Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2009 r. uchylającą decyzję Starosty Brzeskiego o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej i jednocześnie orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku inwestora wskazując na to, iż kolejno zapadały decyzje organu pierwszej i drugiej instancji /kasacyjne na podstawie art. 138 (2 kpa/ do czasu, kiedy to Starosta Brzeski postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D., zaś inwestor złożył pismo z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdzające, że inwestycja jest elementem infrastruktury technicznej, służy do komunikowania się społeczeństwa, co potwierdza jej zgodność z planem. W wyniku stanowiska inwestora Starosta Brzeski decyzją z dnia [...] marca 2009 r. po raz kolejny odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podając w uzasadnieniu, iż inwestycja ma być realizowana na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe w związku z czym, zgodnie z opinią Wójta Gminy D., jako zamierzenie niezwiązane z zabudową mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności, lecz stanowiące usługi komercyjne, nie może być uznane za pozostające w zgodności z planem.
Wojewoda Małopolski po rozpoznaniu odwołania inwestora, w którym podniesiono, że inwestycja nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego a zatem organ nie może odmówić inwestorowi uwzględnienia jego wniosku, przy czym opinia Wójta Gminy nie ma znaczenia prawotwórczego, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podał, że należało zaskarżoną decyzję uchylić z tego względu, iż w jej podstawie prawnej podano niewłaściwy przepis prawa, zaś odmowa uwzględnienia wniosku, analogicznie jak brzmi rozstrzygnięcie decyzji Starosty Brzeskiego, jest umotywowana tym, że inwestor zobowiązany postanowieniem do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w określonym terminie nie usunął nieprawidłowości w tym zakresie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł inwestor podnosząc, że stacje bazowe telefonii komórkowej są inwestycjami celu publicznego zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, jak też nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest urządzeniem infrastruktury technicznej i komunikacji związanym z funkcją podstawową dopuszczoną przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd poddał ocenie kwestię zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na danym terenie /art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm./ jak też czy inwestor wykonał obowiązek nałożony postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2009 r. dotyczącym doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym planem.
W ocenie Sądu działka, na której przewiduje się lokalizację inwestycji wnioskowanej przez inwestora znajduje się na terenie przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności a więc funkcją podstawową jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a funkcją dopuszczoną - usytuowanie urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, związanej z funkcją podstawową. Działka ta dodatkowo znajduje się na terenie punktów widokowych, a plan zakazuje lokalizacji masztów telekomunikacyjnych wzdłuż tras widokowych oraz w rejonach punktów widokowych. Błędna jest zatem argumentacja inwestora zmierzająca do wykazania, że inwestycja jest zgodna z planem.
Nie można twierdzić, że maszt bazowej telefonii komórkowej jest związany z budownictwem jednorodzinnym. Ma to być wieża o wysokości 50m o szerokim zasięgu, w żaden sposób nie korespondująca z lokalną zabudową. Taka wieża zakłóca też możliwość oglądania krajobrazu z punktów widokowych, przy czym argument, że sama działka którą dysponuje inwestor nie stanowi punktu widokowego a punkt widokowy na innej działce /nr [...]/ nie ma określonego zasięgu, nie może wpłynąć na tę ocenę. Przedstawiony projekt budowlany nie jest więc zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto inwestor nie zrealizował nałożonego na niego postanowieniem obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor – [...], Spółka z o.o. w W. zarzucając naruszenie prawa materialnego, to jest art. 28, 33, 34, 35 i 36 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione warunki określone w tych przepisach w postępowaniu o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty i uzgodnienia a projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa. Naruszony został art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że inwestor nie wykonał obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wykonał ten obowiązek potwierdzając, że inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu.
W ocenie inwestora zostały naruszone przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy pierwotna decyzja organu pierwszej instancji stwierdzała zgodność inwestycji z planem, a następnie zmieniono ten pogląd z nieznanych inwestorowi względów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż inwestor w związku z żądaniem uzupełnienia wniosku przedstawił dokument wskazujący na to, iż przedmiotowa inwestycja, zaliczona do inwestycji celu publicznego, jest elementem infrastruktury technicznej i służy do komunikowania się społeczeństwa na terenie Gminy D. W tej sytuacji błędny jest pogląd, oparty na opinii Wójta Gminy D., iż inwestycja jest niezgodna z planem. Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne /Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm./, jest to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, jest więc urządzeniem infrastruktury technicznej i komunikacji związanym z funkcją podstawową dopuszczoną w planie miejscowym.
Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się tylko pełnomocnik Rady Gminy D. podnosząc, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym głównie ze względu na ochronę widoku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W podstawach skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie zarzuca się naruszenie prawa materialnego, to jest art. 28, 33, 34, 35 i 36 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione warunki określone w tych przepisach w postępowaniu o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty i uzgodnienia a projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa. Naruszony został art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że inwestor nie wykonał obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wykonał ten obowiązek potwierdzając, że inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu.
Nie można się zgodzić z tak skonstruowanymi zarzutami skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy kluczowym argumentem, na jakim oparł Sąd I instancji zaskarżony wyrok było podkreślenie, iż przedmiotowy maszt bazowej telefonii komórkowej nie może być potraktowany jako związany z budownictwem jednorodzinnym. "Ma to być wieża o wysokości 50m o szerokim zasięgu, w żaden sposób nie korespondująca z lokalną zabudową’. Sąd stwierdził przy tym, że wieża "zakłóca możliwość oglądania krajobrazu z punktów widokowych, przy czym argument, że sama działka która dysponuje inwestor nie stanowi punktu widokowego a punkt widokowy na innej działce /nr [...]/ nie ma określonego zasięgu, nie może wpłynąć na tę ocenę". Przedstawiony projekt budowlany nie jest więc w takiej sytuacji zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Do tak podniesionych argumentów wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w skardze kasacyjnej w istocie w ogóle się nie odniesiono. Treść skargi kasacyjnej, a to zarówno jej podstaw jak i uzasadnienia, nie pozwala zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na uznanie, iż skarga ta została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.