Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 793/20, w sprawie ze skargi H. X. (dalej określanego jako skarżący) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 35, ze zm.; dalej zwanej ustawą) odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Motywując rozstrzygnięcie Szef Urzędu do spraw Cudzoziemcóew podał, że skarżący przekroczył granicę strefy Schengen we Włoszech w dniu 8 lipca 2018 r. na podstawie wydanej w dniu 13 czerwca 2018 r. przez konsula Włoch w Szanghaju wizy typu C wielokrotnego wjazdu w celu turystyki, wskazując jako miejsce docelowe Włochy z terminem ważności od dnia 1 do dnia 31 lipca 2018 r. na czas pobytu 16 dni. Jednakże skarżący już dniu 9 lipca 2018 r. wjechał na terytorium Polski, a następnie 23 lipca 2018 r. złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, w którym w rubryce podróże i pobyty zagraniczne poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie ostatnich 5 lat zamieścił informację: "na stan wiedzy i pamięci: Chiny 2011-2018, Włochy 2018, Rosja 2018". Jako okoliczność uzasadniającą jego pobyt w Polsce wskazał podjęcie pracy.
Mając to na uwadze organ stwierdził, że jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe, państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy jednolitej powinno być państwo, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu lub celu pobytu. A zatem głównym, zadeklarowanym, docelowym miejscem pobytu cudzoziemca w krajach strefy Schengen były Włochy i powinien był je wykorzystać w zamierzonym celu, tj. turystycznym.
Zdaniem organu uzyskanie włoskiej wizy Schengen w celu turystycznym oraz następujące bezpośrednio po przyjeździe zabiegi, mające na celu umożliwienie skarżącemu legalnego pobytu w związku z zatrudnieniem i wskazujące ewidentnie na realizację zamiaru podjęcia w Polsce pracy, stanowią źródła oceny o niezgodności rzeczywistego celu pobytu z uprzednio deklarowanym. Organ powołał art. 25 ust. 1 ustawy i wskazał, że podjęcie działań bezpośrednio zmierzających do uzyskania możliwości zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu aplikującego w Polsce. Podkreślił, że deklarowany cel wjazdu do Polski wynika z charakteru wizy, jaka została cudzoziemcowi wydana. W konsekwencji, w ocenie organu, w sprawie doszło do próby obejścia przez skarżącego przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż rzeczywisty.
Dodatkowo wskazał, że celem zezwolenia na pobyt czasowy udzielanego w trybie art. 114 ust. 1 ustawy jest umożliwienie cudzoziemcowi pobytu na terytorium Polski i wykonywanie pracy, co do zasady na terytorium Polski. Z kolei ustalenie, że okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące obliguje organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie są spełnione wymogi, o których mowa w art. 98 ust.
- 1. Podkreślił, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie dłuższym niż 3 miesiące.
W ocenie organu w sprawie doszło do realizacji hipotezy normy prawnej dekodowanej w art. 100 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy, co uzasadnia wydanie decyzji odmownej.
Skarżący wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenia, podtrzymując swoje stanowisko.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 9 października 2020 r. Sąd wyraził podgląd, że kontrolowana decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, gdyż organ odwoławczy nie wypełnił obowiązków wynikających z treści art. 7, art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., obecnie Dz. U. 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.), bowiem nie dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i nie dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organ nie rozpoznał sprawy w zakresie, który należał do jego kompetencji, gdyż zaniechał dokonania czynności zmierzających do ustalenia, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki umożliwiające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na jego wniosek. Nie ustalił więc w sprawie stanu faktycznego w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia i prawidłowego zastosowania prawa materialnego. W konsekwencji przyjął, że rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z uwagi na zaistnienie przesłanki obligującej do wydania decyzji odmownej było przedwczesne.
Sąd zauważył, że podana przez organ odwoławczy podstawa prawna decyzji sugeruje, że decyzja odmowna jest rezultatem niespełnienia przez cudzoziemca wymogów określonych w przepisach związanych z deklarowanym przez niego celem pobytu. W tym zakresie wytknął, że organ wprost w uzasadnieniu decyzji przyznał, że nie analizował i nie oceniał spełnienia wymogów dla deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy, wobec uznania, że istnieje negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji.
Wskazał następnie, że organ odwoławczy dokonując wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, oparł się na art. 57 ust. 1 pkt 3 nieobowiązującej już ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 1573, poz. 264, ze zm.), z którego wprost wynikało, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następowała, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, że cel wjazdu lub pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest lub będzie inny niż deklarowany. Sąd podkreślił, że dopiero z dniem 27 kwietnia 2019 r. do porządku prawnego wprowadzone zostały przepisy art. 116 pkt 5 i 6 ustawy, z których wynika, że odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy w dniu składania wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie m.in. na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 lub 2 lub w celu turystycznym lub w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen.
Sąd argumentował, że pomiędzy dniem 1 maja 2014 r. (data utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach), a dniem 27 kwietnia 2019 r. (data wejścia w życia art. 116 pkt 5 i 6 ustawy) nie było przepisu wprost odnoszącego się do sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nie można, a priori zakwestionować zarzucanej skarżącemu przez organy próby obejścia przepisów ustawy dotyczących udzielania zezwoleń na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż rzeczywisty, gdyż niewątpliwie taka sytuacja nie zasługiwałaby na ochronę prawną. Aby móc bowiem prawidłowo ocenić tę sytuację, zwłaszcza w kontekście kierunku zmian ustawodawczych, należy dokonać całościowego badania sytuacji cudzoziemca, również pod kątem przesłanek pozytywnych udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia na pobyt i pracę.
Sąd stwierdził, że kontrolowana decyzja została wydana w oparciu o niepełne ustalenia faktyczne, które były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji za przedwczesne uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego i zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zbadał przesłanki z art. 114 ust. 1 ustawy i dopiero wówczas rozstrzygnął sprawę przez pryzmat zarzuconej skarżącemu próby obejścia prawa.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej określanej jako P.p.s.a.).
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty procesowe, sformułowane w pierwszej kolejności, jak i zarzuty materialnoprawne.
Pierwszy zarzut podniósł naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na nieuzasadnionym przypisaniu organowi naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego, do czego miało dojść skutkiem niedokonania czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania dokonania wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Pełnomocnik wyraził pogląd, że z uwagi na konieczność zastosowania w sprawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawie nie było konieczne.
Następnie - jak zaznaczono z ostrożności procesowej - pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 114 ust. 1 ustawy polegające na wadliwym przypisaniu organowi błędu w wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, podczas gdy dokonana przez niego wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego była prawidłowa. Zaznaczył, że skargi składane w podobnych sprawach były już w przeszłości oddalane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Ostatni zarzut podniósł naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pełnomocnik nie zgodził się z poglądem Sądu pierwszej instancji, że treść tego przepisu nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zakwestionował także, że organ odwoławczy w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie mógł oceniać okoliczności, które mogą stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego i przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy nie daje upoważnienia. Pełnomocnik wyraził zapatrywanie, zgodnie z którym przepis ten nie powinien być wykładany w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce, a deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę.
W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Pełnomocnik oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik przedstawił stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku i rozwinął zarzuty kasacyjne akcentując, że w sprawie doszło do próby obejścia przez skarżącego przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na pobyt czasowy poprzez wykorzystanie posiadanej wizy do innego celu pobytu niż deklarowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Koncentruje się ona wokół jednego problemu, sprowadzającego się do wykładni i zastosowania art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu. Pełnomocnik organu podtrzymał zapatrywanie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wcześniej w utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody Mazowieckiego, że cel ten nie może być oceniany w oderwaniu od celu wskazanego w wizie, na podstawie której cudzoziemiec wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Na wstępie stwierdzić trzeba, że art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy w ogóle nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski, ponieważ w jego treści mowa wyłącznie o deklarowanym celu pobytu. Jednocześnie przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji co do zasady nie zakazywały zmiany celu pobytu na cel zarobkowy na etapie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Jedyny wyjątek w tej materii przewidziano w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia tego zezwolenia, gdy w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu, wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe.
Żaden inny rodzaj wizy Schengen, w tym ten, którym dysponował skarżący, nie uniemożliwiał wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, a co za tym idzie nie wykluczał ubiegania się o ten pobyt w celu innym niż ten, jaki został w tej wizie podany.
Potwierdza to fakt, że dopiero na mocy ustawy z 22 lutego 2019 r., czyli po wydaniu zaskarżonej decyzji, wprowadzono art. 116 pkt 6 ustawy, ustanawiający zakaz wszczęcia omawianego postępowania w przypadku, gdy cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen. Stosownie przy tym do międzyczasowego przepisu art. 12 ustawy z 22 lutego 2019 r. do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że rozstrzygnięcie odmawiające cudzoziemcowi pozwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel polegający na świadczeniu pracy tylko z tego powodu, iż dysponował on wizą wydaną w celu turystycznym, w stanie prawnym obowiązującym przed 27 kwietnia 2019 r. nie znajdowało podstaw prawnych.
Dalszą kwestią pozostaje, że w art. 116 pkt 6 ustawy mowa nie o odmowie wydania pozwolenia, lecz o jeszcze dalej idącym negatywnym następstwie zmiany celu w postaci odmowy wszczęcia postępowania w analizowanym przedmiocie.
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu zmiana wynikająca z nowelizacji przeprowadzonej ustawą z 22 lutego 2019 r. nie miała charakteru doprecyzowującego w tym sensie, by miała jednoznacznie artykułować wspomniane następstwa, które można byłoby wyprowadzić z wykładni wykraczającej poza literalną treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy i uwzględniający szerszy kontekst normatywny. Wynika to wprost z uzasadnienia projektu tej ustawy. Zauważono w nim, że we wcześniej obowiązującym stanie prawnym, a zatem tym, jaki należy w sprawie zastosować, zasadą było, by o udzielenie zezwolenia na pobyt stały mógł ubiegać się cudzoziemiec, jeżeli jego pobyt w Polsce był legalny. Przyznano, że doprowadziło to do licznych nadużyć, określanych jako tzw. turystyka wizowa, sprowadzających się do składania wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt stały przez obywateli państw trzecich (najczęściej nieeuropejskich), przebywających na terytorium Polski bardzo krótko, zazwyczaj w oparciu o wizę Schengen wydaną przez inne państwo obszaru Schengen.
Dlatego właśnie zaproponowano zmianę normatywną, pozwalającą odmówić wszczęcia postępowania o wydanie takiego zezwolenia w tego rodzaju przypadkach, w tym gdy cudzoziemiec, tak jak skarżący, dysponował wizą wydaną w celu turystycznym. Skoro więc nowelizacja miała przeciwdziałać obejściu prawa opisanemu w skardze kasacyjnej poprzez stworzenie instrumentów prawnych, z których organy właściwe do udzielenia zezwolenia mogłyby skorzystać, to organy te były tego instrumentarium pozbawione w czasie, gdy wydawano zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego. To, że skarżący podczas ubiegania się o wizę podał nieprawdziwe informacje, po pierwsze nie oznacza, iż jego wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy również takie informacje zawierał, i po drugie może być powodem cofnięcia wizy, nie zaś odmownego załatwienia wniosku.
Rozważania powyższe i wyprowadzony na ich podstawie pogląd wpisują się w utrwaloną już linię orzeczniczą, reprezentowaną przez przywołany przez Sąd pierwszej instancji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19. Stanowisko takie podzielono później w szeregu innych orzeczeniach tego Sądu (por. m.in. wyroki z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1594/20 - LEX nr 3116688, z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2867/20, z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2292/20 i z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3141/20 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2587/19 (LEX nr 3027034) słusznie zwrócił uwagę, że odmowa wydania wizy, jej cofnięcie, a także zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, w tym z przyczyny określonej w art. 302 ust. 1 pkt 15 ustawy, tj. w sytuacji gdy cel i warunki jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, następuje w odrębnych postępowaniach administracyjnych niż postępowanie w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym analiza celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na to terytorium wykracza poza ramy zakreślone przez przesłanki wynikające z art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy, który nie upoważnia organów stosujących ten przepis do przypisywania sobie kompetencji, jakie przysługują organom podczas prowadzenia tych innych postępowań.
Nietrafnie pełnomocnik zarzucił w skardze kasacyjnej Sądowi pierwszej instancji odstąpienie od własnego stanowiska orzeczniczego. Większość orzeczeń powołanych przez pełnomocnika nie zawiera uzasadnienia, nie można więc zapoznać się ani ze stanami faktycznymi spraw, w których te orzeczenia wydano i porównać ich z okolicznościami rozpatrywanej sprawy, ani z motywami, jakie legły u podstaw podjętych nimi rozstrzygnięć. Kontrolę instancyjną orzeczeń przeprowadzono jedynie w przypadku dwóch spośród wyroków wyliczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 176/19 i IV SA/Wa 1765/19; kontrola dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny doprowadziła do uchylenia obu zaskarżonych orzeczeń (sygn. akt II OSK 2461/19 i II OSK 284/20).
Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty kasacyjne, które zostały odniesione do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku art. 114 ust. 1 i art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy (ten ostatni zgłoszony także w ramach podstawy materialnej). U ich podstaw leżało bowiem błędne przekonanie o konieczności wzięcia pod uwagę, i to jako okoliczności przesądzającej dla rozstrzygnięcia, celu wskazanego w wizie, na podstawie której skarżący wjechał na terytorium Polski.
W konsekwencji za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., ponieważ Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy nie ustaliły tych faktów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia. Przedmiot prowadzonego przez nie postępowania i granice sprawy administracyjnej wyznaczał wniosek skarżącego i zadeklarowany w nim cel pobytu Tymczasem organy poprzestały na zestawieniu tego celu z celem turystycznym podanym w wizie, podczas gdy byłoby to uzasadnione o tyle, o ile prowadziłoby to do podania deklarowanego celu zarobkowego w wątpliwość poprzez wykazanie, że on również był celem pozornym, nie rzeczywistym celem pobytu. Organy są uprawnione do weryfikacji celu pobytu, polegającej w szczególności na ocenie w oparciu o zasady doświadczenia życiowego warunków pracy, jaką cudzoziemiec zamierza wykonywać, w tym rodzaju pracy, stopnia jej skomplikowania, wysokości wynagrodzenia itp., i skonfrontowania ich np. z kwalifikacjami cudzoziemca oraz kosztami, jakie musiał ponieść, by to zatrudnienie podjąć (zob. powołany wcześniej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1594/20). W rozpatrywanej sprawie, jak rozważono, organy zaniechały jednak takich czynności.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.
W myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.