Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 22 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Ke 578/07 oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...].
W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty Jędrzejowskiego z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. P. - Sprzedaż Hurtowa Zboża, Nasion i Pasz dla Zwierząt ul. [...], J. pozwolenie na budowę budynku magazynu przeznaczonego do przechowywania pasz, nasion, zbóż oraz do wytwarzania pasz, z zapleczem biurowo-socjalnym, trzech silosów o łącznej pojemności 60 ton, dla potrzeb magazynowania zboża wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, na działkach oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] w J..
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył M. M. zarzucając, że projekt budowlany narusza postanowienia planu realizacyjnego dla inwestycji pod nazwą "Budowa Zakładu Mleczarskiego wraz z Bazą Transportu w J." zatwierdzonego przez Wydział Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 21.03.1985r., przewidującego działki oznaczone numerami [...], [...], [...] pod drogę lokalną służącą do obsługi jego działek oraz działek położonych w dalszej odległości od ulicy [...]. Nadto projekt zagospodarowania terenu narusza § 8 pkt 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nieuwzględnienie zjazdu z ulicy [...] oraz dróg wewnętrznych.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda Świętokrzyski ustalił, że wnioskiem z dnia 9 maja 2007r. M. P. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, załączając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto decyzję Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia [...].10.2006r. Nr [...] i zmieniającą ją decyzję tego organu z dnia [...].12.2006r. znak: [...] ustalające warunki zabudowy dla opisanego przedsięwzięcia oraz projekt budowlany. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. określającego obowiązki organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzając, że:
- - projekt budowlany sporządzony dla inwestycji położonej na obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z decyzjami o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia [...].10.2006r. i z dnia [...].12.2006r.,
* przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia,
* projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie narusza przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, który reguluje usytuowanie silosów na zboże o pojemności większej niż 100 ton,
* projekt budowlany posiada uzgodnienie z dnia 7 maja 2007r. w zakresie ochrony przeciwpożarowej dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych,
* projekt budowlany jest kompletny w zakresie wynikającym z dyspozycji pkt 3 ust. 1 art. 35 ustawy, posiada pozytywną opinię z dnia [...].02.2007r. Nr [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w J., uzgodnienie z dnia [...].05.2007r. znak: [...] z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w J..
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu w sytuacji, gdy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy. W analizowanym przypadku wobec braku naruszenia norm zawartych w powołanych przepisach brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ stwierdził, że inwestor udokumentował prawo własności do terenu objętego pozwoleniem na budowę, a sposób jego zagospodarowania został przesądzony w wydanych przez Burmistrza Miasta Jędrzejowa decyzjach o warunkach zabudowy. Ustalono również, iż działki oznaczone nr [...], [...] i [...] w ewidencji gruntów widnieją jako użytek Ba czyli użytek budowlany, co znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia 23.07.2007r. znak: [...] Urzędu Miejskiego w J.. Zdaniem organu, brak uwzględnienia w projekcie budowlanym dróg wewnętrznych oraz zjazdu wynika z faktu, iż obiekty te nie znajdują się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, zaś działki inwestora przeznaczone do zabudowy posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] stanowiącą również jego własność.
Skargę na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2007. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł M. M. domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił decyzji obrazę prawa materialnego tj. art. 67 i art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzyjęcie, iż plan realizacyjny Zagospodarowania Terenu Zakładu Mleczarskiego z Bazą Transportu stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co pozbawia organy administracji podstaw do wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę.
W uzupełnieniu skargi skarżący podniósł, że Wojewoda Świętokrzyski nie dokonał oceny stanu faktycznego w aspekcie unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ powinien mieć na względzie poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Podkreślił również, iż projekt budowlany w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego nie został zaopiniowany przez uprawnionego rzeczoznawcą, albowiem takich uprawnień nie posiada projektant nie będący w tej dziedzinie specjalistą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził wad i naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie, stąd też skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd wskazał, że wszystkie elementy określone art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy stanowiły przedmiot rozważań organu architektoniczno-budowlanego.
Z ustaleń organu bezspornie wynika, że na terenie objętym wnioskiem inwestycyjnym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Starosta Jędrzejowski prawidłowo sprawdził zgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach i zabudowy, której celem jest określenie możliwych działań inwestora względem nieruchomości. Inwestor dołączył do wniosku kompletny i odpowiadający wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy projekt budowlany. Prawidłowe jest również ustalenie organów administracji, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi w tym dotyczącymi usytuowania budowli rolniczych (silosów).
Zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego tj. art. 67 i art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zdaniem Sądu I instancji jest nietrafny przede wszystkim z tego względu, iż powołana przez skarżącego ustawa nie obowiązuje. Zgodnie z podstawową zasadą porządku prawnego organy administracji orzekają na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie podejmowania decyzji. Zasady kształtowania polityki przestrzennej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy od dnia 11 lipca 2003r. określa ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Zgodnie z art. 14 ust. 8 cyt. ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, którego sposób sporządzania i uchwalania jest ściśle regulowany przepisami.
W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1), zaś w przypadku braku planu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla inwestycji innych niż inwestycji celu publicznego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2).
Bezzasadny jest zarzut skargi, że plan realizacyjny dla inwestycji pod nazwą "Budowa Zakładu Mleczarskiego wraz z Bazą Transportu w J." zatwierdzony decyzją z dnia 21 marca 1985r. stanowi w istocie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jego istnienie wyklucza w konkretnym przypadku uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Plan realizacyjny w rozumieniu § 2 pkt 4 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz.
- 48) był planem zagospodarowania terenu inwestycji lub planem usytuowania obiektu budowlanego oraz planem zagospodarowania działki budowlanej, a zatem nie miał przymiotu prawa miejscowego.
Zgodnie z zasadą wolności budowlanej wyrażonej w art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tego względu również ustalenia planu realizacyjnego nie mogą mieć mocy wiążącej skoro inwestor aktualnie legitymujący się tytułem własności do terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, uzyskał w trybie określonym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy terenu. Decyzja o warunkach zabudowy z mocy art. 55 w zw. z art. 64 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiąże organ wydający decyzją o pozwoleniu na budowę.
Sąd I Instancji podkreślił, że o przeznaczeniu działki pod drogę nie mogą przesądzać ustalenia planu realizacyjnego jak uważa skarżący (pomijając fakt, że ustalenia tego planu nie są już wiążące tak dla organu jak i inwestora), albowiem drogą w rozumieniu art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg, którymi są: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Zaliczenie do odpowiedniej kategorii drogi wymaga rozporządzenia właściwego ministra bądź stosownej uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Numery dróg publicznych nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych zawiera ewidencja gruntów i budynków (§ 28 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.).
Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach rozpoznawanej sprawy, działki o numerach: [...], [...], [...] przeznaczone pod realizację przedsięwzięcia stanowią własność inwestora M. P., a w rejestrze ewidencji gruntów i budynków Miasta Jędrzejów w obrębie 08 wykazane są jako Ba - użytek budowlany. W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do przyjęcia, iż wymienione działki stanowią drogę.
Zarzut w kwestii sporządzenia projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień Sąd uznał za chybiony, albowiem zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych T. M. w uzgodnieniu z dnia 7 maja 2007r. dokonanym w formie klauzuli na projekcie zagospodarowania działki.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. II SA/Ke 578/07 złożył M. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisu: art. 5 ust. 1 pkt 9 (7) Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2006r., nr 156, poz 1118) polegającą na przyjęciu, iż ocena czy doszło do naruszenia interesów osób trzecich przy udzieleniu pozwolenia na budowę następuje jedynie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu uzasadnione przyczyny,
- - art. 35.1.(66) pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt Ib Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż zatwierdzenie projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej sporządzonego przez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień przez rzeczoznawcę w formie klauzuli umieszczonej na projekcie zagospodarowania działki spełnia wymogi przewidziane w niniejszym przepisie, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem pozytywna opinia rzeczoznawcy jedynie w formie adnotacji, umieszczona na projekcie zagospodarowania nie może stanowić podstawy do oceny, że interesy osób trzecich zostały należycie zabezpieczone. Nie odpowiada ona także wymogom art. 84 § 1 kpa.
- - art. 32.1 ust. 4 pkt 2, art. 4 Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż działki oznaczone nr [...], [...]. 155 /45 nie stanowią drogi ponieważ w rejestrze gruntów i budynków miasta Jędrzejów w obrębie 08 wykazane zostały jako Ba- użytek budowlany, podczas gdy: w/w działki stanowiły wewnętrzne drogi dojazdowe zapewniające dostęp wydzielonych działek budowlanych do drogi publicznej, co wynika wprost z prawomocnego postanowienia Burmistrza Miasta Jędrzejów z dnia 2002-11-[...] znak: [...] w uzasadnieniu, którego odnotowano: "Proponowany podział nie zmienia przeznaczenia w planie miejscowym i sposobu zagospodarowania terenu. Przy czym wydzielone działki nr [...],[...], [...],[...],[...],[...] i [...] stanowić będą wewnętrzne drogi dojazdowe, zapewniające dostęp wydzielonych działek do drogi publicznej". Ponadto podział nieruchomości w wyniku, którego powstają działki budowlane i drogi dojazdowe zapewniające do nich dojazd nie nakłada na organ prowadzący ewidencję gruntów obowiązku wprowadzenia zmian polegających na wykazaniu przeznaczenia działek powstałych w wyniku podziału, o ich faktycznym charakterze decyduje orzeczenie organu zatwierdzające podział nieruchomości.
Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołał wyrok NSA z 28.04.2006 r., sygn. akt II OSK 794/05 zgodnie z którym pozwolenie na budowę przy granicy może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. W ocenie skarżącego żaden z organów rozpatrujących niniejszą sprawę, nie wyjaśnił tych uzasadnionych przyczyn, nie wskazał ich również Sąd w zaskarżonym orzeczeniu.
W niniejszej sprawie Sąd skupił się wyłącznie na analizie przepisów dotyczących warunków technicznych. Nie odniósł się do kwestii własności skarżącego oraz przejętej przez niego inwestycji.
Ponadto, Sąd nieprawidłowo uznał, iż klauzula umieszczona przez rzeczoznawcę na projekcie zagospodarowania działki potwierdzająca zgodność projektu przeciwpożarowego sporządzonego przez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej jest wystarczająca.
Skarżący podniósł iż, działki oznaczone w ewidencji gruntów nr [...], [...] oraz [...] opisane w KW [...] zostały zaprojektowane jako wewnętrzne drogi dojazdowe zapewniające dostęp do drogi publicznej, a ich położenie pokrywa się z drogą zaprojektowaną w 1974 r. Pierwotnie zaprojektowana droga została na gruncie urządzona i użytkowana przez właścicieli sąsiadujących działek, droga oznaczona nr [...] zaprojektowana w 1985 r. stanowiła przedłużenie istniejącej na gruncie drogi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne. które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego (wskazać właściwy artykuł lub paragraf, a także konkretny ustęp czy punkt, jeżeli w danym przepisie one występują). Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd pierwszej instancji. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
* W tym miejscu zauważyć należy, iż w petitum skargi kasacyjnej wskazano art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego jako naruszony przez Sąd I instancji, przez błędną jego wykładnie, przepis prawa materialnego(art. 174 pkt 1 ppsa), wskazując, iż Sąd I instancji nie przeanalizował kwestii naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich akceptując projekt budowlany lokalizujący inwestycje przy granicy nieruchomości. Zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały, bowiem jak wynika z projektu budowlanego, co podkreślił Sąd I instancji, planowana inwestycja zlokalizowana została z zachowaniem wymagań określonych przepisami techniczno-budowlanymi tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie narusza przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, który reguluje usytuowanie silosów na zboże o pojemności większej niż 100 ton.
Zarzut lokalizacji obiektów przy granicy pozbawiony jest całkowicie podstaw, bowiem analiza projektu wskazuje, iż inwestycja zaprojektowana została kolejno: 5,00 m, 20 m, oraz 10 m od granicy północnej, wschodniej i południowej oraz ponad 28 m od ul. [...], przy czym działki sąsiadujące od strony północnej i wschodniej są działkami niezabudowanymi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 32.1 ust. 4 pkt 2, art. 4 Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż działki oznaczone nr [...], [...].[...] nie stanowią drogi, należy wskazać, iż przywołany przepis prawa materialnego stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się nie tylko oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale także dowody z dokumentów z których wynika,iż jest on właścicielem przedmiotowych działek, wykazanych w rejestrze ewidencji gruntów jako użytki budowlane.
Należy także podnieść, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, iż o sposobie zagospodarowania tych działek przesądziły ostateczne decyzje Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia [...].10.2006r. Nr [...] i zmieniającą ją decyzja tego organu z dnia [...].12.2006r. znak: [...] ustalające warunki zabudowy dla opisanego przedsięwzięcia.
Przeznaczenie i charakter tych działek w okresie poprzedzającym uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjne, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 35.1.(66) pkt 2 Prawa budowlanego. Na wstępie należy podkreślić, iż w ustawie Prawo budowlanego zarówno w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U Nr 199, poz. 1227),nie znajduje się jednostka redakcyjna określona jako "art. 35.1.(66) pkt 2", co uniemożliwia Sądowi ocenę tak sformułowanego zarzutu. Jeśliby uznać, iż intencją skarżącego było wskazanie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to należy zauważyć, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazujące na brak prawidłowego uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej, nie pozostaje w związku z treścią przywołanej normy obligującej organ do badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Takie badanie zostało przez organy przeprowadzone z wynikiem pozytywnym, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz pisemnych motywach wyroku Sądu. Kwestia zgodności rozwiązań projektowych z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej była przedmiotem sprawdzenia przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych T. M., który dokonał pozytywnego uzgodnienia w formie klauzuli na projekcie w dniu 7.05.2007r.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.