Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 96/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy wskazał, iż zaskarżoną decyzją, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hrubieszowie z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], nakazującą jej rozbiórkę dobudówki o wymiarach zewnętrznych 10,52 x 2,71 m, dobudowanej do budynku handlowo-usługowego, znajdującego się na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Hrubieszowie.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż w trakcie oględzin w dniu 30 czerwca 2009 r. organ I instancji stwierdził, że na przedmiotowej działce znajduje się parterowy budynek handlowo-usługowy o konstrukcji drewniano-murowanej o wymiarach 11,79 x 10,52 m z dachem dwuspadowym, pokrytym blachą falistą oraz w odległości 7,53 m od niego kolejne dwa budynki handlowo-usługowe. Organ ustalił, że od strony zachodniej przedmiotowego budynku, na całej jego szerokości, dobudowano dobudówkę o wymiarach zewnętrznych 10,52 x 2,71 m i wysokości 3,30-3,50 m z dachem jednospadowym ze spadkiem w kierunku zachodnim, wystającym o 1 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. Dach dobudówki o konstrukcji drewnianej pokryty jest blachą falistą i posiada zamontowane rynny i rury spustowe odprowadzające wody opadowe z dachu na teren własnej nieruchomości. Obecny przy oględzinach R. J. – współwłaściciel sąsiedniej posesji oświadczył, że w miejscu części dobudówki istniał ganek, który w bieżącym roku został rozebrany, następnie dokonano ocieplenia całego budynku i zmieniono lokalizację zewnętrznych otworów okiennych i drzwiowych.
Dobudówka została wykonana przez skarżącą bez wymaganego pozwolenia. Zdaniem organu okoliczność tą skarżąca potwierdziła w zgłoszeniu Staroście Powiatowemu w Hrubieszowie w dniu 7 maja 2009 r. zamiaru utwardzenia kostką brukową powierzchni działki, bowiem załączyła do niego mapę sytuacyjną z zaznaczoną dobudówką na części ściany zachodniej budynku o długości ok. 4 m. Okoliczność ta została również stwierdzona w piśmie Komendy Powiatowej Policji w Hrubieszowie z dnia 8 czerwca 2009 r. oraz w oświadczeniu K. J. – współwłaściciela sąsiedniej posesji, złożonym w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Hrubieszowie w dniu 6 lipca 2009 r.
W opisanej sytuacji organ I instancji wszczął postępowanie legalizacyjne i na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wydał postanowienie z dnia 23 lipca 2009 r. o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 września 2009 r. wymienionych w nim dokumentów. Mimo upływu terminu, skarżąca nie wykonała nałożonego obowiązku, dlatego też na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] października 2009 r., Nr [...].
Organ odwoławczy, rozpoznając sprawę w wyniku odwołania, nie uwzględnił zawartych w nim zarzutów dotyczących wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego stwierdzając, że oświadczenia właściciela firmy wykonującej roboty remontowe i jej pracowników nie wnoszą nic istotnego do sprawy i nie podważają ustaleń organu I instancji – wynika z nich jedynie, że osoba wykonująca roboty remontowe nie realizowała robót polegających na rozbudowie budynku, zaś właściciel nie widział, by inne osoby takie roboty wykonywały. Również oświadczenie A. F. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ zauważył ponadto, że dołączone przez skarżącą mapy sytuacyjne wskazują rok 1994 i 1996, a nie 1992.
W skardze na decyzję organu odwoławczego, skarżąca, domagając się jej uchylenia, podniosła, że organ powinien był uwzględnić art. 49 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 10 lipca 2003 r. Zdaniem skarżącej, w odniesieniu do przybudówki istniejącej w dniu 1 stycznia 1995 r. nie istniała możliwość nakazania rozbiórki, dlatego też organ mógłby nakazać wyłącznie rozbiórkę rozbudowanej części tej przybudówki, o ile zostałoby to udowodnione. Skarżąca podniosła, iż nakaz rozbiórki jest niedopuszczalny również na mocy art. 103 ustawy – Prawo budowlane, a także wobec wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/06. Zarzuciła ponadto, że organ naruszył przepisy postępowania, bowiem nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, w szczególności nie uwzględnił oświadczeń jej męża – A. B..
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż w świetle przepisów art. 28 i 29 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane mogą być prowadzone na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie robót bez pozwolenia lub z pominięciem zgłoszenia skutkuje wszczęciem procedury legalizacyjnej, o ile zrealizowane roboty są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. Istotą postępowania legalizacyjnego jest doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym celu organ wydaje, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane, postanowienie o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych i nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia określonych w tym przepisie dokumentów w wyznaczonym terminie. Niespełnienie wskazanego obowiązku skutkuje wydaniem przez organ nakazu rozbiórki obiektu budowlanego (art. 48 ust. 4)
Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie zaszła opisana wyżej sytuacja. Wskazał, iż bezspornym jest, że postanowieniem z dnia 23 lipca 2009 r. organ I instancji nakazał skarżącej w terminie do 30 września 2009 r. przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami (inwentaryzacją), w tym m.in. z opinią Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Lublinie oraz zaświadczeniem Burmistrza Miasta Hrubieszowa o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy. Skarżąca została pouczona o skutkach niewykonania nałożonych obowiązków, a mimo to wskazanych dokumentów organowi nie przedstawiła. W konsekwencji, uzasadnione było orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowej dobudówki na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane.
Odnosząc się do argumentów skargi, Sąd I instancji stwierdził natomiast, iż żądanie zastosowania w niniejszej sprawie art. 49 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym w dniu 1 stycznia 1995 r. nie mogło być przez organ uwzględnione, gdyż podstawową zasadą prawną jest stosowanie przepisów obowiązujących w dacie orzekania, czy to przez sąd, czy przez organ administracji publicznej, chyba że przepisy przejściowe nakazują stosowanie innych przepisów. W sytuacji występującej w niniejszej sprawie nie ma natomiast podstaw prawnych do zastosowania innych przepisów niż aktualnie obowiązujące, a więc także art. 49 w pierwotnym brzmieniu.
Sąd wskazał, iż przepis ten stanowił, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu obiektu budowlanego spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zauważył, iż w dniu 10 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która nadała przepisowi art. 49 inne brzmienie, obowiązujące niemal w całości w tej postaci do chwili obecnej, w którym przewidziano już obligatoryjny nakaz rozbiórki w razie niemożliwej bądź bezskutecznej legalizacji samowolnie zrealizowanych obiektów budowlanych. Ustawa ta wprowadziła jednocześnie przepis przejściowy – art. 7 ust. 1 i 2, w którym jako zasadę wprowadziła stosowanie przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną (ust. 1), jednak w odniesieniu do legalizacji samowoli budowlanej ustawa nakazała w takich toczących się już postępowaniach stosować art. 49 w nowym brzmieniu, a więc z możliwością orzeczenia nakazu rozbiórki (art. 7 ust. 2).
Sąd stwierdził, iż przepis art. 7 ust. 2 był przedmiotem oceny przez Trybunał Konstytucyjny wyrażonej we wskazywanym przez skarżącą wyroku z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, w którym Trybunał uznał, że przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w pierwotnym brzmieniu, tj. obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r. Sąd wskazał, iż oznacza to, że w pewnych sytuacjach przepis art. 49 w pierwotnym brzmieniu mógł być nadal stosowany, ale podkreślił jednocześnie, że tylko w odniesieniu do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, a więc przed dniem 10 lipca 2003 r. Skoro natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte dopiero w 2009 r., to bezzasadne jest, czego chciałaby skarżąca, rozważanie przez organy zastosowania tych przepisów.
Sąd I instancji dodał, iż m.in. z tej samej przyczyny nie można zastosować w niniejszej sprawie przepisu art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który zabrania orzekania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48, gdy przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Wskazał, iż wprawdzie przepis ten nakazuje również stosowanie przepisów dotychczasowych w odniesieniu do obiektów budowlanych lub ich części, gdy budowa obiektu została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., to jednak sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest bowiem ustalenie przez organy, iż przedmiotową dobudówkę zrealizowano po dniu 1 stycznia 1995 r., bowiem zebrany materiał dowodowy nie uzasadnia przyjęcia, że nastąpiło to przed tą datą. Zauważył, iż organy słusznie przyjęły, że wynika to w szczególności z mapy sytuacyjnej, którą skarżąca dołączyła do dokonanego w dniu 26 listopada 1996 r. zgłoszenia zamiaru wykonania remontu budynku, usytuowanego w Hrubieszowie przy ul. [...], a także do zgłoszenia dokonanego już w dniu 7 maja 2009 r. zamiaru wykonania utwardzenia terenu działki kostką brukową. Wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się kilka kopii tej mapy, opatrzonych datami 1994 r. i 1996 r., na których nie została zaznaczona przedmiotowa dobudówka, a jedynie istniejący poprzednio ganek. Stwierdził również, iż organy słusznie przyjęły, że oświadczenia skarżącej i jej męża A. B. o tym, że przybudówka drewniano-pustakowa (suporex) istniała już w 1992 r. (w dacie nabycia przez nich tej nieruchomości), przy czym część drewnianą jeszcze tego samego roku A. B. obmurował pustakami suporex, nie zasługują na wiarę.
Przeczą temu ponadto oświadczenia właścicieli sąsiedniej nieruchomości – K. J. i R. J., którzy oświadczyli, że dopiero w 2009 r. stary ganek został rozebrany przez skarżących, którzy w jego miejscu wykonali przedmiotową dobudówkę. Sąd stwierdził, iż w tej sytuacji, wbrew zarzutom skargi, nie można uznać, że organy dowolnie zebrały i oceniły materiał dowodowy. Organy odniosły się również do pisemnych oświadczeń innych osób, przedstawionych przez skarżących (J. J., pracowników jego firmy budowlanej i A. F.) oraz wyjaśniły logicznie i przekonywująco, dlaczego na tych dowodach nie oparły ustaleń faktycznych. W konsekwencji nie można uznać za trafny zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania wyjaśniającego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na zakończenie, Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki został orzeczony wyłącznie dlatego, że skarżąca nie przedstawiła organowi wymaganych dokumentów, a tym samym uniemożliwiła ocenę zgodności z prawem inwestycji, która musiałaby odbyć się również po rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, do której odsyła art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, i jej legalizację.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną złożyła skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawy skargi kasacyjnej wskazała:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię w stosunku do stanu faktycznego sprawy – wobec przyjęcia przez Sąd I instancji za ustaleniami organów nadzoru budowlanego, że zachodzi podstawa do orzeczenia rozbiórki całej przybudówki, mimo ustalenia, że w jej miejscu istniał uprzednio obiekt budowlany, zwany wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "gankiem", chociaż z licznych map złożonych do akt sprawy, a także z decyzji organów nadzoru budowlanego, odpowiedzi na skargę, pisma KPP w Hrubieszowie z dnia 8 czerwca 2009 r. oraz oświadczenia przeciwnika procesowego K. J. i innych licznych dowodów wynika, że była to przybudówka.
W ocenie pełnomocnika skarżącej, niezależnie od jego nazwy, jeżeli Sąd ustalił jego istnienie, a z dat uwidocznionych na mapach wynika, że obiekt ten istniał przed wejściem w życie obowiązującego prawa budowlanego, to brak było podstawy do orzeczenia rozbiórki przedmiotowej przybudówki w całości, tym bardziej, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przewiduje alternatywnie rozbiórkę całości bądź części obiektu budowlanego, 2/ naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, poprzez niewystarczające uwzględnienie dowodów, zarzutów i pisemnego wyjaśnienia skarżącej z dnia 11/12 listopada 2009 r., dowodów powołanych przez skarżącą, a także z powodu nienależytego wyjaśnienia sprawy przez Sąd I instancji co do szczegółów istniejącej części przybudówki.
W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odwołał się do wydanego w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji postanowienia z dnia 25 maja 2010 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w którym Sąd podniósł, iż rozbiórka obiektu budowlanego w większości przypadków powoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zrealizowanie na nowo takiego obiektu zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to nakładami siły. Zauważył, iż wydając zaskarżony wyrok Sąd nie uwzględnił tego poglądu i pominął istotną okoliczność, że przybudówka istniejąca uprzednio w części istniejącej obecnie była również efektem znacznych nakładów finansowych i sił jej wytworzenia, a jako pochodząca z lat dawnych i służąca całemu budynkowi jako jego część istotna, nie powinna podlegać rozbiórce na mocy orzeczeń wydanych z niniejszej sprawie.
Z tego względu, nawet przy honorowaniu ustaleń wyrażonych w tej sprawie, rozbiórce mogłaby podlegać jedynie część nowo wybudowana całej przybudówki z wyłączeniem części istniejącej dawniej. Pełnomocnik skarżącej wskazał ponadto, iż w niniejszej sprawie nie zostało proceduralnie ustalone jaką część nowej przybudówki zajmuje dawna przybudówka.
Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazał, iż jest on konsekwencją braku uwzględnienia przez Sąd wskazanych wyżej kwestii. Z tego powodu doszło do naruszenia art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 ppsa, co miało istotny wpływ na treść wyroku, gdyż art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przewiduje nie tylko rozbiórkę całości, lecz także części obiektu budowlanego. W ocenie pełnomocnika skarżącej, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał niezbędne podstawy do prawidłowej oceny, że zakresem orzekania może być objęta co najwyżej część przybudówki, a nie jej całość, jak to zostało orzeczone.
Na rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym pełnomocnik strony skarżącej przedłożył pismo z dnia 5 stycznia 2012r.– wypis i wyrys z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Hrubieszowa uchwalonego we wrześniu 2011r, wskazując, iż ustalenia tego planu mają znaczenie w sprawie nakazania rozbiórki obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej przywołane zostały obydwie podstawy ustawowe. Podstawy te nie są jednak usprawiedliwione.
W pierwszej kolejności, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutów opartych na naruszeniu prawa materialnego, mając jednocześnie na uwadze to, że charakter zarzutów opartych na tej podstawie oraz ich niezbyt precyzyjnie sformułowanie, przemawia za przyjęciem, że przywołany w jej ramach przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), naruszony został, w ocenie skarżącej, nie tylko przez błędną jego wykładnię, lecz przede wszystkim niewłaściwe zastosowanie. Przy czym wskazać należy, że zarzut błędnej wykładni może być skuteczny, gdy stan faktyczny został ustalony, ale zastosowano niewłaściwą wykładnię. Natomiast zupełnie inną kwestią jest ustalenie stanu faktycznego, który ustalają organy administracji, a nie sąd administracyjny. Sąd może bowiem dopuścić jedynie dowód z dokumentu.
W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, iż zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, który na mocy art. 48 ust. 4 stosuje się również w przypadku niespełnienia przez inwestora w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, a wymaganych do legalizacji samowoli budowlanej, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z brzmienia przytoczonego przepisu, wynika w sposób jasny, że nakazem rozbiórki zależnie od okoliczności danej sprawy może być objęty cały lub część obiektu budowlanego.
Podkreślić należy, iż w skardze kasacyjnej skarżąca nie podważa stanu faktycznego przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji. W konsekwencji opierając się na stanie faktycznym przyjętym w zaskarżonym wyroku, wskazać należy, iż w warunkach niniejszej sprawy skarżąca dokonała samowolnie rozbudowy budynku handlowo-usługowego, znajdującego się na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Hrubieszowie, poprzez wykonanie od strony zachodniej tego budynku dobudówki na całej jego szerokości.
Zarzuty podniesione w ramach omawianej podstawy kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawidłowości wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane rozstrzygnięcia, nakazującego rozbiórkę przedmiotowej przybudówki w całości, a nie wyłącznie jej części. W skardze kasacyjnej, skarżąca powołuje się bowiem na w jej ocenie istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt, iż zanim powstała przybudówka w obecnym kształcie istniała w tej części obiektu handlowo-usługowego przybudówka o mniejszych rozmiarach, której istnienie potwierdza zarówno Sąd I instancji nazywający ją "gankiem", jak i organy nadzoru budowlanego.
Mając to na uwadze, stwierdzić należy, iż w istocie z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż w miejscu wybudowanej obecnie dobudówki istniała wcześniej dobudówka o mniejszych rozmiarach. Podnieść jednak należy, iż okoliczność ta mogłaby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyby nie pominięta przez skarżącą w skardze kasacyjnej okoliczność, iż mniejsza dobudówka, nazwana przez Sąd "gankiem", została przez skarżącą rozebrana (zgodnie ze stanem faktycznym przyjętym do wyrokowania przez Sąd I instancji, którego skarżąca nie zakwestionowała w tym zakresem, a opartym na oświadczeniach właścicieli nieruchomości sąsiedniej – K. J. i R. J.), powodując tym samym niemożliwe do odwrócenia obecnie skutki w następstwie podjętych po tej rozbiórce dalszych robót budowlanych, gdyż w ich efekcie powstała nowa dobudówka – nowy obiekt budowlany, którego dotyczyło w całości postępowanie legalizacyjne.
W tych natomiast okolicznościach faktycznych, rozstrzygnięcie Sądu I instancji uznać należy za prawidłowe. W warunkach niniejszej sprawy nie jest zatem wymagane ustalenie jaką cześć nowej przybudówki zajmowała dawna, gdyż w sytuacji powstania nowego obiektu budowlanego, nawet jeśli powstał on w części na miejscu dotychczasowego, brak jest podstaw do nakazania jego rozbiórki wyłącznie w pozostałej części.
W konsekwencji, zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie w jakim został powiązany z zarzutem naruszenia prawa materialnego uznać należy również za nieuzasadniony. Dodatkowo zauważyć należy, iż skarżąca nie wskazała w istocie w jaki sposób doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 ppsa, odnoszącego się do możliwości przeprowadzenia w toku postępowania sądowego dowodów uzupełniających z dokumentów oraz art. 141 § 4 ppsa, wymieniającego elementy uzasadnienia wyroku. W konsekwencji także z tej przyczyny, zarzut naruszenia tych przepisów jako gołosłowny uznać należy za nieusprawiedliwiony.
Przedłożony natomiast wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w 2011 r., w przypadku samowoli budowlanej, powstałej -jak to ustaliły organy administracji w 2009r., nie może mieć prawnego znaczenia i nie może sanować popełnionej samowoli budowlanej. Nie może też zmieniać przepisów rangi ustawowej, w tym przypadku ustawy Prawo budowlane.
W świetle powyższego, wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.