Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 45/14 po rozpatrzeniu skargi A.W. i P.W. na bezczynność rozbiórki turbin wiatrowych w pkt 1) zobowiązał Starostę Powiatu Piotrkowskiego do załatwienia wniosku A. i P.W. z dnia 18 czerwca 2013 roku w zakresie budowy jednej turbiny wiatrowej w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt 2) umorzył postępowanie w zakresie wniosku skarżących z dnia 18 czerwca 2013 roku w przedmiocie zezwolenia na rozbiórkę; w pkt 3) stwierdził, że bezczynność Starosty Powiatu Piotrkowskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4 zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku podano, iż A. i P.W. wnieśli skargę na bezczynność Starosty Powiatu Piotrkowskiego w zakresie wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę dwóch turbin wiatrowych i pozwoleniu na budowę jednej turbiny wiatrowej.
Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2013 roku wystąpili o wydanie decyzji w sprawie rozbiórki dwóch turbin wiatrowych i wybudowania na ich miejscu jednej turbiny. W uzupełnieniu wniosku i w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, przedstawili wymagane – w ich ocenie – dokumenty. Wezwanie organu skierowane do nich nie pozwalało na identyfikację poszczególnych braków, które winni uzupełnić. Podobnie, wezwanie w zakresie opłaty skarbowej nie czyniło zadość obowiązkowi informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, co wynika z art. 8 i art. 9 k.p.a. Zdaniem skarżących wezwanie do przedstawienia "uzgodnień", bez wskazania, kto owe uzgodnienia miałby wydać, jak też wezwanie do uiszczenia opłaty skarbowej - bez podania wysokości tej opłaty i organu podatkowego właściwego do jej pobrania, narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego.
Skarżący wskazali, iż skierowali do organu wezwanie do usunięcia naruszeń prawa poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie i wydanie stosownego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że w dniu 21 czerwca 2013 roku A. i P. W. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dwóch turbin wiatrowych zlokalizowanych na działkach oznaczonych nr [...],[...],[...] obręb [...], gmina [...] oraz pozwolenia na budowę jednej turbiny wiatrowej o mocy 600 kW na tej nieruchomości. Organ pismem z dnia 25 czerwca 2013 roku wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Wobec nieuzupełnienia braków organ pozostawił wniosek bez rozpoznania, o czym poinformował skarżących pismem z dnia 16 lipca 2013 roku. Organ uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi podniósł, iż autorzy skargi nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia, a mianowicie nie złożyli zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 § 1 k.p.a, co skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 roku, sygn. akt: II SAB/Łd 124/13 odrzucił skargę A.W. i P.W. na bezczynność Starosty Powiatu Piotrkowskiego, uznając, że skarżący przed wniesieniem skargi nie skierowali do organu zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A.W. i P.W., postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 roku sygn. akt: II OSK 389/14, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z motywów rozstrzygnięcia NSA wynika, że pismo skarżących z dnia 29 lipca 2013 roku, mimo iż zostało skierowane do organu pierwszej, a nie do drugiej instancji, należało potraktować jako zażalenie na bezczynność. Pismem z dnia 22 maja 2014 roku Starosta Powiatu Piotrkowskiego poinformował, iż wobec złożenia przez skarżących w dniu 23 września 2013 r. nowego kompletnego wniosku, decyzją z dnia [...] października 2013 roku, nr [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch sztuk elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na działce nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, iż zgodnie z regulacją art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach, w tym w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a który rozumiany powinien być jako złożenie środka prawnego w postaci zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu, do którego wniesiono ten środek prawny. Sąd stwierdził, iż będąc związany – na podstawie art. 190 p.p.s.a. – treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 roku, uznał, iż skarżący wyczerpali środki zaskarżenia służące w postępowaniu przed organami administracji. W piśmie z dnia 29 lipca 2013 roku skarżący wyrazili swoje niezadowolenie z tego, że organ zaprzestał prowadzenia postępowania, dodając, że brak usunięcia naruszeń spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego.
W tej sytuacji pismo to, mimo iż zostało skierowane do tegoż organu a nie do organu wyższego stopnia, stanowi zażalenie na bezczynność w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, iż organy obowiązane są przestrzegać zasadę szybkości postępowania z art.12 § 1 k.p.a., której realizacji służy art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.).
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Sąd wskazał, iż skarżący w dniu 18 czerwca 2013 roku wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dwóch turbin wiatrowych i pozwolenia na budowę jednej turbiny wiatrowej na wskazanych działkach. Organ pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. wezwał skarżących, w trybie art. 64 2 k.p.a. do usunięcia braków poprzez złożenie zgody właścicieli obiektu na rozbiórkę, szkicu usytuowania obiektu, opisu zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, pozwolenia, uzgodnienia lub opinii innych organów, a także innych dokumentów wymaganych na mocy przepisów szczególnych w zależności od potrzeb.
Pismem tym zobowiązani zostali również do złożenia 4 egz. kompletnego projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym stanowi art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, a także oświadczenia wszystkich inwestorów o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz do uiszczenia opłaty skarbowej. Organ poinformował skarżących, że nieusunięcie braków w terminie 7 dniu od daty otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Sąd wyjaśnił, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż w przypadku, gdy wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (lub rozbiórkę) jest niekompletny, to w zależności od charakteru braków, organ administracji architektoniczno – budowlanej stosuje regulacje art. 64 § 2 k.p.a. lub art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalno – prawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a po bezskutecznym upływie 7 – dniowego terminu do uzupełnienia tych braków, pozostawić wniosek bez rozpoznania.
Natomiast w sytuacji materialno – prawnych braków wniosku, czyli określonych w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przewidujący w razie stwierdzenia braków nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd stwierdził, iż wezwanie organu z dnia 25 czerwca 2013 roku zawierało zobowiązanie skarżących do uzupełnienia wniosku skarżących w zakresie dwóch rodzajów braków, a mianowicie braków formalno – prawnych (brak opłaty skarbowej), jak i braków materialno – prawnych (np. opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, decyzji o warunkach zabudowy, czy o środowiskowych uwarunkowaniach, bądź oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane). W takiej sytuacji organ winien skierować do wnioskodawców wezwanie w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Tymczasem – przypomnieć należy – organ skierował rzeczone wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia braków organ w formie pisma informacyjnego, powiadomił skarżących, iż ich wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. W ocenie Sądu działanie takie nie zasługuje na aprobatę i świadczy o bezczynności organu w sprawie. Organ, prowadząc postępowanie, naruszył obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zwłoki w rozstrzygnięciu tejże sprawy, wynoszącej kilka miesięcy.
Sąd wskazał, iż pismem z dnia 22 maja 2014 r. organ powiadomił, iż decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], udzielił skarżącym pozwolenia na rozbiórkę dwóch sztuk elektrowni wiatrowych na podstawie ich nowego kompletnego wniosku. Wynika z tego, iż w toku postępowania sądowego organ załatwił wniosek skarżących w części dotyczącej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, wydając w tym przedmiocie decyzję. Wydanie przez organ konkretnego aktu lub podjęcie czynności wyłącza możliwość uwzględniania skargi na bezczynność, nawet gdy zostało to dokonane po terminie zakreślonym ustawą. W takiej sytuacji postępowanie zainicjowane skargą na bezczynność w odpowiednim zakresie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym sąd orzekł w punkcie drugim wyroku. Nadal jednak nie jest rozstrzygnięta kwestia pozwolenia na budowę, co uzasadnia zarzut bezczynności organu w tym zakresie.
W tej sytuacji sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżących w zakresie budowy jednej turbiny wiatrowej w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, uznawszy, iż organ w tym zakresie pozostał w bezczynności, a wyznaczony 30-dniowy termin będzie wystarczający do zakończenia postępowania w prawnie przewidzianej formie. Sąd stwierdził, iż uwzględniając okoliczności sprawy uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. Na ocenę w tym zakresie wpływ miały powody zwłoki organu, która spowodowana była wadliwie podjętymi działaniami oraz stopień przekroczenia terminu rozpoznania sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Starosta Powiatu Piotrowskiego, zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt 1, pkt 3 i pkt 4, zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. 2013, poz.1409) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w trybie tego przepisu organ powinien wezwać strony do uzupełnienia braków wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie załączników wymienionych w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego (4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanych dla wnioskowanej inwestycji), gdy tymczasem na podstawie art. 35 ust. 3 ww. ustawy organ może nałożyć na wnioskodawcę, w drodze postanowienia, obowiązek usunięcia wad materialnych przedłożonej dokumentacji, tj. takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania; - art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że wymienione w tym przepisie załączniki do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie stanowią formalnych elementów wniosku i w razie niedołączenia do wniosku któregoś z załączników wymienionych w tym przepisie organ powinien zastosować regulację przewidzianą w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie art. 64 § 2 k.p.a.; - art. 64 § 2 k.p.a. przez błędne uznanie, iż przepis ten miał zastosowanie do wezwania wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie załączników wymienionych w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego (4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanych dla wnioskowanej inwestycji), 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) poprzez błędne ustalenie, iż organ pozostawał w bezczynności w sytuacji, gdy podjął czynności proceduralne przewidziane w obowiązujących przepisach, tj. wezwał na podstawie art.64 § 2 k.p.a. wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a wobec nieuzupełnienia wniosku pozostawił podanie bez rozpoznania, o czym skarżący zostali poinformowani pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. Pełnomocnik organu wskazując na powyższe wniósł o zaskarżonego uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik uczestników postępowania A. W. i P.W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna organu w zakresie zarzutów odnoszących się do pkt 1 i pkt 3 zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądania strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) bądź dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a k.p.a.), nawet jeżeli to podanie nie czynni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa.
W takim przypadku organ zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. W orzecznictwie stwierdza się, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w sytuacji gdy pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie czynności materialno-technicznej z art. 64 § 2 k.p.a. Innymi słowy na skutek wadliwego wezwania wystosowanego do strony organ odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 i powołane w niej orzecznictwo, publ. w CBOSA). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznanej sprawy stwierdzić, zasadnie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie, że Starosta Powiatu Piotrkowskiego pozostawał bezczynności w sytuacji wezwania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a wobec nieuzupełnienia braków podanie pozostawił bez rozpoznania.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w art. 33 ust. 2 i ust. 3 wymienia dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zależności od rodzaju inwestycji, zaś w ust. 4 jakie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. Tymczasem z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskodawcy A.W. i P.W. składając na formularzu wniosek z dnia 18 czerwca 2013 r. o wydanie decyzji na rozbiórkę dwóch turbin wiatrowych na działkach nr ew. [...],[...],[...],obręb [...], gm. [...] i budowę jednej turbiny wiatrowej na ww. terenie, dokonali wykreślenia wymienionych w nim dokumentów jako załączników do wniosku, co też oznacza, że do organu został złożony wyłącznie sam wniosek. W tych okolicznościach organ prawidłowo zastosował tryb z art. 64 § 2 k.p.a., wzywając wnioskodawców pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. do uzupełnienia barków przedmiotowego wniosku o wymienione w nim dokumenty odpowiednie do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, wyznaczając siedmiodniowy termin do uzupełnienia tychże braków, pouczając, że w razie niezastosowania się do wezwania wniosek pozostanie bez rozpatrzenia.
Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, iż w tych okolicznościach błędne jest stanowisko Sądu I instancji co do tego, że w razie niedołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę załączników, o których mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego organ powinien zastosować art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie art. 64 § 2 kpa. Z treści przepisu art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że ustawodawca określił w nim dokumenty, jakie powinny być złożone wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że obowiązkiem organu, po otrzymaniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy spełnia on nie tylko wymogi formalne wynikające z art. 63 k.p.a., ale również wymogi, o których mowa w powołanym wyżej art. 33 ust.
2. W razie stwierdzenia braków co do wymaganych tym przepisem dokumentów organ stosuje tryb z art. 64 § 2 k.p.a., wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o stwierdzony brak, zakreślając w tym celu siedmiodniowy termin, pouczając o skutkach niezastosowania się do wezwania. Dopiero po uzupełnieniu braków przez inwestora, organ może przystąpić do kolejnego etapu postępowania, do którego to etapu ma zastosowanie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, określający zakres obowiązków organu, które sprowadzają się do badania przedłożonych przez inwestora dokumentów pod względem spełnienia wymogów materialnych. W przypadku stwierdzenia wad materialnych w dokumentach załączonych do wniosku organ w myśl ust. 3 art. 35 Prawa budowlanego nakłada na inwestora postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem wedle prawidłowej wykładni przepis ten odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentów, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10). Jak wynika z akt sprawy A.W. i P.W., pomimo otrzymania prawidłowego wezwania w trybie 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia wniosku z dnia 18 czerwca 2013 r. o udzielenie pozwolenia na budowę, nie zastosowali się do tego wezwania i nie uzupełnili wskazanych w nim braków w zakreślonym terminie, ani po jego upływie, to w takim przypadku nie można zarzucić Staroście Powiatu Piotrkowskiego, że pozostawiając podanie wnioskodawców bez rozpatrzenia pozostawał w bezczynności. Z tych też względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za całkowicie zasadne. usprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze treść art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił pkt 1 i pkt 3 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie oddalił skargę, odstępując od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., zaś na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie pkt 4 zaskarżonego wyroku, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.