Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 343/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 17/16 i oddalił skargę W.J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji (pkt 1 wyroku) oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku).
W piśmie z dnia 26 marca 2019 r. skarżący – W.J. (reprezentowany przez adwokata) na podstawie art. 156 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.); dalej: "P.p.s.a.", wniósł o sprostowanie niedokładności ww. wyroku poprzez uzupełnienie uzasadnienia wyroku o następujące stwierdzenie: "Sąd nie kwestionuje, że spornych otworów okiennych nie wybił skarżący – W.J.". Skarżący podniósł, że powyższe stwierdzenie znalazło się w ustnych motywach rozstrzygnięcia z dnia 16 stycznia 2019 r., a zatem Sąd powinien tą niedokładność sprostować w uzasadnieniu wyroku. Skarżący wskazał, że sprostowanie to jest dla niego istotne, gdyż zarzuca się mu wykonanie spornych otworów okiennych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że art. 156 § 1 P.p.s.a., który z mocy art. 193 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku, w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 1008/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11, z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1289/11, z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 610/11; z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I GSK 704/12 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszym postępowaniu wpadkowym, wnioskowane przez stronę sprostowanie niedokładności wyroku poprzez uzupełnienie uzasadnienia o stwierdzenie: "Sąd nie kwestionuje, że spornych otworów okiennych nie wybił skarżący – W.J." nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 P.p.s.a. Sprostowanie uzasadnienia wyroku w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Wskazać bowiem należy, że przedmiotem sprawy rozstrzygniętej wyrokiem NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. nie było ustalenie osoby, która dopuściła się samowoli budowlanej w postaci wybicia spornych otworów okiennych. Przedmiotem postępowania było jedynie badanie zasadności odmowy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] i nakazującej W.J., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. P. [...] w O. poprzez zamurowanie lub wypełnienie tzw. luksferami dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie ww. budynku usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością położoną przy ul. N. [...] – działka nr [...].
Zauważyć należy, że organy oraz Sądy rozpoznające sprawę ustalając, że sporne otwory okienne w ścianie szczytowej powyższego budynku wykonano już po zakończeniu jego budowy, w latach 30-tych XX wieku lub później, nie prowadziły ustaleń, kto dokonał wybicia tych okien. Wprawdzie z okoliczności sprawy i zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby wybicia spornych otworów okiennych dokonał skarżący – W.J., to jednak kwestia ta nie była przedmiotem badania ani organów ani sądów rozpoznających sprawę. Zawarcie więc w ustnych motywach rozstrzygnięcia z dnia 16 stycznia 2019 r. stwierdzenia, że spornych otworów okiennych nie wybił skarżący – W.J. zapadło w innym kontekście sytuacyjnym i prawnym. A zatem sprostowanie uzasadnienia wyroku w sposób wskazany przez skarżącego we wniosku prowadziłoby w istocie do rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii, która nie była przedmiotem badania Sądu, co jest niedopuszczalne w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.