Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując w uzasadnieniu, że skarżący zawierając wniosek w skardze do sądu administracyjnego wniosku tego nie uzasadnił. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę. Nie można zaś uznać, że uzasadnienie skargi jest automatycznie uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że skarżący stwierdzając, ze odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może dla skarżącego spowodować niepowetowane straty, aż do utraty lokalu, uczynił zadość zobowiązaniu wskazania, która z przesłanek wstrzymania zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżone postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co prowadzi do oczywistej konkluzji, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu do badania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu, czy podniesienie, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
W niniejszej sprawie analiza zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje, że nie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o ten wniosek. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wskazał okoliczności, które stanowiłyby podstawę żądania. Wprawdzie w istocie nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, aby skarżący nie wskazał żadnych okoliczności mających stanowić podstawę wniosku. Faktycznie w skardze do sądu, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podniesiono, że organ administracji tymczasowo przywraca uczestnikowi zameldowanie, co może dla skarżącego spowodować niepowetowane straty, ponieważ uczestnik w postępowaniu o eksmisję przedstawi dowód zameldowania, albo będąc w posiadaniu zameldowania dokona "komisyjnego otwarcia" mieszkania, czyli włamie się do mieszkania i wezwaną policję zbędzie zaświadczeniem o zameldowaniu, a następnie jako posiadacz samoistny będzie starał się o uzyskanie tytułu własności na mocy art. 231 kc.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione okoliczności stanowiły uzasadnienie żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, niemniej jednak żądanie to słusznie zostało uznane za nieskuteczne.
Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Podnoszone zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu okoliczności nie dotyczą bezpośrednio skutków jakie może wywołać odmowa wstrzymania zaskarżonego postanowienia - utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody D. z dnia [...] wstrzymujące wykonanie decyzji Wojewody z dnia [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...]. o wymeldowaniu S. S. z pobytu stałego w lokalu nr[...] przy ul. [...] w W.. Nie wskazano, jakie nieodwracalne skutki lub znaczną szkodę mogłoby spowodować wykonanie w/w postanowienia, przy założeniu, że nie ostanie się w obrocie prawnym i konieczne będzie przywrócenie stanu poprzedniego. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy bowiem wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Tymczasem powoływane okoliczności i obawy nie są związane z wykonaniem zaskarżonego postanowienia, które w żaden sposób nie przesądza kwestii roszczeń do lokalu, ani nie wpływa na prawo własności lokalu. Należy także zauważyć, że leżąca u podstaw niniejszego postępowania decyzja w przedmiocie wymeldowania także nie ma znaczenia w dochodzeniu ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, decyzje meldunkowe mają jedynie znaczenie ewidencyjne – potwierdzające fakt przebywania lub nieprzebywania osoby w danym miejscu, nie przesądzają natomiast o prawie do lokalu. W tym stanie rzeczy postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia jest zgodne z prawem.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.