Postanowienie NSA z 20 września 2018 r., I OZ 853/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 148/17 o odmowie sprostowania i uzupełnienia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 148/17

Sprawa

w sprawie ze skargi P.S. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] w przedmiocie zarzutów do operatu o modernizacji ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 14 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił P. S. sprostowania i uzupełnienia uzasadnienia wyroku tego Sądu z 25 stycznia 2018 r. wydanego w sprawie z jego skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] w sprawie zarzutów do operatu o modernizacji ewidencji gruntów i budynków.

Żądania skarżącego opierały się na stwierdzeniu, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wypowiedział się co do "wniosku skarżącego złożonego na rozprawie" oraz wniósł o "sprostowanie twierdzenia na str. 3 uzasadnienia: w dniu 16 maja 2017 r. uzyskał obszerne i wyczerpujące wyjaśnienia", gdyż jego zdaniem, pismo to niczego nie wyjaśnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek podkreślił, że na rozprawie sądowej skarżący złożył dwa pisma, w których wyjaśnił, że "Starosta [...] wszczął z urzędu postępowanie znak: [...] w sprawie aktualizacji i weryfikacji działki nr [...], a więc obecnie toczą się w tej samej sprawie dwa postępowania, dlatego konieczne jest, aby Sąd wypowiedział się, które postępowanie ma pierwszeństwo". Skarżący zwrócił się również do Sądu "o pomoc, aby nadano mu w tym postępowaniu status strony, aby mógł się w nim wypowiadać". Wniósł o "jasne stwierdzenie na podstawie prawomocnych wyroków, kto jest właścicielem drogi Skarbu Państwa nr ewid. [...]". Zarzucił, że przewlekłość modernizacji ma wpływ na postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia.

Odnosząc się do żądań o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Sąd wskazał na treść art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") i stwierdził, że gramatyczna wykładnia tego przepisu pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego. Sąd uznał zatem, że wniosek skarżącego o "uzupełnienie uzasadnienia" wyroku jest niedopuszczalny, a więc nie może być uwzględniony.

Odnosząc się do żądania skarżącego o sprostowanie wyroku, Sąd podkreślił, że w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a. przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje. Skarżący domaga się w istocie zmiany treści uzasadnienia wyroku. Fragment zaś uzasadnienia, na który wskazuje, nie zawiera oczywistych omyłek w wyżej przytoczonym rozumieniu.

W tych warunkach Sąd odmówił sprostowania i uzupełnienia uzasadnienia wyroku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie P. S. podkreślił, że meritum tej sprawy jest przedmiotem innego, równolegle prowadzonego postępowania. Wypowiedź zatem Sądu w tej sprawie rozwiązałaby problem istniejący w sprawie pochodnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Użyte w przytoczonym przepisie pojęcie "całości skargi" określa zakres zawisłości prawnej, o którym, po pierwsze, decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny i po drugie, dodatkowe orzeczenia, na przykład rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1288/11, CBOSA).

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii, ponieważ takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę stwierdzeń. Stanowisko to jest również szerzej akceptowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II GZ 476/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11). Dodatkowo przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Wniosek złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. może dotyczyć wyłącznie samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku, a nie jego uzasadnienia (por.: B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 421 oraz powołane tam orzecznictwo, jak również postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 2067/09, z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1664/06; z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 80/07, z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 27/08, z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 608/05 i z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II FSK 735/09).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu 148/17 spełnia wskazane wyżej wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi wniesionej przez P.S. Z wniosku o uzupełnienie wyroku wynika zaś, że skarżący w istocie zmierza do weryfikacji jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie określonych przez niego treści. Jak wyżej wskazano, w świetle art. 157 § 1 p.p.s.a. tego rodzaju żądanie nie jest jednak dopuszczalne.

W odniesieniu do oceny żądania o sprostowanie wyroku, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że nie znajdowało ono uzasadnienia w okolicznościach tej sprawy. Podkreślić trzeba, że w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a., sprostowaniu w wyroku podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazane nieprawidłowości powinny mieć zatem charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności a następnie błędnego jej odnotowania. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego.

Powyższym warunkom nie odpowiada zawarte we wniosku żądanie poszerzenia, bądź też zmiany argumentacji uzasadnienia wyroku. Tym samym nie kwalifikuje się ono pod żadne z powyższych uchybień, gdyż nie ma charakteru nieprawidłowości wynikającej z uchybienia, nieuwagi czy pomyłki.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.