Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lipca 2014 r. T.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę domagając się wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Łd 25/11, uwzględniającego skargę na bezczynność organu w sprawie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego.
Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 871/14, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od ww. skargi w wysokości 200 zł, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wnieśli T.W. i A.W., wskazując że jest ono obarczone błędem, albowiem kwota wpisu od skargi o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem prawomocnego wyroku sądu winna wynosić, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, 100 zł. Zaś opłata w wysokości 200 zł jest niezgodna z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub wpis stały. Pismami wszczynającymi postępowanie w sprawie są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należy wpis podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220 P.p.s.a.).
Zaś kwestię wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi reguluje ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
W przedmiotowej sprawie wniesiona przez skarżącą skarga dotyczy kwestii wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Łd 25/11, uwzględniającego skargę na bezczynność organu. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. nie zawiera odrębnej regulacji dotyczącej kwestii wpisu w sprawach skarg o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność. Zatem prawidłowo, w oparciu o przepis § 2 ust. 6 rozporządzenia, Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Przepis ten stanowi bowiem, że "w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł". Natomiast wskazany przez skarżących w zażaleniu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 zł, nie może stanowić podstawy określenia wysokości wpisu w tej sprawie.
Wbrew twierdzeniom zażalenia, skarga na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) nie jest tożsama ze skargą o ukaranie organu grzywną w związku z niewykonaniem wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność organu (art. 154 § 1 P.p.s.a.). Od skargi na bezczynność organu pobiera się wpis stały w wysokości 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia. Natomiast wpis od skarg wniesionych na podstawie art. 154 P.p.s.a. wynosi – jak wskazano wyżej – 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia). Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dn. 27.05.2014 r., sygn. akt II OZ 495/14; z dn. 12.01.2010 r., sygn. akt I OZ 1008/10; z dn. 10.05.2013 r., sygn. akt I OZ 345/13, z dn. 8.10.2010 r., sygn. akt I OZ 753/10; zawarte w CBOSA; z dn. 16.04.2009 r., sygn. akt II GZ 74/09, LEX nr 574858).
Nadto zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa nie należy do kategorii spraw objętych treścią art. 239 pkt 1 P.p.s.a., a z akt sprawy nie wynika, by zwolniono skarżącą z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a., należało orzec jak w punkcie 1 sentencji.
Zaś zażalenie A.W. należało uznać za niedopuszczalne. Skoro A.W. nie był adresatem kontrolowanego zarządzenia, a uprawnienie do wniesienia zażalenia przysługuje jedynie tym osobom, których praw lub obowiązków dotyczy, to nie był on uprawniony do jego kwestionowania (porównaj: postanowienia NSA: z dn. 10.07.2012 r., sygn. akt II OZ 584/12, LEX nr 1225738; z dn. 30.09.2011r., sygn. akt I OZ 738/11, LEX nr 964728). Dlatego, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.