Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 282/08, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] września 2007 r. działając na podstawie art. 24 ust. 1, art. 26 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80 poz. 721 ze zm.), art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156, poz. 1118), oraz na podstawie art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zatwierdził projekt budowlany i wydał Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenie na budowę drogi ekspresowej "S-8" – Trasy Armii Krajowej – od węzła "Konotopa" do węzła "Prymasa Tysiąclecia" – odcinek B – od km 7+420 (węzeł "Lazurowa") do km 11+477,07 – wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII oraz nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę rażąco narusza art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Musi to skutkować w postępowaniu odwoławczym uchyleniem zaskarżonej decyzji w tej części i umorzeniem w tej części postępowania pierwszej instancji. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w dniu 27 sierpnia 2007 r. Do wniosku dołączono decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 października 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej "S-8" (Trasy Armii Krajowej) – II etap – na odcinku od węzła "Lazurowa" do węzła "Prymasa Tysiąclecia" w Warszawie. Inwestor złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, prawidłowe pod względem formalnym, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2004 r. o ustaleniu lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 r., o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.) postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, organ wojewódzki, zgodnie w wnioskiem inwestora przeprowadził w oparciu o przepisy sprzed nowelizacji.
Tym samym przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, jak również został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się, aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wymagania art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane oraz zapewnił zgodność projektu budowlanego z wymaganiami art. 35 ust. 1 tej ustawy, a zatem, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji uznał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) do dróg krajowych zalicza się autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł uzasadnienia do twierdzenia, aby droga ekspresowa "S-8" wyjęta była spod regulacji przepisu art. 19 ust. 2 ww. ustawy o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Zarzut zwiększenia ilości pasów ruchu w projekcie budowlanym w stosunku do decyzji lokalizacyjnej nie stanowił, zdaniem organu II instancji, naruszenia decyzji lokalizacyjnej, bowiem trasę przebiegu inwestycji zaprojektowano w zatwierdzonych ww. decyzją liniach rozgraniczających.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 282/08 oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie na powyższą decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 2 i ust. 4 a także art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zostały bowiem złożone wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd zaznaczył, iż w niniejszym postępowaniu nie istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie spornej drogi ekspresowej. Obowiązek uzyskania przedmiotowej decyzji istnieje od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2005 r. Nr 113, poz. 954), tj. od dnia 28 lipca 2005 r. Stosownie do treści art. 19 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla dróg krajowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały wydane decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, a nie zostały wydane pozwolenia na budowę drogi, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi wydana została w dniu 27 października 2004 r., a więc przed wejściem w życie powołanej ustawy o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Ponadto inwestor wystąpił do organu z wnioskiem o zastosowanie przepisów dotychczasowych obowiązujących przed dniem 28 lipca 2005 r. Sąd wskazał, iż w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organ dokonał oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji z dnia 27 października 2004 r. Ponadto organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez osobę uprawnioną.
Sąd wskazał zatem, iż merytoryczna kontrola projektu, dokonywana przez organ, nie jest możliwa ma ona wyłącznie charakter formalny. Oceniając zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że organy budowlane orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, iż inwestor spełnił wymogi zawarte w przepisach z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem Wojewoda Mazowiecki nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że niezasadny jest zarzut niedopełnienia obowiązku powiadomienia wszystkich stron postępowania. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została doręczona stronom postępowania w trybie art. 28 ust. 4 i 2 ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, zgodnie z którym wojewoda doręcza decyzję o pozwoleniu na budowę drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin oraz w prasie lokalnej, przy czym przepis art. 49 k.p.a. stosuje się odpowiednio.
Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wydaniu pozwolenia na budowę umieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy dla Dzielnicy Bemowo oraz w Urzędzie Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. W sytuacji gdy prawodawca zwolnił organy administracji od obowiązku doręczania orzeczenia, mając na względzie potrzebę uproszczenia procedury w pewnego rodzaju sprawach, zbędne było ustalenie precyzyjnego kręgu stron postępowania. Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie wykazano bowiem by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to:
- – art. 24 ust. 1, art. 26 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 3 ustawy – Prawo budowlane,
- – art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, przez przyjęcie, że w toku postępowania nie nastąpiły naruszenia powołanych przepisów mimo zmiany zakresu inwestycji (rozszerzenie jej do trzech pasów ruchu w każdą stronę, rezygnacji z tunelu na odcinku Bemowa). Ponadto przez przyjęcie, że mimo zmian zakresu inwestycji oraz sposobu jej realizacji inwestor jest zwolniony z obowiązku przeprowadzania ponownych uzgodnień zakresie ochrony środowiska. Przez przyjęcie, że organ nadzorczy – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest zobowiązany do merytorycznego badania oświadczeń inwestora mimo podnoszonych przez skarżącą zarzutów.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także niewłaściwą wykładnię art. 10 k.p.a. przez przyjęcie, że na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, iż uchybienia powołanego wyżej przepisu miały wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również pominięcie zarzutów podniesionych w skardze, polegających na niewzięciu pod uwagę treści art. 84 i następnych Prawa budowlanego w zakresie obowiązków Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz zarzutów naruszenia w toku postępowania treści art. 6, 8 i 9 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie można zgodzić się z ustaleniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w treści art. 35 Prawa budowlanego, gdyż chociażby znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został wykonany przed ostatecznym ustaleniem rozmiaru inwestycji niezgodnym z pierwotną decyzją lokalizacyjną. Wobec tego stanu faktycznego nie można się zgodzić z ustaleniem Sądu, iż w niniejszym postępowaniu nie istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie spornej drogi ekspresowej. Zdaniem skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wydanie przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji zezwalającej na budowę w dniu [...] września 2007 r. wykraczającej w sposób istotny poza zakres przedmiotowy decyzji lokalizacyjnej stwarzało obowiązek uzyskania ponownej oceny oddziaływania na środowisko.
W skardze kasacyjnej nie zgodzono się z ustaleniem Sądu, że w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organ dokonał oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji z dnia 27 października 2004 r.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" popierając wniesioną przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" skargę kasacyjną oraz wnosząc uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania według przesłanek § 2 art. 183 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie.
Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] grudnia 2007 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drogi ekspresowej.
Skarga kasacyjna złożona przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w Warszawie od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę oparta została na obu podstawach prawnych art. 174 ust. 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty tej skargi kasacyjnej uznał za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Należy bowiem zauważyć, że uwzględnienie skargi kasacyjnej może nastąpić tylko wtedy, gdy jej zarzuty, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, są słuszne w stopniu pozwalającym na podważenie wyroku Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje tylko wyrok Sądu pierwszej instancji, do którego to muszą się odnosić zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego – a nie zarzuty podnoszone w stosunku do organów, które wydawały zaskarżoną decyzję. Decyzję bowiem w ramach kontroli sądowoadministracyjnej badał i oceniał Sąd pierwszej instancji na zasadzie art. 134 p.p.s.a. – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze powyższe reguły stwierdził, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sąd ten na podstawie obowiązujących przepisów prawa budowlanego i ustawy szczególnej regulującej odrębnie zasady przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych – z dnia 10 kwietnia 2003 r. – sprawdził, czy decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji spełnia określone w tych aktach prawnych wymogi.
Kwestionowana decyzja stanowiła pozwolenie na budowę drogi ekspresowej S-8 Trasy Armii Krajowej – od węzła "Konotopa" do węzła "Prymasa Tysiąclecia" – odcinek B – węzeł "Lazurowa" wraz z przebudową infrastruktury technicznej.
W ramach kontroli Sąd ustalił, że wydana była już w październiku 2004 r. decyzja ustalająca lokalizację – czyli przebieg tej inwestycji. Decyzja ta ma charakter ostateczny i jest wiążąca dla organu architektoniczno-budowlanego, który wydawał decyzję o pozwoleniu na budowę.
Z akt sprawy wynika, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę złożył:
- 1) projekt budowlany sporządzony przez osoby uprawnione do jego wykonania i sprawdzony pod względem merytorycznym przez specjalistów,
- 2) projekt zawierał wymagane opinie, oceny i zgody jak Inspektora Ochrony Środowiska, Inspektora Sanitarnego, Inspektora Ochrony Zabytków, uzgodnienia przeciwpożarowe, które są wymagane w świetle przepisów prawa budowlanego.
Inwestor złożył też niezbędne w myśl przepisów prawa oświadczenie pod odpowiedzialnością karną, że posiada prawo do dysponowania terenem na cele budowlane dla tej inwestycji.
Ponadto jak ustalił Sąd pierwszej instancji dla przedmiotowej inwestycji był sporządzony raport oddziaływania na środowisko.
Jego wnioski nie zawierają żadnych podstaw, które by wpłynęły na możliwość realizacji inwestycji zgodnie z decyzją ustalającą lokalizację przedmiotowego zamierzenia drogi ekspresowej. Organ architektoniczno-budowlany wydający decyzję stwierdził także, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenu realizacji budowy.
Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia.
Jak zaznaczono na wstępie inwestycje drogowe i autostradowe reguluje ustawa specjalna z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721), która to w sposób odrębny reguluje zapewnienie udziału społeczeństwa w drogowym postępowaniu inwestycyjnym.
Artykuł 24 ust. 3 tej ustawy reguluje kwestię zawiadomienia o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę drogi w drodze obwieszczeń w urzędach gmin i w prasie lokalnej.
Artykuł 28 ust. 1-4 ww. ustawy reguluje sposób zawiadomienia o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, zawiadomienie o miejscu, w którym można się zapoznać z jej treścią oraz pouczenie o terminie odwołania, a także o terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Te wymogi zostały spełnione w sprawie niniejszej.
Za niezasadny należało więc uznać zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 24 wskazanej ustawy. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 26 ustawy ww. jest także pozbawiony zasadności, bowiem w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepis ten już nie istniał, gdyż został wcześniej uchylony – co wynika z ustawy w brzmieniu na dzień [...] grudnia 2007 r. Okoliczność ta uszła uwadze autora skargi kasacyjnej.
Za chybiony także należało uznać zarzut kwestionujący stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż inwestor zobowiązany jest tylko do złożenia oświadczenia co do dysponowania terenem na cele budowlane, nie musi wykazywać żadnego tytułu prawnego do tego terenu w postaci prawa własności bądź innego prawa do nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. Organ wydający pozwolenie na budowę nie jest też uprawniony do kontrolowania prawdziwości oświadczenia inwestora o jego prawie do dysponowania nieruchomością w celach zabudowy. Regulację powyższą wprowadziła ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r.
Jasno brzmiąca redakcja przepisu prawa budowlanego (art. 32 ust. 4 pkt 2) nie powinna budzić wątpliwości u autora skargi kasacyjnej. Zaś odrębne stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej należało ocenić negatywnie, jako sprzeczne z ustalonym już stanowiskiem orzecznictwa NSA w tym przedmiocie.
Także w myśl prawidłowej oceny Sądu I instancji nie został w sprawie naruszony przepis art. 35 Prawa budowlanego. Sąd w uzasadnieniu swego stanowiska ocennego podkreślił, że w odniesieniu do regulacji prawnej art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – dotyczącej kwestii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia – której brak traktuje skarga kasacyjna jako wadę postępowania, iż w sprawie przedmiotowej nie było wymogu sporządzenia takiej decyzji. W sprawie, jak zaznaczono wcześniej sporządzony był raport oddziaływania na środowisko dotyczący spornej inwestycji "drogi ekspresowej". Obowiązek sporządzenia decyzji powyższej wprowadzony został ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954).
Artykuł 19 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dróg krajowych, dla których przed wejściem w życie niniejszej ustawy zostały wydane decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, a nie zostały wydane pozwolenia na budowę drogi, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.
W sprawie przedmiotowej inwestycji właśnie zaistniały takie warunki i inwestor złożył wniosek o rozpoznanie sprawy wg dotychczasowych przepisów.
Skorzystanie z uprawnień przewidzianych ustawą w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być kwestionowane jako naruszenie przepisów prawa, i to przesądza o bezzasadności zarzutu skargi kasacyjnej w tym przedmiocie. Należy zważyć, iż decyzja lokalizacyjna dla spornej inwestycji drogowej wydana była [...] października 2004 r.
Ocena Sądu pierwszej instancji, iż kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu jest zasadna i nie mogły jej podważyć zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej.
Zauważyć należy, iż autor skargi kasacyjnej przytoczył przepisy prawa materialnego, tj. ustawy – Prawo budowlane, ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jak i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zarzucając ich naruszenie przez Sąd pierwszej instancji, lecz nie powiązał ich z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stanowią podstawę funkcjonowania i orzekania sądów administracyjnych. Wobec powyższego mimo ich oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzić też należy, iż tak sformułowana skarga kasacyjna nie mogłaby wywołać żadnego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy w myśl regulacji prawnej art. 133 p.p.s.a. Nie stosuje przepisów postępowania administracyjnego. Skargę może rozstrzygnąć tylko w oparciu o przepisy ustawy wskazanej na wstępie rozważań – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żaden z tych przepisów nie został powołany w skardze kasacyjnej.
W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.