Uzasadnienie
Starosta [...] powołując się na przepis art. 22 § 3 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozpatrzenie sporu o właściwość (we wniosku nazywanym także "sporem kompetencyjnym") pomiędzy tym podmiotem a Marszałkiem Województwa [...]. Z wniosku wynika, że Staroście zostało przekazane przez Marszałka Województwa [...] podanie [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako Spółka) o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów poza instalacjami w procesie odzysku R 5 na enumeratywnie wyszczególnionych w decyzji o zezwoleniu z [...] października 2019 r. na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa południowego wylotu z Warszawy drogi ekspresowej S-7 na odcinku od węzła Lotnisko na południowej Obwodnicy Warszawy do Obwodnicy Grójca - Odcinek "B" od węzła "Lesznowola" (bez węzła) do węzła "Tarczyn Północ" (z węzłem) - długość odcinka ok. 14,80 km".
We wniosku Starosta [...] wskazuje m. in., że z mocy art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2019, poz. 992 ze zm., aktualnie Dz. U. 2020, poz. 797, dalej jako Uodp) prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, które w drodze decyzji, wydaje organ właściwy ze względu na miejsce przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 2 Uodp). Organami właściwymi do wydania zezwolenia są: starosta, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska, podkreślono właściwość marszałka województwa w odniesieniu do przypadków, w których chodzi o przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Eksponuje się, że z mocy art. 30 ust. 1 Uodp zakazane jest przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami, aczkolwiek dopuszczalne są wyjątki w odniesieniu do odpadów poddanych odzyskowi w określonych przepisami procesach odzysku, w szczególności zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. 2015, poz. 796, rozp. MŚ 2015).
Ze źródłowego wniosku Spółki wynika, że przetwarzanie odpadów o kodach 10 01 02, 10 01 80 i 17 05 04 będzie prowadzone poza instalacją i urządzeniami w procesie odzysku R5. Spółka, wedle informacji zawartych w jej wniosku, w ramach prowadzonych robót budowlanych chce przetwarzać odpady o wskazanych kodach, w wyniku przetwarzania odpadów powstanie materiał przeznaczony do wbudowania w nasyp drogowy budowanej drogi ekspresowej S 7, zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839, rozp. RM 2019). Przywołując definicję przedsięwzięcia zaczerpniętą z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (aktualnie Dz. U. 2020, poz. 283 ze zm., Uioś) Starosta wywodzi, że przedsięwzięciem jest budowa drogi ekspresowej, a zamierzenie w postaci przetwarzania odpadów, poprzez wykorzystanie ich do budowy tej drogi, jest z nią powiązane technologicznie.
Odpady zostaną wykorzystane podczas procesu budowy drogi. Fakt, że przetwarzanie odpadów wskazanych we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów będzie związane z budową elementów składowych drogi wskazuje, że przetwarzanie to dotyczy powiązanych technologicznie przedsięwzięć, a zatem przetwarzanie odpadów w tym przypadku należy rozpatrywać jako jedno przedsięwzięcie z budową drogi ekspresowej S-7. Organ powiatowy wywodzi dalej, że takie stanowisko potwierdzone zostało w dotychczasowych orzecznictwie (przywołano postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 października 2017 r., II OW 84/17; 29 stycznia 2019 r., II OW 187/18 oraz II OW 212/18. Eksponuje, że postanowienie II OW 212/18 dotyczy podania złożonego przez tę samą Spółkę, oraz w tym samym stanie prawnym.
W konkluzji wniosku Starosta [...] stwierdza, że chodzi o przedsięwzięcie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a Uodp, a właściwym w sprawie będzie Marszałek Województwa [...].
W odpowiedzi na powyższy wniosek Marszałek Województwa [...] wniósł o uznanie Starosty [...] jako właściwego do załatwienia przedmiotowej sprawy. Organ wojewódzki przywołał argumentację zawartą w swoim piśmie przekazującym wniosek Spółki według właściwości Staroście [...]. Wskazano, że właściwość rzeczowa marszałka województwa obejmuje przypadki ujęte w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a- d Uodp, w pozostałych przypadkach właściwym jest starosta. W ocenie Marszałka działalność prowadzona przez Spółkę polegająca na przetwarzaniu odpadów w sposób wskazany we wniosku, które to odpady są następnie przewożone na teren budowy drogi nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Budowa drogi nie należy do przedsięwzięć wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na ich przetwarzanie, ponieważ nie należy do inwestycji z zakresu gospodarki odpadami.
Z uwagi na datę podania Spółki zastosowanie w sprawie będzie mieć rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71, rozp. RM 2010), a kwalifikacja przedsięwzięcia powinna dotyczyć samego procesu przetwarzania odpadów, nie zaś rodzaju drogi w miejscu której będzie to przetwarzanie. Przyjęcie odmiennej interpretacji – w ocenie Marszałka – prowadziłoby do sytuacji, w której ten sam proces przetwarzania odpadów mógłby być odmiennie kwalifikowany w zależności od kategorii realizowanej drogi. Działalność będąca przedmiotem podania Spółki, zdaniem Marszałka nie kwalifikuje się do wymienionych w art. 41 ust. 3 pkt 1 Uodp.
Zdaniem organu wojewódzkiego w przedmiotowej sprawie nie można mówić o powiązaniu technologicznym przetwarzania odpadów wskazanych w podaniu Spółki z budową drogi ekspresowej, a co za tym idzie nie można ich utożsamiać z jednym przedsięwzięciem z art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś, które w przypadku budowy drogi ekspresowej jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Opisany we wniosku proces przetwarzania odpadów nie pozwala twierdzić, że występuje powiązanie technologiczne pomiędzy przedsięwzięciami realizowanymi przez Spółkę, w kontekście art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. Uwypuklając znaczenie "powiązania technologicznego" wywodzi się, że nie można w tym przypadku mówić o tożsamości przedsięwzięć, ani o jednej spójnej infrastrukturze ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Organ podkreślił odmienność konstrukcji przepisu kompetencyjnego z art. 41 ustawy o odpadach od konstrukcji z art. 378 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (aktualnie Dz. U. 2020, poz. 1219, uPoś).
Nie można zatem przyjąć takiej wykładni, zgodnie z którą we wszelkich sprawach realizowanych na terenie przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko właściwy jest marszałek województwa.
W opinii Marszałka uznanie przetwarzania odpadów i budowy drogi jako powiązanych ze sobą przedsięwzięć, a w istocie traktowanych jako jedno przedsięwzięcie, jest sprzeczne z rozp. MŚ 2015, w myśl którego odzysk odpadów może polegać na ich wykorzystaniu jako m. in. podbudów dróg, czy element nasypów drogowych. Wskazuje się, że droga jest budowlą, a zamierzeniem ustawodawcy nie było łączenia przetwarzania odpadów z realizacją drogi.
Marszałek Województwa [...] przyznaje, że zna przywołane we wniosku Starosty postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale uznaje ich moc wiążącą dla innych spraw, w ramach których je wydano, nie zgadzając się co do zawartych tam ocen w zakresie jego właściwości. W tym aspekcie zwrócono uwagę na konsekwencje, jakie – zdaniem organu wojewódzkiego – wystąpią, gdyby uznać argumentację zawartą w postanowieniu II OW 84/17 (w piśmie Marszałka oczywiście błędnie określonego jako "wyrok" – uwaga Sądu). Wskazano bowiem na przesłankę odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zawartą w art. 46 ust. 1f Uodp, a związaną z brakiem obiektu budowlanego (przedmiotowej drogi).
Dodatkowo eksponowano konieczność wydania decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów dla podmiotu, dla którego została wydana decyzja środowiskowa związana z budową drogi ekspresowej, czyli Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad. Marszałek wywodzi, że dotychczas nie budziła wątpliwości właściwość starostów w tego typu sprawach.
W konkluzji, podkreślając konieczność uznania obu działalności (budowy drogi S 7 i przetwarzania odpadów) za odrębne przedsięwzięcia, pozwolić mogłoby na merytoryczne rozpoznanie podania Spółki i wydanie żądanego zezwolenia. Mając powyższe na uwadze wskazano na właściwość Starosty [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie tego typu sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 15 § 1 i 2 Ppsa).
W niniejszej sprawie wystąpił tzw. spór negatywny o właściwość, bowiem zarówno Starosta [...] jak i Marszałek Województwa [...] uważają, że nie są właściwi do rozpoznania podania [...] S.A. z siedzibą w [...] o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów na oznaczonych działkach w związku z realizacją inwestycji drogowej – budowy fragmentu drogi ekspresowej S 7.
Należy wpierw wziąć pod rozwagę, że w myśl art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. (aktualnie Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) "Spory o właściwość rozstrzygają... między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4 – wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny". Spór między Marszałkiem Województwa [...], a Starostą [...] ma charakter sporu o właściwość (a nie "sporu kompetencyjnego", jak to również określano we wniosku Starosty – uwaga Sądu), skoro jego uczestnikami są organy jednostek samorządu terytorialnego, nadto nie stanowi sporu, o jakim mowa w pkt 2-4 art. 22 § 1 K.p.a. Aby zatem ustalić, że właściwym do rozpoznania wniosku Starosty [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między tym podmiotem a Marszałkiem Województwa [...] będzie Naczelny Sąd Administracyjny, wpierw należałoby wykluczyć możliwość jego rozpoznania przez "wspólny organ wyższego stopnia" dla podmiotów pozostających w sporze.
Niesporne jest, że oba te podmioty należy traktować go jako organy jednostek samorządu terytorialnego, w takim też rozumieniu zdefiniowane zostały w art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. Innymi słowy, w rozumieniu Kodeksu w przedmiotowym sporze uczestniczą dwa organy jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 17 pkt 1 K.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Organem wyższego stopnia w stosunku do organów samorządu województwa jest kolegium mające siedzibę w mieście będącym siedzibą władz samorządu województwa (art. 2a ust. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, Dz. U. 2018, poz. 570). Siedzibą władz województwa mazowieckiego jest miasto stołeczne Warszawa (§ 6 ust. 2 Statutu Województwa Mazowieckiego, Dziennik Urz.
Woj. Mazowieckiego 2019, poz. 1460). Miasto stołeczne Warszawa objęta jest obszarem właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (§ 1 pkt 7 lit. f rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych. Dz. U. 2003, Nr 198, poz. 1925, rozp. PRM 2003). Z kolei powiat [...] także objęty jest obszarem właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (§ 1 pkt 7 lit. f rozp. PRM 2003).
Uwypuklić jednak należy, że z mocy art. 168 Uodp zadania samorządu województwa, o których mowa m. in. w art. 41 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej, a z mocy art. 169 Uodp w tych sprawach to minister właściwy do spraw klimatu jest organem wyższego stopnia w stosunku do marszałka województwa. Oznacza to, że dla ewentualnej decyzji Marszałka Województwa [...] wydanej w przedmiotowej sprawie administracyjnej wywołanej podaniem Spółki [...] organem odwoławczym, organem odwoławczym będzie Minister Klimatu, zaś dla decyzji Starosty [...] byłoby nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Innymi słowy w rozumieniu przepisów Kodeksu oba podmioty uczestniczące w sporze nie posiadają wspólnego organu wyższego stopnia, to zaś rodzi właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.
W przepisach art. 41 Uodp ujęto właściwość organu do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jako zasadę wskazując na organ właściwy ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 2). Organem właściwym co do reguły jest starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 Uodp), natomiast w ściśle określonych przypadkach organem właściwym jest marszałek województwa (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a – d Uodp) bądź regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 41 ust. 4 Uodp). Wedle art. 41 ust. 3 Uodp "Organem właściwym jest: 1) marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, c) dla instalacji komunalnych, d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg;
- 2) starosta - w pozostałych przypadkach".
Zdaniem Sądu organem właściwym do rozpoznania podania Spółki będzie Marszałek Województwa [...]. Sąd w tym składzie podziela zasadniczo wywody zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2019 r., II OW 212/18, dotyczącego analogicznej sprawy i tam zaprezentowaną argumentację na rzecz uznania właściwości organu wojewódzkiego, nie zaś starosty.
Niesporne jest, przy uwzględnieniu treści podania Spółki, że przedsięwzięcie tego podmiotu zmierza do przetwarzanie odpadów o oznaczonych kodach, prowadzone poza instalacjami i urządzeniami w procesie odzysku R5. Rocznie planuje się przetworzyć tzw. odpadów "obojętnych" o kodzie 10 01 02 w ilości maksymalnej 100 000 Mg, o kodzie 10 01 80 w ilości maksymalnej 300 000 Mg, zaś o kodzie 17 05 04 w ilości maksymalnej 1 000 000 Mg. W ramach przetwarzania odpadów nie przewiduje się ich magazynowania, odpady mają być na bieżąco wbudowywane w nasyp drogowy.
Właściwość rzeczowa marszałka województwa do wydania decyzji, o której mowa wart. 41 ust. 1 Uodp obejmuje między innymi przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Uioś. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 tej ostatniej ustawy przedsięwzięcie to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Niesporne jest, że budowa drogi o statusie ekspresowej należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (por. § 2 pkt 31 rozp. RM 2019, podobnie § 2 pkt 31 rozp. RM 2010). Pierwotne zakwalifikowanie inwestycji drogowej w niniejszej sprawie do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko na etapie przed jej realizacją skutkuje tym, że powiązane z nią technologicznie przedsięwzięcie na etapie wystąpienia o decyzję udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów także należy kwalifikować jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko.
Podzielić wypadnie ten wywód, zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OW 212/18, gdzie wskazywano, że budowa drogi ekspresowej niewątpliwie zalicza się do zamierzeń budowlanych, a częścią tego przedsięwzięcia jest budowa nasypów drogowych, które w ramach projektu budowlanego drogi zostały przewidziane do realizacji. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 14) Uodp przez pojęcie odzysku rozumie się przez to m. in. "jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji". Występuje przeto technologiczne powiązanie pomiędzy samą drogą, a budową jej nasypów, w tym w wyniku odzysku odpadów. Skoro do budowy nasypów można – w procesie odzysku R 5 polegającego m. in. na recyklingu materiałów nieorganicznych, wykorzystać odpady także poza instalacjami i urządzeniami, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa dla środowiska – to nie jest trafne wywodzenie przez organ wojewódzki, że brak jest technologicznego powiązania między budową drogi, a użytymi w tym właśnie celu odpadami.
Przetworzone odpady mają być wykorzystane do zrealizowania struktury budowanej drogi ekspresowej, to zaś pozwala przyjąć, że – wbrew stanowisku zajmowanemu w sporze przez Marszałka Województwa [...] – zachodzi powiązanie technologiczne pomiędzy zamierzonym przez Spółkę procesem przetwarzania odpadów, a samą budową drogi S 7.
Sąd podziela również pogląd wyrażony w przywołanym postanowieniu II OW 212/18, że budowa nasypu drogowego przy użyciu przetworzonych odpadów wskazuje na związek pomiędzy inwestycjami (przetwarzaniem odpadów i budową drogi) w postaci jednej spójnej infrastruktury (elementów składowych drogi) ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy (wybudowanie tejże drogi). W konsekwencji zgodzić należy się i z tym, że budowa drogi zaliczanej do przedsięwzięć mających zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przetwarzanie odpadów, które posłużą następnie do budowy tej drogi pozwala przyjąć, że pomiędzy tymi odrębnymi co do rodzaju przedsięwzięciami (budowa drogi i przetwarzanie odpadów) występuje wzajemny związek. Jedno przedsięwzięcie determinuje drugie poprzez zapewnienie materiałów służących do wzniesienia tego drugiego. To powiązanie prowadzi do wniosku, że przedsięwzięcia są ze sobą powiązane technologicznie.
Proces przetwarzania odpadów obliczony został wyłącznie na zapewnienie wykonawcy drogi bezpośredniego i nieprzerwanego dostępu do materiałów wykorzystywanych dla wybudowania tejże drogi. Wobec tego zasadne jest twierdzenie, że budowa drogi oraz odzysk odpadów z przeznaczeniem na budowę drogi świadczy o występującym pomiędzy tymi przedsięwzięciami powiązaniu technologicznym.
W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, które Sąd w tym składzie w pełni afirmuje, wedle którego budowa drogi ekspresowej zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz zbieranie i przetwarzanie odpadów związane z budową tej drogi są przedsięwzięcia odrębnymi rodzajowo (budowa drogi i przetwarzanie odpadów) ale występuje między nimi związek pozwalający na stwierdzenie, że są one powiązane technologicznie. Nie ulega wątpliwości, że zarówno samo powstanie odpadów, jak i ich późniejsze wykorzystanie na potrzeby budowy lub przekazanie uprawnionym podmiotom zewnętrznym, jest integralnie związane z budową drogi ekspresowej. Oznacza to, że budowa drogi oraz odzysk odpadów są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2020 r., II OW 160/19, CBOSA.nsa.gov.pl).
W tych okolicznościach zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organem właściwym do załatwienia podania Spółki o wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest Marszałek Województwa [...], na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 Uodp.
Chybione jest przy tym przywoływanie przez organ województwa – w aspekcie braku powiazania technologicznego pomiędzy budowę drogi ekspresowej a zamierzonym przetwarzaniem oznaczonych odpadów przez Spółkę – definicji "instalacji" zawartej w art. 3 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (Dz. U. UE L. 2010. 334. 17.) skoro ta dyrektywa ma zastosowanie do rodzajów działalności przemysłowej, które powodują zanieczyszczenia, o których mowa w jej rozdziałach II-VI.
Pozostała argumentacja Marszałka Województwa [...] nie odnosi się do kwestii ustalenia właściwości tego organu, a do ewentualnych przesłanek wydania decyzji o oznaczonej treści. Te kwestie musza jednak pozostać poza oceną Sądu, który w sprawie sporu o właściwość nie może wypowiadać się co do przyszłego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 Ppsa, wskazał Marszałka Województwa [...] jako organ właściwy w sprawie.