Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy o sygn. akt II SA/Gd 591/09 oddalił skargę J. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Chojnickiego z dnia [...] grudnia 2008 r., którą po wznowieniu postępowania odmówiono uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami, na terenie działki nr [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości S. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 28, art. 104 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, z późn. zm.). Jak wskazano w jej uzasadnieniu, w dniu 18 października 2005 r. do Starostwa Powiatowego w Chojnicach wpłynął wniosek J. C., złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Chojnickiego z dnia [...] września 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.- kan., co., elektryczną i odgromową na terenie działki nr [...].
Starosta Chojnicki decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie. Od powyższej decyzji J. C. odwołał się do Wojewody Pomorskiego, który decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Chojnickiego.
J. C. zaskarżył decyzję Wojewody Pomorskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. stwierdzając, że decyzja jest zgodna z prawem. Od powyższego wyroku J. C. złożył skargę kasacyjną.
Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 sierpnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po ponownym rozpatrzeniu sprawy wyrokiem z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 248/08 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Chojnickiego z dnia [...] listopada 2005 r.
W związku z powyższym, Starosta Chojnicki ponownie rozpatrując wniosek J. C. z dnia 18 października 2005 r. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. wznowił postępowanie oraz zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się przed wydaniem odpowiedniej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Chojnicki decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2005 r. udzielającej J. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, a następnie przeniesionej decyzją Starosty Chojnickiego z dnia [...] grudnia 2006 r. na nowego inwestora – E. i A. K. oraz zmienionej decyzją Starosty Chojnickiego z dnia [...] maja 2007 r.
Wojewoda Pomorski rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym wskazał, że zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego może być jedynie podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Interes prawny ma charakter materialnoprawny. Materialna podstawa legitymacji strony jest ujmowana szeroko a więc nie musi należeć do prawa administracyjnego. Materialna podstawa to konkretna norma, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego podmiotu. Norma ta wówczas będzie uznana za źródło interesu prawnego, gdy na jej podstawie podmiot może uzyskać konkretne korzyści (uprawnienia) lub może być obarczony powinnością określonego zachowania się, wyznaczonego zakazem lub nakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji.
W konsekwencji przyjąć należy, że podmiot, dla którego nie wynikają z rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej żadne prawa lub obowiązki, oparte o normy prawa materialnego, nie ma interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Instrument prawny przewidziany w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. W sprawach obejmujących uzyskiwanie pozwoleń na budowę reguła zawarta w art. 28 k.p.a. doznaje ograniczenia na rzecz normy szczególnej - wyrażonej w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W orzecznictwie podnosi się, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, na podstawie których ustala się obszar oddziaływania obiektu, a co za tym krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, są nie tylko przepisy techniczno - budowlane, lecz także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego i przepisy z zakresu ochrony środowiska.
Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki lub ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, i to niezależnie od tego czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa, a także czy zachowane są odległości przewidziane stosownymi przepisami.
W przedmiotowej sprawie na działce budowlanej nr [...] w miejscowości S. istniał budynek mieszkalny, który inwestor zamierzał rozbudować o pokój, hall, łazienkę, oraz pomieszczenie pieca. Przewidziany zakres robót budowlanych nie jest zaliczany do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Wojewoda Pomorski podkreślił, że w obiekcie istniejącym przed rozbudową istniał komin zlokalizowany w podobnej odległości od działki sąsiedniej jak nowoprojektowany. Rozbudowa budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki [...], została zaprojektowana w odległości 6 m od granicy z działką nr [...] oraz około 11 m od istniejącego na niej budynku mieszkalnego. Ściana rozbudowy zwrócona w stronę działki sąsiedniej jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych. Zaprojektowana rozbudowa jest zgodna z wymogami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z postępowania wyjaśniającego Starosty Chojnickiego wynika, że mapa na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, która została przyjęta do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego Chojnicach w dniu [...] czerwca 2005 r. i zaewidencjonowana pod nr [...]. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do kwestionowania aktualnych map znajdujących się w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. W przypadku kwestionowania przebiegu granic działek, należy przeprowadzić na swój koszt postępowanie mające na celu geodezyjne wznowienie granic.
Kontrola ewentualnego nadmiernego zadymiania ze strony sąsiedniej nieruchomości, wynikającego ze stosowania niezgodnego z projektem opału nie leży w kompetencjach organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy wskazał, iż sprawy związane z uciążliwym korzystania z działki sąsiedniej oraz ewentualnych roszczeń z tego powodu należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego.
Z powyższego w ocenie organu jednoznacznie wynika, że inwestycja na działce nr ewid. [...] w żaden sposób nie ogranicza możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej nr ewid. [...] w miejscowości S. A zatem działka ta nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [...]. W związku z powyższym J. C. nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami, na terenie działki nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi J. C. na powyższą decyzję uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zasadność udziału innych podmiotów w postępowaniu jest uzależniona od obszaru oddziaływania obiektu, którego dotyczy projekt inwestycji i podlega badaniu przez organ.
W rozpoznawanej sprawie organy odmówiły skarżącemu interesu prawnego w znaczeniu wyrażonym w treści normatywnej art. 28 Prawa budowlanego i w konsekwencji uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu uczyniły to zasadnie. W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości ocenienia wszystkich aspektów oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomości osób trzecich znajdujące się na określonym terenie. Bywają sytuacje, że dopiero po oddaniu do użytkowania obiektu spełniającego w chwili podejmowania decyzji o pozwoleniu na budowę warunki techniczne oraz inne wynikające z przepisów prawa wymogi, okazuje się, że korzystanie z tego obiektu niesie z sobą określone uciążliwości dla właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy innej nieruchomości. Nie musi to jednak świadczyć o wadliwości wydanego pozwolenia na budowę w sytuacji, w której (jak przyjęły orzekające w sprawie organy) wydający je organ nie naruszył przepisów Prawa budowlanego albo innych obowiązujących przepisów.
Sąd podkreślił ponadto, że istnieje prawna możliwość usunięcia niedogodności powodowanych przez obiekt budowlany dla władających nieruchomościami sąsiednimi, które są związane z korzystaniem z tego obiektu przez właściciela. Jeżeli użytkowanie obiektu wiąże się z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, w grę może wchodzić postępowanie przed powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego, w trybie art. 66 Prawa budowlanego, w którym m.in. stwierdza się, że w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, czy bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest również organem właściwym do nałożenia obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, w przypadku gdy uzna, że występują przesłanki z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (podnoszony w skardze zarzut wadliwie wykonanego komina).
Sposób korzystania z nieruchomości może również wywoływać skutki w sferze prawa cywilnego. Art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.
Natomiast art. 144 Kodeksu cywilnego (dotyczący immisji) stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Nie można wykluczyć, że jeżeli zarzuty skarżącego co do korzystania z nieruchomości przez właściciela nieruchomości sąsiedniej zostaną uznane w postępowaniu sądowym za uzasadnione, to sąd ten nakaże właścicielowi nieruchomości sąsiedniej podjęcie odpowiednich działań mających na celu doprowadzenie do usunięcia naruszeń prawa własności skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. C. zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania:
- - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przez faktyczne pominięcie merytorycznej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartej w wyroku z dnia 27 maja 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 248/08 oraz poprzedzającym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06, gdzie jednoznacznie wskazano jakie okoliczności, stany faktyczne i normy prawne powinny decydować oprócz art. 28 § 2 Prawa budowlanego o statusie strony skarżącej przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, w konsekwencji wadliwie zastosowanie art. 151 p.p.s.a zamiast art. 145 § 1 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, art. 141 § 4 p.p.s.a, przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r. do wszystkich argumentacji strony skarżącej zawartej w skardze,
- 2) prawa materialnego przez wadliwą wykładnię i błędne zastosowanie - przez nieuwzględnienie i pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy i ustalaniu przesłanek wskazanych w skardze z dnia 19 sierpnia 2009 r. norm prawnych – warunkujących uznanie strony skarżącej za stronę postępowania administracyjnego przez ustalenie właściwego obszaru oddziaływania, tj. w szczególności:
- - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego,
- - art. 5 ust. 1 pkt 1d i pkt 9 w związku art. 28 § 2 oraz art. 34 pkt 3, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego przez brak uwzględnienia uzasadnionych interesów J. C.,
- - § 12 ust. 1 pkt 1, § 140 ust. 1 i § 142 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez dowolne ustalenie obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
Powyższa dowolność wynika z faktu, że granica pomiędzy działką skarżącego nr ewid. [...] a działką inwestora nr ewid. [...] w rzeczywistości przebiega inaczej aniżeli widnieje to na mapie, gdyż granica nigdy nie była wyznaczana geodezyjnie. Ponadto nie uwzględniono okoliczności zbudowania na podstawie kwestionowanych decyzji w sprawie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę komina, niezgodnego z przepisami, jak też Polską Normą - PN 89/B-10452, tj. zamiast o wysokości 8,33 m wybudowano o wys. 5 m. Taki stan faktyczny powoduje, że przy przeważających zachodnich wiatrach (w skali roku średnio od 70% do 80%), przy całorocznym paleniu w piecu przez inwestora - na działce skarżącego przy ziemi zalegają kłęby dymu, a sadza pokrywa wszystko - tym samym nie można otwierać okien ani drzwi domu, gdyż dym i sadza wdziera się do mieszkania. Powyższe wskazuje, że skarżący ma interes prawny w zweryfikowaniu błędnej decyzji administracyjnej, której negatywne skutki odczuwa skarżący i jego rodzina.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), przez błędną wykładnię. Kwestia prawidłowej wykładni tego artykułu była już w rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1892/06 stwierdził, że Wojewoda Pomorski oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację J. C. do występowania w sprawie o pozwolenie na budowę w charakterze strony oparł się na mylnym, bo zawężającym rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W jego następstwie nie odniósł się do funkcji, konstrukcji, formy oraz innych cech obiektu, zwłaszcza kotłowni i komina i nie zbadał czy przepisy odrębne wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu znajdującego się w jego otoczeniu.
Powyższa ocena prawna dotycząca wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego na tle stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, zawarta w prawomocnym wyroku NSA, w wyniku którego doszło do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ma istotne znaczenie przy rozpoznawaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej J. C., wniesionej od ponownego wyroku tego Sądu wydanego w pierwszej instancji. Zaskarżony wyrok narusza art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie uwzględnia wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 p.p.s.a. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie wiążący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Użyte w art. 153 p.p.s.a. pojęcie "ocena prawna" oznacza ustalenie znaczenia przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie.
Określonego w powołanym wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06, obowiązku odniesienia się w świetle obowiązujących przepisów do funkcji, konstrukcji, formy i innych cech przedmiotowego obiektu, a zwłaszcza kotłowni i komina, w żaden sposób nie wypełnia ogólnikowe stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji organu II instancji, że inwestycja na działce nr ewid. [...] nie ogranicza możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej nr ewid. [...] w miejscowości S. Działka ta nie leży bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [...].
W związku z powyższym J. C. nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Obszar oddziaływania obiektu jest zatem wyznaczany przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji, i który należy uwzględniać przy projektowaniu i budowie obiektu. Takimi przepisami są m. in. przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09). Nie można zatem przyjąć, że zachowanie minimalnych odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania. Przy czym pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem, w wyniku wybudowania obiektu niespełniającego wymaganych warunków technicznych.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Obowiązkiem właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej jest przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie m.in. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 Prawa budowlanego). Stosownie do wymogów § 8 ust. 2 pkt 3 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi, a zwłaszcza przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.).
Przepisy § 140 ust. 1 oraz 142 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia stanowią, że przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Wymaganie powyższe uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych.
Projekt zagospodarowania terenu rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] obejmuje dobudowę segmentu od strony południowo-zachodniej oraz pomieszczenia pieca od strony południowo-wschodniej, usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie działki stanowiącej własność skarżącego. Mając na uwadze przywołane wyżej wymogi warunków technicznych dotyczące przewodów kominowych oraz usytuowanie pomieszczenia pieca w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego, nie można mieć wątpliwości, że znajduje się ona w wyznaczonym tymi przepisami obszarze oddziaływania tego pomieszczenia. Nieuwzględnienie w planie zagospodarowania działki zagrożeń odnoszących się do działki skarżącego, mogących wynikać z niezachowania wymogów zawartych w przepisach odrębnych, ma bowiem bezpośredni wpływ na wystąpienie ewentualnych uciążliwości związanych z jej użytkowaniem. Powyższe przesądza, że J. C. jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami, na terenie działki nr 899/1.
Bez znaczenia jest przy tym na etapie ustalania obszaru oddziaływania obiektu czy wymogi warunków technicznych zostały w ramach przedmiotowej rozbudowy spełnione, bowiem kwestia ta powinna być ustalona w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, z udziałem wszystkich stron, w tym również skarżącego.
Nie znajdują uzasadnienia natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Jak już bowiem podkreślił NSA w wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06, zarzut dotyczący sporu co do przebiegu granic, nie może być przedmiotem badania i rozstrzygania w postępowaniu dotyczącym niniejszej sprawy. Wprawdzie NSA w tym wyroku stwierdził również, że nietrafny był zarzut naruszenia § 140 ust. 1 i § 142 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale jak podkreślił, tylko dlatego, że odnosił się on do przepisów prawa materialnego, które nie były na rozpatrywanym etapie sprawy stosowane. Zakres rozpoznania sprawy przez NSA w powołanym wyżej wyroku wyznaczał przedmiot zaskarżonej decyzji zawężony - z uwagi na treść tej decyzji (odmowa wznowienia postępowania) - do zagadnienia dopuszczalności wznowienia postępowania. Nie obejmował on kwestii merytorycznych, w tym badania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Zbadanie tych kwestii jest natomiast konieczne po wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie.
Pomimo powołania się w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisów postępowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu przed tym Sądem powinien znaleźć zastosowanie art. 188 p.p.s.a. Istota rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie sprowadza się bowiem do wyprowadzenia przez NSA odmiennych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Oddalenie natomiast skargi na decyzje administracyjną w przypadku, gdy na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku, skarga powinna zostać uwzględniona, nie jest naruszeniem przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2004 r., OSK 81/04; OSP 2004, nr 11, poz. 135).
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.