodawca nie uzyskał tytułu wykonawczego na potrącenie należności w związku z poniesioną szkodą, nie wykazał wysokości zaistniałej szkody oraz nie uzyskał pisemnej zgody wyżej wymienionego byłego pracownika na wykonanie potrącenia z jego wynagrodzenia. W związku z powyższym, na gruncie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym reguł dotyczących możliwości potrącania należności ze stosunku pracy, obowiązek wypłaty wynagrodzenia nie nasuwa wątpliwości. Tym samym nie zaistniały ani prawne ani faktyczne przeszkody do wydania przez organ pierwszej instancji przedmiotowego nakazu.
Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu stwierdził, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że sprawa ma sporny charakter tylko dlatego, że pracodawca, wbrew obowiązującym przepisom prawa pracy uznał, iż może arbitralnie potrącić należne pracownikowi wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy, powołując się jedynie na zawartą z pracownikiem umowę o odpowiedzialności materialnej.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, powyżej przytoczone okoliczności, jak i zebrany materiał dowodowy, jednoznacznie potwierdzają, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do kwestionowania przez pracodawcę zasadności wypłaty byłemu pracownikowi należności z tytułu stosunku pracy określonych w nakazie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zatem błędnie ocenił ustalony w toku postępowania stan faktyczny, a w szczególności nie uwzględnił faktu, że pracodawca nie kwestionował zasadności roszczeń byłego pracownika z tytułu stosunku pracy objętych nakazem, natomiast swoim działaniem dążył do uniknięcia wypłaty tych należności. Wstrzymał ich wypłatę, dążył do potrącenia wyrządzonych szkód nie mając do tego wymaganych prawem narzędzi w postaci prawomocnego tytułu wykonawczego lub zgody na piśmie od byłego pracownika na potrącenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku błędnie określił organ pierwszej instancji oraz datę wydanego nakazu. Wskazał, że jest nim Okręgowy Inspektor Pracy, zamiast prawidłowo Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...]. Jako datę wydanego przez ten organ nakazu podał "23 marca 2014 r.", zamiast prawidłowo "24 marca 2014 r.". W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu, na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a., w sentencji zaskarżonego wyroku sprostował w/w niedokładność (pkt 1 sentencji wyroku).
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., to jednak istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uznał, że skoro pracodawca podważał zasadność roszczeń pracownika, to zaistniał spór z zakresu prawa pracy, podlegający kognicji sądu powszechnego, a zatem wydanie przez inspektora pracy nakazu było niezasadne.
Z akt sprawy wynika, że inspektorzy pracy w trakcie przeprowadzenia u pracodawcy – G.S. kontroli ustalili, że byłemu pracownikowi M.P. nie wypłacono wynagrodzenia za listopad 2013 r., wynagrodzenia za urlop za listopad i grudzień 2013 r., wynagrodzenia za urlop opiekuńczy nad dzieckiem zdrowym za listopad 2013 r. oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Należności te były naliczone i zaksięgowane, a ich wysokość, okres, czy tytuł ich wypłaty nie był kwestionowany.
Istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy twierdzenie pracodawcy – G.S., że zaniechał wypłaty byłemu pracownikowi M.P. przedmiotowych należności, powołując się na zawartą z nią umowę o odpowiedzialności materialnej za mienie powierzone, która zdaniem pracodawcy uprawniała go do potrącenia przysługujących pracownikowi należności w związku z wyrządzoną przez niego szkodą, polegającą na uszkodzeniu samochodu służbowego, stanowiło podstawę do uznania, że w sprawie wystąpił spór, do którego rozstrzygnięcia właściwy był sąd powszechny i nie zaistniały przesłanki określone w art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIP, uprawniające organ inspekcji pracy do wydania przedmiotowego nakazu.
Stosownie do treści art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIP, w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1-4 i pkt 6-7 oraz art. 11a. Przepis art. 11 ust. 7 tej ustawy stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Celem nakazu wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących pracownikowi jest nakłonienie pracodawcy, aby wypełnił ciążące na nim względem pracownika powinności wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z zawartej z nim umowy o pracę, w sytuacji, w której obowiązki te są wymagalne. W świetle art. 86 § 1 K.p., pracodawca jest obowiązany wypłacać wynagrodzenie w miejscu, terminie i czasie określonych w regulaminie pracy lub w innych przepisach prawa pracy. Dopuszczalne granice potrąceń określa art. 87 i art. 91 K.p. Przepis art. 91 § 1 K.p. stanowi, że należności inne niż wymienione w art. 87 § 1 i 7 mogą być potrącane z wynagrodzenia pracownika tylko za jego zgodą wyrażoną na piśmie. Powołany przepis formułuje zasadę, że potrącenie należności z wynagrodzenia pracownika wymaga jego pisemnej zgody.
Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli inspektorzy ustalili, że pracodawca nie uzyskał tytułu wykonawczego na potrącenie należności w związku z poniesioną szkodą, nie wykazał wysokości zaistniałej szkody oraz nie uzyskał pisemnej zgody pracownika na dokonanie potrącenia z jego wynagrodzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec braku podstaw do potrącenia – nieokreślonej przez pracodawcę kwoty szkody oraz faktu, że wysokość oraz okres należnego M.P. wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy była niesporna i nie zostały one jej wypłacone, w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 11 pkt 7 ustawy o PIP w związku z określonymi przepisami Kodeksu pracy, a więc do wydania przez inspektora pracy przedmiotowego nakazu.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że pracodawca nie kwestionował zasadności przysługujących byłemu pracownikowi – wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy objętych nakazem z dnia 24 marca 2014 r. Natomiast błędnie przyjął, iż sprawa ma sporny charakter tylko dlatego, że pracodawca powołując się na zawartą z pracownikiem umowę o odpowiedzialności materialnej za mienie powierzone z dnia 29 października 2013 r., wbrew obowiązującym przepisom Kodeksu pracy uznał, iż jest uprawniony do dokonania potrącenia szkody wyrządzonej przez pracownika.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny podzielił trafność zarzutów wskazanych w podstawach kasacyjnych, uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).