Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo-usługowego.
Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uznał, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia co do prowadzonej w budynku działalności gospodarczej, konieczności zwolnienia pracowników i rozwiązania umów najmu nie świadczą o wykazaniu ww. przesłanej warunkujących wstrzymanie.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła E. K., podnosząc, że wszystkie okoliczności na które się powołała we wniosku o wstrzymanie wynikają z akt sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Ma rację Sąd I instancji, wskazując na konstrukcję ww. przepisu, z której wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04).
Jednak zastosowanie przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony z uwagi na indywidualny charakter sprawy może wymagać zbadania wniosku o wstrzymanie w całokształcie tej sprawy. Nie bez znaczenia dla wyniku sprawy jest okoliczność, że zaskarżona decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ingeruje w prawa i obowiązki inwestora, a niekiedy i osób trzecich. Skutkiem takiej decyzji jest bowiem brak podstawy do legalnego użytkowania obiektu budowlanego, co równoznaczne jest z prawną niemożnością użytkowania obiektu budowlanego. Są to więc jedne z daleko idących skutków jakie mogą pojawić się podczas procesu inwestycyjno-budowlanego, nie tylko faktycznie prowadzonego, ale także w znaczeniu prawnym, bo wynikającym z przepisów Prawa budowlanego. Potwierdza to słuszność tezy, że proces budowlany jest działalnością, która z zasady może łączyć się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 12 marca 2014 r., II OZ 232/13; z 17 września 2013 r., II OZ 746/13; z 8 lutego 2013 r., II OZ 70/13).
Choć skarżąca na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawiła we wniosku żadnych potwierdzających jej twierdzenia dowodów, jednak zasadnie wskazała w zażaleniu, że okoliczności te wynikają z akt sprawy. Niezależnie bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej w ww. budynku magazynowo-usługowym, z akt sprawy wynika, że skarżąca zatrudniała co najmniej ośmiu pracowników w ramach własnej działalności gospodarczej, jak również wynajmowała pomieszczenia w tym budynku innym podmiotom gospodarczym. W tym zakresie brak możliwości użytkowania przedmiotowego budynku powoduje, że zachodzi po stronie skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z prowadzonej w tym budynku działalności gospodarczej, a tym samym odpowiedzialnością z tytułu podpisanych umów; oraz koniecznością poniesienia kosztów związanych z pozyskaniem powierzchni użytkowej odpowiadającej dotychczasowemu profilowi i skali działalności skarżącej, celem np. zapewnienia wykonania zawartych umów o pracę.
W okolicznościach niniejszej sprawy wykonanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie prowadzi zatem do zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.