Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3110/20

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 950/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi Gminy Olecko i K. J. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Starosta Olecki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] OLC1101A wieża typu BOT-E2/54 o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z linią zasilania elektroenergetycznego instalacji radiokomunikacyjnej sieci [...] w miejscowości D., gm. Olecko na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...].

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosło kilka podmiotów, w tym m.in. Gmina Olecko i K. J. Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] września 2019 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W ocenie Wojewody stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej są właściciele bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych oraz pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m² przy uwzględnieniu ich sumarycznego zasięgu. Określając zasięg oddziaływania wieży wraz z antenami inwestor dokonał stosownych obliczeń uwzględniających parametry techniczne anten. W stanowiącej załącznik do projektu budowlanego "Analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m²" oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia" zostały przedstawione obliczenia uwzględniające parametry techniczne anten wraz z rysunkami przedstawiającymi zasięg pola elektromagnetycznego. Materiał ten stanowi dla organu miarodajną podstawę do czynienia ustaleń odnoszących się do zakresu oddziaływania inwestycji.

Zdaniem Wojewody tylko działka o nr [...], obr. [...] D., gm. Olecko, w stosunku do której inwestor posiada tytuł władania wynikający ze stosunku zobowiązaniowego, znajduje się w zasięgu głównych wiązek promieniowania anten sektorowych i w zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m². Jak wynika z projektu budowlanego żadna z osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, ani żadne z pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m² nie wykraczały poza powierzchnię działki nr [...], obr. [...] D., gm. Olecko.

Okoliczność, iż stacja telefonii komórkowej emituje pole elektromagnetyczne wyższych wartościach aniżeli deklarował to inwestor, nie stanowi podstawy do uznania statusu osób odwołujących się jako strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem brak jest dowodów na okoliczność, że działki odwołujących zostały objęte działaniem pola elektromagnetycznego ponad dopuszczalna normę.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi Gminy Olecko i K. J. na ww. decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] września 2019 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. prawo wniesienia odwołania przysługuje stronie. Powołując się na treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; zwanej dalej: p. b.) Wojewoda stwierdził, że skarżące nie wykazały naruszenia swoich prawnie chronionych interesów w związku z projektowaną inwestycją. Nie występuje bowiem ograniczenie w sposobie użytkowania nieruchomości stanowiących ich własność, ani uciążliwości w korzystaniu z prawa własności.

Zdaniem Sądu I instancji z art. 28 ust. 2 p.b. wynika, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samej racji bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której mają być prowadzone roboty budowlanego objęte pozwoleniem. Konieczne jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja - na podstawie przepisów odrębnych - wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tejże nieruchomości. Podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dają zatem tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania podmiotu za stronę takiego postępowania, ponieważ istnieje wówczas wyłącznie interes faktyczny.

Jak wskazał Sąd I instancji działki obydwu skarżących graniczą z działką, na której ma być zlokalizowana sporna inwestycja. Co istotne jednak dla oceny odziaływania tej inwestycji działka inwestora o nr [...] jest rozległa (ma ponad 14 ha), a sama inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie zlokalizowana przy granicy z działkami skarżących.

W przypadku Gminy jej działka o nr [...] granicząca z terenem inwestycyjnym jest zlokalizowana w odległości 175 m od planowanej inwestycji i jest to działka drogowa. Dlatego też trudno wyobrazić sobie w jaki sposób realizacja spornej inwestycji mogłaby wpłynąć na możliwości zagospodarowania tej działki. Gmina musiałaby wykazać istnienie swojego konkretnego interesu w tym postępowaniu, czego jednak nie uczyniła.

W przypadku działki będącej własnością K. J., planowana inwestycja usytuowana ma być w odległości 100 m od granicy tej działki i w odległości ok. 150 m od budynku posadowionego na jej działce o nr[...]. Z analizy występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m² oraz kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko (projekt budowlany karta od 106 do 115) wynika, że na spornym obiekcie inwestycyjnym przewidziano instalację 3 anten sektorowych typu A704517R0 (azymuty: 60°, 180°, 300°), pracujących w paśmie UMTS w zakresie częstotliwości 900MHz, każda o mocy 1984 W. Anteny te przewidziano do zawieszenia na wysokości 53,3 m n.p.t. - środek elektryczny anteny, przy maksymalnym nachyleniu głównej wiązki promieniowania 6° - maksymalny zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach większych lub równych 0,1 W/m² wyniesie w poziomie 39,6 m, w pionie odpowiednio dla azymutu 60° wyniesie 47,8 m, dla azymutu 180° wyniesie 48,3 m, dla azymutu 300° wynosi 48,5 m. Zasięg głównych wiązek promieniowania dla tych anten, uwzględniając ich moc 1000W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda w sposób prawidłowy ustalił obszar oddziaływania inwestycji i co za tym idzie - krąg stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa.W skardze kasacyjnej K. J. zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie:1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.

Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; zwanej dalej: k.p.a.) w związku z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje status strony z uwagi na brak interesu prawnego w postępowaniu oraz pominięciu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji błędnym oddaleniu skargi na decyzję Wojewody, pomimo wykazania przez skarżącą podstawy kierowanych roszczeń oraz posiadanego interesu w rozpatrzeniu odwołania;2. przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:- art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. w związku art. 23 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.

Dz.U. z 2019 r., poz. 1145: dalej jako: k.c.) poprzez błędne oddalenie skargi w niniejszej sprawie, na skutek błędnego pominięcia interesu prawnego rozumianego również jako interes prawny w przedmiocie ochrony zdrowia, a w konsekwencji nieuwzględnienie całego systemu regulacji ustaw materialnoprawnych, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego w powiązaniu ze stanem faktycznym sprawy, co skutkowało odmową uznania prawa skarżącej do odwołania od decyzji jako strony postępowania i oddaleniem skargi;- art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 2 w związku z art. 28 ust. 2 p.b., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż wskazana regulacja może być zastosowana w niniejszej sprawie, podczas gdy norma prawna zawarta w art. 5 ust. 2 p.b. dotyczy zasad użytkowania obiektu budowlanego z poszanowaniem wymagań i warunków użytkowych, bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony ludności zgodnie z przepisami w przedmiocie obrony cywilnej oraz ochrony zabytków, tym samym z jej zakresu wyłączono poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji powinien był uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody i decyzję Starosty ze względu na to, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością postępowania.

W wyniku decyzji Wojewody skarżąca została pozbawiona możności obrony swoich praw, bowiem organ błędnie uznał, iż nie przysługuje jej przymiot strony. Powyższe naruszenie znalazło potwierdzenie w wyroku WSA w Olsztynie.Skarżąca kasacyjnie jako właścicielka nieruchomości zlokalizowanej bezpośrednio w sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja, a której obszar oddziaływania nie został w toku postępowania sprecyzowany, powinna mieć możliwość ochrony swoich praw. Skarżąca nie jest w stanie ocenić, na jakiej podstawie w toku swojego rozumowania oparł się WSA w Olsztynie, stwierdzając, iż nie przysługuje jej przymiot strony z uwagi na odległość planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych, przy czym powyższe założenie oparte zostało na decyzji Wojewody, która nie zawierała szczegółowej analizy ewentualnego oddziaływania obiektu, którego z uwagi na charakterystykę pól elektromagnetycznych nie sposób ocenić z całkowitą pewnością.WSA w Olsztynie, oddalając skargę, oparł się na twierdzeniach zawartych w decyzji Wojewody, która to była niekompletna i zawierała jedynie szczątkową analizę problemu.

Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie nie dokonano analizy przepisów odrębnych, które uzasadniają w całości wykazywany przez skarżącą interes prawny, tym samym argumentując jej udział w postępowaniu w charakterze strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej.

O tym, iż nieruchomość skarżącej znajduje się niewątpliwie w obszarze oddziaływania inwestycji, świadczy fakt, że na nieruchomość skarżącej została wyznaczona do badania siły promieniowania. Inwestycja została już zrealizowana, a po jej zrealizowaniu przeprowadzone zostały badania promieniowania, które miały również odbyć się na nieruchomości skarżącej.Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b., pomijając całkowicie uwarunkowania materialnoprawne zawarte w art. 23 oraz 144 k.c. Przyjęcie przez Sąd I instancji, że przymiot strony przysługuje jedynie właścicielom działek zlokalizowanych w bezpośrednim promieniu oddziaływania planowanej Inwestycji, stanowi oczywiste naruszenie przepisów materialnoprawnych, ujętych w rozumieniu szerszym, niż tylko określone w ustawie Prawo budowlane. Zbiór dóbr osobistych zawarty w art. 23 k.c. stanowi przykładowe wyliczenie wartości o charakterze niemajątkowym, w tym zdrowia, które podlegają ochronie.

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie wykazała istnienie interesu prawnego w postaci konieczności ochrony zdrowia i życia przed potencjalnymi skutkami promieniowania inwestycji zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której jest właścicielką. Nie sposób przy tym pominąć, iż organ, jak również Sąd I instancji całkowicie pominął, że inwestycja oddziałuje na sąsiadujące z nią nieruchomości, poprzez generowanie immisji w postaci promieniowania, co znajduje uzasadnienie w przeprowadzonych i planowanych badaniach wpływu emisji fal elektromagnetycznych na terenach nieruchomości przyległych. Interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i z art. 144 k.c. związany jest z wpływem na sposób wykonywania prawa własności i zakłócaniem korzystania z nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej kasacyjnie i na jej zdrowie ma charakter nie tylko potencjalny, lecz w pełni realny, skoro na nieruchomości skarżącej przeprowadzone miały zostać badania promieniowania pochodzącego z inwestycji.Sąd I instancji niewłaściwie zastosował również normę wynikającą z art. 5 ust. 2 oraz 28 ust. 2 p.b. uznając, że planowana inwestycja żadną miarą nie będzie oddziaływała na sąsiadujące nieruchomości.

W ocenie skarżącej kasacyjnie niemożliwym jest ustalenie oddziaływania obiektu budowlanego na jej nieruchomość, jedynie na podstawie twierdzeń zawartych w decyzji Wojewody, które w żadnej mierze nie zostały poparte ewentualną oceną dotyczącą załamywania się fal elektromagnetycznych oraz oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzkie. Istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie norm, lecz czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjaIności, gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów p.b.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zrzekła się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Przede wszystkim w sprawie nie wystąpiła wskazywana w skardze kasacyjnej okoliczność pozbawienia skarżącej kasacyjnie możliwości obrony swoich praw przez skarżącą kasacyjnie. Autor skargi kasacyjnej powołując się na przesłankę nieważności postępowania nie argumentuje szerzej okoliczności w jakich skarżąca kasacyjnie, która była przecież stronom postępowania przed Sądem I instancji, miała by zostać pozbawiona możności obrony swoich praw.Wszystkie z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, podzielającego ocenę Wojewody, iż K. J. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] OLC1101A wieża typu BOT-E2/54 o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z linią zasilania elektroenergetycznego instalacji radiokomunikacyjnej sieci [...] w miejscowości D., gm.

Olecko na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...].Krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ustalany jest w oparciu o normę art. 28 ust. 2 p.b. Wynika z niego, że stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 28 ust. 2 p.b. wymienia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę:– po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości;– po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu.Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu.Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego.

Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem odziaływania obiektu. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, z 1 dnia marca 2012 r., II OSK 282/12, z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 2508/11, z dnia 26 sierpnia 2020 r. II OSK 561/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Art. 3 pkt 20 p.b. nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu.

Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., to regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa.

Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest bowiem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w inny sposób negatywnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Sam tytuł prawny do nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie oznacza więc jeszcze, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca takiej nieruchomości, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podmioty te muszą bowiem zostać ograniczone w zakresie realizacji prawa do nieruchomości, do której mają tytuł prawny, w wyniku przyjętych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 p.b.Zatem jeżeli jakikolwiek przepis prawa wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja nie ograniczy jego prawa do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością bądź korzystania z prawa własności.

Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., II OSK 2620/14 z 16 maja 2019 r. II OSK 1655/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną do tego typu ograniczenia możliwości zagospodarowania działki będącej własnością skarżącej kasacyjnie nie doszło w wyniku udzielenia, decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Starosty Oleckiego, pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] OLC1101A wieża typu BOT-E2/54 o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z linią zasilania elektroenergetycznego instalacji radiokomunikacyjnej sieci [...] w miejscowości D., gm.

Olecko na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...], co zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. Nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej ustalenia, że planowana inwestycja zlokalizowana ma być w odległości 100 m od granicy działki skarżącej i w odległości ok. 150 m od budynku posadowionego na jej działce. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż samo położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Niezbędne jest bowiem wykazanie, na podstawie przepisów szczególnych, iż realizacja inwestycji wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu będącego własnością osoby, chcącej brać udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.Prawidłowo Sąd I instancji zaakceptował ustalenia Wojewody, dokonane na podstawie przedstawionej przez inwestora "Analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m²" oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia", iż działka skarżącej kasacyjnie nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Organ przeanalizował parametry techniczne anten i na tej podstawie zasadnie przyjął, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Co podkreślił Sąd I instancji wektor promieniowania nie jest skierowany w działkę skarżącej, a zatem nie ma bezpośredniego oddziaływania na jej działkę, a tym bardziej zabudowania mieszkalne.Co istotne również w skardze kasacyjnej nie wykazano przepisów szczególnych, które wprowadzały by ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki skarżącej. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że nie można uznać za wystarczające powołanie się na treść art. 23 i 144 k.c., bowiem nie wynikają z nich ograniczenia w możliwości zagospodarowania należącej do skarżącej kasacyjnie nieruchomości w związku z realizacją objętej decyzją o zmianie pozwolenia na budowę inwestycji.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda w sposób prawidłowy ustalił obszar oddziaływania inwestycji i co za tym idzie - krąg stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa.

W skardze kasacyjnej K. J. zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; zwanej dalej: k.p.a.) w związku z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje status strony z uwagi na brak interesu prawnego w postępowaniu oraz pominięciu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji błędnym oddaleniu skargi na decyzję Wojewody, pomimo wykazania przez skarżącą podstawy kierowanych roszczeń oraz posiadanego interesu w rozpatrzeniu odwołania;
2. 2. przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
3. - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. w związku art. 23 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1145: dalej jako: k.c.) poprzez błędne oddalenie skargi w niniejszej sprawie, na skutek błędnego pominięcia interesu prawnego rozumianego również jako interes prawny w przedmiocie ochrony zdrowia, a w konsekwencji nieuwzględnienie całego systemu regulacji ustaw materialnoprawnych, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego w powiązaniu ze stanem faktycznym sprawy, co skutkowało odmową uznania prawa skarżącej do odwołania od decyzji jako strony postępowania i oddaleniem skargi;
4. - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 2 w związku z art. 28 ust. 2 p.b., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż wskazana regulacja może być zastosowana w niniejszej sprawie, podczas gdy norma prawna zawarta w art. 5 ust. 2 p.b. dotyczy zasad użytkowania obiektu budowlanego z poszanowaniem wymagań i warunków użytkowych, bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony ludności zgodnie z przepisami w przedmiocie obrony cywilnej oraz ochrony zabytków, tym samym z jej zakresu wyłączono poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji powinien był uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody i decyzję Starosty ze względu na to, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością postępowania. W wyniku decyzji Wojewody skarżąca została pozbawiona możności obrony swoich praw, bowiem organ błędnie uznał, iż nie przysługuje jej przymiot strony. Powyższe naruszenie znalazło potwierdzenie w wyroku WSA w Olsztynie.

Skarżąca kasacyjnie jako właścicielka nieruchomości zlokalizowanej bezpośrednio w sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja, a której obszar oddziaływania nie został w toku postępowania sprecyzowany, powinna mieć możliwość ochrony swoich praw. Skarżąca nie jest w stanie ocenić, na jakiej podstawie w toku swojego rozumowania oparł się WSA w Olsztynie, stwierdzając, iż nie przysługuje jej przymiot strony z uwagi na odległość planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych, przy czym powyższe założenie oparte zostało na decyzji Wojewody, która nie zawierała szczegółowej analizy ewentualnego oddziaływania obiektu, którego z uwagi na charakterystykę pól elektromagnetycznych nie sposób ocenić z całkowitą pewnością.

WSA w Olsztynie, oddalając skargę, oparł się na twierdzeniach zawartych w decyzji Wojewody, która to była niekompletna i zawierała jedynie szczątkową analizę problemu. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa.

W niniejszej sprawie nie dokonano analizy przepisów odrębnych, które uzasadniają w całości wykazywany przez skarżącą interes prawny, tym samym argumentując jej udział w postępowaniu w charakterze strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej. O tym, iż nieruchomość skarżącej znajduje się niewątpliwie w obszarze oddziaływania inwestycji, świadczy fakt, że na nieruchomość skarżącej została wyznaczona do badania siły promieniowania. Inwestycja została już zrealizowana, a po jej zrealizowaniu przeprowadzone zostały badania promieniowania, które miały również odbyć się na nieruchomości skarżącej.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b., pomijając całkowicie uwarunkowania materialnoprawne zawarte w art. 23 oraz 144 k.c. Przyjęcie przez Sąd I instancji, że przymiot strony przysługuje jedynie właścicielom działek zlokalizowanych w bezpośrednim promieniu oddziaływania planowanej Inwestycji, stanowi oczywiste naruszenie przepisów materialnoprawnych, ujętych w rozumieniu szerszym, niż tylko określone w ustawie Prawo budowlane. Zbiór dóbr osobistych zawarty w art. 23 k.c. stanowi przykładowe wyliczenie wartości o charakterze niemajątkowym, w tym zdrowia, które podlegają ochronie. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie wykazała istnienie interesu prawnego w postaci konieczności ochrony zdrowia i życia przed potencjalnymi skutkami promieniowania inwestycji zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której jest właścicielką.

Nie sposób przy tym pominąć, iż organ, jak również Sąd I instancji całkowicie pominął, że inwestycja oddziałuje na sąsiadujące z nią nieruchomości, poprzez generowanie immisji w postaci promieniowania, co znajduje uzasadnienie w przeprowadzonych i planowanych badaniach wpływu emisji fal elektromagnetycznych na terenach nieruchomości przyległych. Interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i z art. 144 k.c. związany jest z wpływem na sposób wykonywania prawa własności i zakłócaniem korzystania z nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej kasacyjnie i na jej zdrowie ma charakter nie tylko potencjalny, lecz w pełni realny, skoro na nieruchomości skarżącej przeprowadzone miały zostać badania promieniowania pochodzącego z inwestycji.

Sąd I instancji niewłaściwie zastosował również normę wynikającą z art. 5 ust. 2 oraz 28 ust. 2 p.b. uznając, że planowana inwestycja żadną miarą nie będzie oddziaływała na sąsiadujące nieruchomości. W ocenie skarżącej kasacyjnie niemożliwym jest ustalenie oddziaływania obiektu budowlanego na jej nieruchomość, jedynie na podstawie twierdzeń zawartych w decyzji Wojewody, które w żadnej mierze nie zostały poparte ewentualną oceną dotyczącą załamywania się fal elektromagnetycznych oraz oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzkie. Istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie norm, lecz czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjaIności, gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu.

Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów p.b.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zrzekła się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Przede wszystkim w sprawie nie wystąpiła wskazywana w skardze kasacyjnej okoliczność pozbawienia skarżącej kasacyjnie możliwości obrony swoich praw przez skarżącą kasacyjnie. Autor skargi kasacyjnej powołując się na przesłankę nieważności postępowania nie argumentuje szerzej okoliczności w jakich skarżąca kasacyjnie, która była przecież stronom postępowania przed Sądem I instancji, miała by zostać pozbawiona możności obrony swoich praw.

Wszystkie z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, podzielającego ocenę Wojewody, iż K. J. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] OLC1101A wieża typu BOT-E2/54 o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z linią zasilania elektroenergetycznego instalacji radiokomunikacyjnej sieci [...] w miejscowości D., gm. Olecko na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...].

Krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ustalany jest w oparciu o normę art. 28 ust. 2 p.b. Wynika z niego, że stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 28 ust. 2 p.b. wymienia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę:

1. – po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości;
2. – po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu.

Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu.

Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem odziaływania obiektu.

Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, z 1 dnia marca 2012 r., II OSK 282/12, z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 2508/11, z dnia 26 sierpnia 2020 r. II OSK 561/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Art. 3 pkt 20 p.b. nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., to regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania.

Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest bowiem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych.

Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w inny sposób negatywnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Sam tytuł prawny do nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie oznacza więc jeszcze, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca takiej nieruchomości, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podmioty te muszą bowiem zostać ograniczone w zakresie realizacji prawa do nieruchomości, do której mają tytuł prawny, w wyniku przyjętych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 p.b.

Zatem jeżeli jakikolwiek przepis prawa wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja nie ograniczy jego prawa do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością bądź korzystania z prawa własności. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., II OSK 2620/14 z 16 maja 2019 r. II OSK 1655/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną do tego typu ograniczenia możliwości zagospodarowania działki będącej własnością skarżącej kasacyjnie nie doszło w wyniku udzielenia, decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Starosty Oleckiego, pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] OLC1101A wieża typu BOT-E2/54 o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z linią zasilania elektroenergetycznego instalacji radiokomunikacyjnej sieci [...] w miejscowości D., gm. Olecko na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...], co zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. Nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej ustalenia, że planowana inwestycja zlokalizowana ma być w odległości 100 m od granicy działki skarżącej i w odległości ok. 150 m od budynku posadowionego na jej działce. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż samo położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania planowanego obiektu.

Niezbędne jest bowiem wykazanie, na podstawie przepisów szczególnych, iż realizacja inwestycji wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu będącego własnością osoby, chcącej brać udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Prawidłowo Sąd I instancji zaakceptował ustalenia Wojewody, dokonane na podstawie przedstawionej przez inwestora "Analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m²" oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia", iż działka skarżącej kasacyjnie nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Organ przeanalizował parametry techniczne anten i na tej podstawie zasadnie przyjął, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Co podkreślił Sąd I instancji wektor promieniowania nie jest skierowany w działkę skarżącej, a zatem nie ma bezpośredniego oddziaływania na jej działkę, a tym bardziej zabudowania mieszkalne.

Co istotne również w skardze kasacyjnej nie wykazano przepisów szczególnych, które wprowadzały by ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki skarżącej. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że nie można uznać za wystarczające powołanie się na treść art. 23 i 144 k.c., bowiem nie wynikają z nich ograniczenia w możliwości zagospodarowania należącej do skarżącej kasacyjnie nieruchomości w związku z realizacją objętej decyzją o zmianie pozwolenia na budowę inwestycji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.