Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1185/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Prezydent Miasta Krakowa, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – E. Z. pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej jako: "Budowa w zabudowie bliźniaczej budynku mieszkalnego jednorodzinnego — segment nr II - wraz z instalacjami wewnętrznymi: energii elektrycznej z wewnętrzną linią zalicznikową (wzl), wod-kan, c.o., gazu oraz utwardzeniem fragmentu terenu, położonego na dz. nr [...] - jako II etap zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. [...]".
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na spełnienie przez inwestora wszystkich warunków wymaganych dla uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zgłaszanych w toku postępowania przez współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości sąsiedniej (działki [...]) E. K. i K. K. zastrzeżeń wyjaśnił, że dojazd do inwestycji zapewni droga publiczna - ul. K. - poprzez drogę wewnętrzną ul. Ks. M. oraz projektowany zjazd na działkę nr [...]. Dla budowy tego zjazdu udzielono odrębnego pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Organ uznał także, że projektowany budynek spełnia warunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Opatkowice-Zachód" w odniesieniu do wymaganej szerokości elewacji frontowej nie większej niż 20 m dla zabudowy jednorodzinnej (§ 9 ust. 3 pkt 1h planu), ponieważ szerokość północnej elewacji budynku równoległej do drogi (ulicy M.) wynosi jedynie 8 m. Ponadto stwierdził, że projektowany budynek (jego usytuowanie, wysokość) nie będzie miał niekorzystnego wpływu na funkcjonowanie instalacji solarnych na sąsiedniej działce nr [...] wyjaśniając, że 80% energii możliwej do uzyskania z promieni słonecznych odbywa się do godziny 14, natomiast wykonana analiza przesłaniania wykazała, że w godzinach 7-14 projektowany budynek w ogóle nie zacienia budynków na działkach sąsiednich, a tylko w godz.14-17 cień częściowo pada na budynek na działce nr [...].
Z kolei z uwagi na to, że działka, na której projektowana jest inwestycja, ma szerokość mniejszą niż 16 m, stosownie do przepisu § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., 1422 ze zm.), dopuszczalne jest sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,6 m od działek sąsiednich nr [...]. Zaprojektowany budynek o kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i klasie odporności ogniowej "D", ze ścianami (od strony działki nr [...]) pełnymi, bez otworów okiennych i drzwiowych, z materiałów niepalnych spełnia ponadto wymogi bezpieczeństwa pożarowego zawarte w § 271-273 rozporządzenia. Zgodnie zaś z warunkami technicznymi na odprowadzenie wód opadowych wydanych przez ZIKiT, w związku ze stwierdzoną wystarczającą chłonnością gruntu, zaprojektowano odprowadzenie wód opadowych po terenie inwestycji.
Od wschodniej strony działki dodatkowo zaprojektowano kanalik do zbierania wody z połaci dachowej i rozprowadzenia jej po chłonnej części działki. Ukształtowanie działki oraz przyjęty sposób rozwiązania odprowadzenia wód opadowych nie będzie powodował szkód na działkach sąsiednich. Organ wskazał także, że odprowadzanie ścieków może odbywać się przez wykonanie przyłącza kanalizacji sanitarnej i podłączenie się do istniejącego na sieci kanalizacji sanitarnej - biegnącej przez działki sąsiednie (nr [...]) - odbiornika (studni) znajdującego się na działce nr [...] w pobliżu południowo-wschodniego narożnika działki inwestora. Końcowo organ wskazał, że w obecnym postępowaniu administracyjnym trasy przebiegu przyłączy i sieci pokazane na rysunku zagospodarowania terenu mają jedynie charakter poglądowy, mający na celu wskazanie możliwości zaopatrzenia zasilania inwestycji w poszczególne media. Pozwolenia na budowę przyłączy poszczególnych mediów oraz rozbudowy poszczególnych sieci będą uzyskiwane przez inwestora w odrębnych postępowaniach administracyjnych.
Do projektu budowlanego załączono natomiast warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej ([...]), gazowej ([...]), elektroenergetycznej ([...]) wskazujące możliwość zasilenia projektowanej inwestycji w poszczególne media. Szczegółowy opis oraz pokazanie tras przyłączy i sieci załączony jest do projektu budowlanego.
Od powyższej decyzji odwołania wnieśli K. K. oraz E. K. zarzucając zatwierdzenie projektu budowlanego dla budynku którego szerokość elewacji frontowej przekracza 20 m, co narusza obowiązujący miejscowy plan, a nadmierne zacienienie budynku na działce nr [...] uniemożliwi korzystanie z instalacji solarnych umieszczonych na tym budynku. Zarzucono też usytuowanie inwestycji w zbyt bliskiej odległości od sąsiednich budynków, mimo iż w projektowanym budynku znajduje się okno dachowe zwrócone w stronę sąsiedniej nieruchomości. Odwołująca się oświadczyła także, że nie wyraża zgody na wykonanie przyłącza kanalizacji sanitarnej i podłączenie do istniejącej studzienki kanalizacyjnej usytuowanej na działce nr [...], będącej jej własnością oraz zwróciła uwagę, że nałożony na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji technicznej nie został spełniony w należyty sposób, gdyż są to jedynie ogólnikowe stwierdzenia opisane przez projektanta, nie poparte żadnymi opracowaniami, czy też ekspertyzami.
Odwołujący się zarzucił dodatkowo, że przedmiotowa inwestycja nie może samodzielnie funkcjonować, ponieważ nie został zaprojektowany wjazd na jej teren, ani nie wykazano, że istnieje wjazd, który zapewni dostęp inwestycji do drogi publicznej.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymagania, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Organ I instancji był zatem uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzielenia inwestorowi pozwolenia na jej budowę, natomiast zarzuty odwołania są chybione w całości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1, art. 9 oraz art. 28 ustawy – Prawo budowlane, § 14 ust. 1-5, § 12 ust. 5 pkt 2, § 13 rozporządzenia oraz § 9 ust. 3 pkt 1 lit. h uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XCIII/932 z 9 listopada 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Opatkowice - Zachód, jak również naruszenie przepisów procedury. W uzasadnieniu zarzutów skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Przy piśmie z dnia 14 października 2015 r. skarżący przedłożył opinię – ekspertyzę nr [...] rzeczoznawcy budowlanego specjalności architektonicznej, wykonaną na zlecenie skarżącego, celem oceny stanu faktycznego i prawnego opracowanych projektów budowlanych i wydanych w oparciu o nie decyzji administracyjnych.
Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że orzekające w sprawie organy prawidłowo stwierdziły, iż zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymogi prawa, a jego zatwierdzenie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Wskazał także, że wszelkie wątpliwości dotyczące projektu zostały wystarczająco wyjaśnione przez inwestora w piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r., czyniąc zadość postanowieniu organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że w związku z wydaniem decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z [...] lipca 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. Z. oraz K. Z. pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego z działki drogowej nr [...] na działkę nr [...] dla obsługi komunikacyjnej budynków mieszkalnych na działkach nr [...], spełniony został warunek zapewnienia dostępu projektowanego obiektu budowlanego do drogi publicznej. Co więcej, spełnienie warunku zapewnienia projektowanej inwestycji dostępu do drogi publicznej jednoznacznie wynika również z ekspertyzy przedłożonej do akt sądowych przez samego skarżącego. Zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 P.b. w zw. z § 14 ust. 1-5 rozporządzenia jest zatem bezzasadny.
Sąd stwierdził również, że w świetle definicji pojęcia "elewacja frontowa" zawartej w § 3 ust. 1 pkt 14 tego planu, określanej jako elewacja budynku równoległa do drogi, nie może budzić wątpliwości, że to elewacja północna (długości 8 m, równoległa do drogi wewnętrznej ul. M.) jest elewacją frontową, a nie, jak twierdzi skarżący, elewacja zachodnia (długości ponad 20 m) równoległa do drogi publicznej ul. K., czy dojazdu wewnętrznego po utwardzonym terenie działki, który nie jest drogą. Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał także, że nasłonecznienie pokoi w istniejącym budynku jest wystarczające i spełnia wymogi wynikające z § 60 jak i § 13 rozporządzenia, co w zakresie regulowanym przez § 13 rozporządzenia w pełni potwierdza również opinia przedstawiona przez skarżącego. Prawidłowo też organ uznał usytuowanie inwestycji ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stwierdzając, że takie usytuowanie budynku - z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe – spełnia wymogi zawarte w § 271-273 przepisów techniczno-budowlanych. Końcowo Sąd stwierdził, że prawidłowo w sprawie zaprojektowano odprowadzanie wód opadowych po terenie inwestycji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący K. K. W jej podstawach wskazał na naruszenie art 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący podniósł, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie uwzględniono sieci oraz przyłączy dla dostawy i odprowadzania mediów, przez co zezwolono inwestorowi na wykonanie części obiektu budowlanego, niemogącego samodzielnie funkcjonować. Przyłącza oraz szerzej – sieci uzbrojenia terenu – przynależą do urządzeń budowlanych, tj. są urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym.
W konsekwencji wydana w sprawie decyzji winna objąć całe zamierzenie budowlane w postaci budowy budynku oraz instalacji, sieci i urządzeń umożliwiających jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem skarżącego uproszczony tryb zgłoszeniowy dotyczący budowy ww. elementów stosuje się w przypadku, gdy inwestor chce uzbroić teren zanim przystąpi do wykonywania zasadniczego zamierzenia budowlanego, albo jeżeli ma nastąpić modyfikacja już istniejących elementów. W konsekwencji, skoro wyodrębniono z projektu przyłącza w celu wykonania ich w bliżej nieokreślonej przyszłości, zatwierdzony projekt budowlany jest niekompletny.
Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz wadliwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.), a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z przepisami art. 6 – art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę procedowania organu, pomimo iż dopuścił się on wskazanych naruszeń przepisów k.p.a. i w konsekwencji wydał zaskarżoną decyzję obarczoną poważnymi wadami. W uzasadnieniu tak skonstruowanego zarzutu skarżący zwrócił uwagę, że organ powołał wszystkie przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, niektóre wymienił, ale nie podał ich treści i nie wyjaśnił ich znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nie wskazał także, czy w aktach postępowania znajduje się powoływana ostateczna decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego.
W tym zakresie skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że ul. M. jest oznaczona w dokumentacji jako droga wewnętrzna, natomiast nie ustalono jakie ta informacja ma znaczenie dla określenia dostępu terenu do drogi publicznej, ani czy inwestor posiada uprawnienie do wykorzystywania takiego dojazdu do terenu zamierzenia. Skarżący podniósł także, że planowana inwestycja ograniczy powierzchnię biologicznie czynną na objętej tą inwestycją działce o 70 %, co budzi obawy co do zaburzenia stosunków wodnych na tym terenie, a ponadto nie przeanalizowano rzędnych inwestycji i nieruchomości sąsiednich oraz parametrów rowka odprowadzającego wody opadowe i roztopowe.
W oparciu o wskazane podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi przez uchylenie wydanych przez organy obu instancji decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania E. Z. wniosła o jej oddalenie, załączając decyzję o pozwoleniu na budowę zjazdu z dnia [...] lipca 2014 r. oraz decyzję o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej z dnia [...] sierpnia 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna. Usprawiedliwione są bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, przy czym jednak z odmiennym ich uzasadnieniem niż to które zaprezentowano w skardze kasacyjnej.
Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności treści decyzji organu I instancji i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego przedmiotem inwestycji jest jeden z budynków wchodzących w skład większego zamierzenia inwestora polegającego na "budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej". W dokumentacji projektowanej znajduje się projekt zagospodarowania terenu na którym projektant określił co obejmuje I etap prowadzony według oddzielnego postępowania administracyjnego, a co obejmuje II etap objęty przedmiotowym postępowaniem przy czym w skład każdego z tych etapów wchodzi jeden z budynków wraz przylegającym do niego terenem i jego zagospodarowaniem w postaci miejsc postojowych, śmietników, kanalików do rozprowadzania wody po terenie działki inwestora oraz teren utwardzony). Projektant przedstawił też schemat etapowania obejmujący odrębne budynki i przypisane im części terenu.
Powołany w skardze kasacyjnej art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi: "Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego." Z przepisu art. 34 ust. 3 wynika, że projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części tj. projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, przy czym stosownie do punktu 1 "projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmuje: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich."
Z powyższych regulacji wynika zatem, że w przypadku etapowania inwestycji inwestor jest obowiązany do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączyć projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas bowiem organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją o warunkach zabudowy. Jak wyjaśniono w orzecznictwie i doktrynie z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W razie wątpliwości organ powinien zatem wezwać inwestora do prawidłowego sformułowania wniosku przez dokładne określenie całego zamierzenia inwestycyjnego i poszczególnych etapów jego realizacji. W sprawach dotyczących poszczególnych etapów zamierzenia inwestycyjnego projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie może podlegać wielokrotnemu zatwierdzeniu decyzją administracyjną.
Nie można byłoby bowiem akceptować sytuacji, iż dana kwestia w części obejmującej projekt zagospodarowania terenu podlegałaby kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu, wobec możliwości podniesienia zarzutu z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. A. Ostrowska [w] Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2012, s. 306-307). Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, która – jak wynika z rozstrzygnięcia – obejmuje drugi etap inwestycji (drugi segment) projekt zagospodarowania terenu w ogóle nie powinien być przedmiotem analizy organów i rozstrzygania. Wprawdzie ze znajdującego się w dokumentacji projektowej projektu zagospodarowania terenu zdaje się wynikać, że ten drugi etap może być zupełnie odrębnym zamierzeniem budowlanym, niemniej kwestia ta wymagała jednoznacznego ustalenia, co więcej wyjaśnienia wymagało czy w ramach pierwszego z etapów nie doszło do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dotyczącego całego zamierzenia.
Pomimo że w projekcie zagospodarowania terenu wskazano, jakie fragmenty terenu objęto zamierzeniem w ramach pierwszego etapu, to nie można wykluczyć, że w tamtej sprawie procedowano ostatecznie co do zagospodarowania terenu całej nieruchomości składającej się z dwóch działek o numerach [...]. Ponadto niedopuszczalne jest w świetle art. 33 ust. 1 takie etapowanie, które obejmowałoby poszczególne fragmenty tego samego terenu. Organ powinien zatem wyjaśnić, czy w rozpoznawanej sprawie chodziło o etapowanie, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, czy o odrębne zamierzenia budowlane. Projekt w tym zakresie nie jest dostatecznie czytelny, a w aktach sprawy brak jakiejkolwiek pewnej informacji odnoszącej się do tego co w istocie było przedmiotem zatwierdzenia w ramach I etapu.
Powyższe ustalenie jest niezbędne również z tego względu, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu znany jest fakt, że w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej pierwszego z planowanych przez inwestora budynków określonego jako pierwszy etap zamierzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 15 grudnia 2015 r., a zatem zaledwie kilka dni przed wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie, wydał wyrok o sygnaturze II SA/Kr 1186/15, którym uchylił decyzję organu odwoławczego także w następstwie rozpoznania skargi K. K. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że w tym odrębnym postępowaniu dotyczącym pierwszego etapu organy i WSA w Krakowie analizowały i rozstrząsały dokładnie te same zagadnienia prawne, które wystąpiły w rozpoznawanej sprawie.
Co więcej przyczyny z powodu których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyeliminował decyzję organu II instancji dotyczącej I etapu posłużyły skarżącemu w rozpatrywanej sprawie do sporządzenia skargi kasacyjnej i skonstruowania jej podstaw opartych w całości na argumentacji Sądu w Krakowie ze sprawy II SA/Kr 1186/15. W sprawie tej bowiem WSA w Krakowie przyjął odmiennie niż w niniejszej, że: 1) nie wykazano dostatecznie wymogu faktycznego i prawnego dostępu terenu inwestycji do drogi publiczne, 2) nie wyjaśniono poprawnie kwestii nadmiernego zacienienia domu skarżącego, 3) nie wyjaśniono też prawidłowo możliwości rozprowadzania wód opadowych i roztopowych na terenie inwestycji. Przy okazji omawiania ostatniego z tych zagadnień, nawiązując do orzecznictwa Sąd ten także zauważył: "W przypadku zamiaru etapowania inwestycji, inwestor ma obowiązek, przed przystąpieniem do pierwszego etapu, przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, zaś organ architektoniczno - budowlany do jego zatwierdzenia (o ile jest zgodny z przepisami prawa).
Decyzja, dotycząca pozwolenia na budowę każdego kolejnego etapu inwestycji, winna zatem obejmować jedynie projekt architektoniczno - budowlany obiektu (zespołu obiektów) objętego wnioskiem. Integralną częścią takiego pozwolenia budowlanego będzie wówczas ostateczna decyzja dotycząca pozwolenia na budowę I etapu, w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Takiej wykładni nie stoi na przeszkodzie treść art. 35 ust. 1 p.b. Uwzględniając powyższe, już zatem na pierwszym etapie rozstrzygania o pozwoleniu na budowę dla większego i etapowanego zamierzenia należało w sposób kompleksowy ocenić projekt zagospodarowania pod kątem dopuszczalności oraz sposobu rozprowadzania wód opadowych i roztopowych po terenie inwestycji." Z powyższego wynika, że w ramach postępowania odnoszącego się do I etapu zwrócono uwagę na konieczność całościowego zbadania kwestii dotyczących zagospodarowania terenu dla obu segmentów.
Co więcej dla ustaleń w zakresie prawidłowości odprowadzania wody na terenie objętym projektem oraz przesłaniania budynków WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 1186/15 wykorzystał ekspertyzę sporządzoną do niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, wskazując, że wprawdzie dotyczy ona II etapu (segmentu nr 2 w zabudowie bliźniaczej) to jednak zawiera również określone wypowiedzi przydatne dla rozpoznania jego sprawy. Dodatkowo w omawianym orzeczeniu Sąd w Krakowie zajął stanowisko, że brak zaprojektowania określonych instalacji narusza art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, co podniesiono w skardze kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie.
Podkreślić zatem należy, że merytoryczne rozstrzyganie zagadnień odnoszących się do projektu zagospodarowania terenu w prowadzonym postępowaniu było przedwczesne skoro z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśniono czy jego przedmiotem był drugi etap zamierzenia budowlanego w rozumieniu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.
Z powyższych względów na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a uchylono zaskarżony wyrok oraz wydane przez organy obu instancji decyzje.
Ponownie rozstrzygając sprawę organy uwzględnią powyższe zalecenia. W sytuacji gdy zamiarem inwestora rzeczywiście jest etapowanie inwestycji w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego kwestie związane z zagospodarowaniem terenu powinny zostać rozstrzygnięte w ramach postępowania, którego przedmiotem jest pierwszy z etapów inwestycji, przy czym ustalenia wymaga, jakie rozstrzygnięcia zostały w nim wydane po wyroku w sprawie II SA/Kr 1186/15 i czy jest to jeszcze możliwe. W przypadku natomiast ustalenia, że inwestorowi chodzi o dwie niezależne od siebie inwestycje realizowane osobno na różnym terenie organy będą miały na uwadze, że w świetle zasady wyrażonej w art. 8 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego organy nie powinny orzekać odmiennie w takich samych stanach faktycznych i prawnych.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do przepisów art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 200 tej ustawy.