Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 822/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. D. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], w przedmiocie niestwierdzenia choroby zawodowej, wskazując, że skarżąca, pomimo wezwania skierowanego do jej pełnomocnika o uzupełnienie braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi, nie nadesłała w zakreślonym terminie wymaganego odpisu skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła H. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, podczas gdy skarżąca nigdy nie otrzymała zobowiązania do dokonania ww. czynności. W uzasadnieniu wskazano, że wśród pism doręczonych pełnomocnikowi skarżącej brak było wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi. Ponadto w niniejszej sprawie rozważenia wymagało, jaka była wymagana ilość odpisów skargi w sytuacji gdy stronami postępowania jest skarżący i organ, a uczestnicy postępowania nie występują.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Na uwagę zasługuje w niniejszej sprawie, że prawomocnym postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącej termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły te same okoliczności, na które strona wskazywała w skardze kasacyjnej, a mianowicie to, że wśród pism doręczonych pełnomocnikowi skarżącej przez Sąd brak było wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tego względu, rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny jest związany oceną prawną zawartą w ww. prawomocnym postanowieniu o przywróceniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponieważ środki prawne przysługujące stronom postępowania sądowoadministracyjnego takie jak skarga kasacyjna i wniosek o przywrócenie terminu nie są środkami konkurencyjnymi, oznacza to, że zasadniczo te same okoliczności nie mogą stanowić podstawy do rozpoznania obu środków zaskarżenia, a zatem wyłączona jest możliwości jednoczesnego uwzględnienia powołanego środka zaskarżenia (skargi kasacyjnej) i wniosku o przywrócenie terminu również z tego względu, że środki te zmierzają do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych.
Jak podnosi się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna – środek odwoławczy przysługujący na postanowienie o odrzuceniu skargi – oparty powinien być na twierdzeniu, że termin został zachowany, a wniosek o przywrócenie terminu na przeciwnym, że do uchybienia terminu doszło (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1692/11).
Powyższe oznacza, że strona nie może skutecznie na te same okoliczności powoływać się w skardze kasacyjnej wniesionej na postanowienie o odrzuceniu skargi, w sytuacji gdy podnosząc te same okoliczności osiągnęła swój cel, składając wniosek o przywrócenie terminu, ponieważ Sąd I instancji prawomocnie przywrócił jej termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, co oznacza, że aktualnie brak jest przeszkód formalnych do merytorycznego rozpoznania skargi H. D. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], w przedmiocie niestwierdzenia choroby zawodowej.
Ponadto nie znajdują oparcia w aktach sprawy twierdzenia strony skarżącej co do zasadności ustalonej przez Sąd I instancji ilości odpisów skargi. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej błędnie zakłada, pomimo przejrzenia akt sprawy, że jedynymi stronami postępowania jest skarżąca i organ, podczas gdy zgodnie z zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd I instancji uwzględnił jako uczestnika tego postępowania także Komendę Wojewódzką Policji w K., a więc pracodawcę, którego udział w postępowaniu dotyczącym choroby zawodowej uzasadniają jego ewentualne obowiązki wynikające z art. 212 pkt 3, art. 230 § 1 i 2, art. 231, art. 235 i art. 236 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), a skonkretyzowanych w § 1 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 4, § 6 ust. 5 pkt 1 i § 8 ust. 3 pkt 2 Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) – por. odpowiednio wyrok NSA z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 190/09.
Z tych względów zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie zawiera zatem usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.