Uzasadnienie
Marszałek Województwa Mazowieckiego, powołując się na art. 22 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. t.j. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą P.. Z wniosku wynika, że pismem z dnia [...] maja 2020 r. [...] S.A. z siedzibą przy ul. [...] w K., zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w związku z realizacją inwestycji pod nazwą "[...]" (bez węzła) do początku obwodnicy G. w ciągu istniejącej drogi ekspresowej [...]. Zadanie 1 - Droga ekspresowa [...] od km 21+746,16 do km 24+003,01" węzła "[...]" (z węzłem) o długości odcinka ok. 6,64 km" oraz inwestycji pod nazwą: "[...] " (bez węzła) do początku obwodnicy G. w ciągu istniejącej drogi ekspresowej [...].
Zadanie 2 - Droga ekspresowa [...] od km 24+003,01 do km 26+711,23’’. Burmistrz Miasta i Gminy P. pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. przekazał ww. wniosek Staroście P. Starosta P. zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] przekazał przedmiotowy wniosek zgodnie z właściwością Marszałkowi Województwa M..
Organ wnioskujący wskazał, że przedsięwzięcie objęte ww. wnioskiem polega na przetwarzaniu odpadów w procesie odzysku odpadów R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych, zgodnie z załącznikiem Nr 1 ustawy o odpadach, prowadzonym poza instalacjami i urządzeniami na terenie ww. inwestycji drogowej. Odzyskowi poddawane będą odpady o kodzie 17 03 02 Mieszanki bitumiczne inne niż wymienione w 17 03 01, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 10). Odpady wykorzystywane będą na potrzeby wykonania dróg serwisowych oraz placów utwardzonych na zapleczach budowy.
Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach marszałek województwa jest organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie lub/i przetwarzanie odpadów dla:
- a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
- b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,
- c) dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych,
- d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg.
W pozostałych przypadkach organem właściwym do wydawania wspomnianych zezwoleń jest starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2) z zastrzeżeniem art. 41 ust. 4, że dla przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, organem ochrony środowiska jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Ustawodawca określił zatem katalog przedsięwzięć, dla których to marszałek województwa będzie właściwy do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub/i na przetwarzanie odpadów. Natomiast w przypadku starosty ustawodawca użył zwrotu "w pozostałych przypadkach", co oznacza, że starosta jest właściwy do wydania zezwolenia w każdej sprawie niewymienionej w art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach, jednak z zastrzeżeniem art. 41 ust. 4 ustawy o odpadach wskazującym, że dla przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, organem ochrony środowiska jest regionalny dyrektor ochrony środowiska,
Organ podkreślił też, że zgodnie z ustawą ooś do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Właściwość rzeczowa marszałka województwa obejmuje m.in. wydawanie zezwolenia na zbieranie i zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W pozostałych przypadkach przedsięwzięć realizowanych poza terenami zamkniętymi, takich jak przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia nienależące do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organem właściwym jest starosta. Przedsięwzięcia w zakresie gospodarki odpadami, należące do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko wymienione zostały w § 2 ust. 1 pkt 41-50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839).
Na powyższe rozróżnienie wskazuje też Wojciech Radecki w Komentarzu do ustawy o odpadach, (por. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, wyd. IV, publ. LEX). Do przedsięwzięć tych należą instalacje do przetwarzania odpadów, natomiast oczywistym jest, że droga nie stanowi ww. instalacji. Kwalifikacja przedsięwzięcia, zgodnie z ww. rozporządzeniem powinna dotyczyć wyłącznie samego procesu przetwarzania odpadów, a nie rodzaju drogi, w miejscu której prowadzone będzie przetwarzanie. Przyjęcie interpretacji prawa, że to rodzaj drogi wyznacza podstawę do kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest przetwarzanie odpadów, prowadziłoby do sytuacji, że ten sam proces technologiczny przetwarzania odpadów w jednym przypadku byłby przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko (w przypadku, gdy mamy do czynienia z drogą kwalifikowaną jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko), z kolei w innym, przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko (w przypadku, gdy mamy do czynienia z drogą kwalifikowaną jako przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko).
To rodzaj drogi i związane z nią parametry, m.in.: ilość pasów ruchu, rodzaj nawierzchni, kategoria ruchu, natężenie ruchu drogowego, dopuszczalna prędkość itp. wskazują z jakim oddziaływaniem wiązać się będzie eksploatacja tej drogi i czy zakwalifikowana zostanie ona do przedsięwzięć zawsze, czy potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, a nie proces przetwarzania odpadów.
Z uwagi na fakt, że przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałujące na środowisko w dziedzinie gospodarki odpadami wymieniono w § 2 ust.1 pkt 41-50 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy zdaniem organu uznać, że działalność będąca przedmiotem wniosku nie kwalifikuje się do wymienionych w art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach. W przedmiotowej sprawie brak jest również zdaniem Marszałka Województwa podstawy do uznania, że przedsięwzięcie polegające na budowie drogi jest powiązane technologicznie z przedsięwzięciem polegającym na przetwarzaniu odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w kontekście art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ooś. Pod pojęciem "powiązanie technologiczne" należy rozumieć związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy.
Ma to zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia (np. polegającego na wydobywaniu kopalin na sąsiadujących ze sobą obszarach górniczych) na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie, w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. Powiązanie technologiczne, o którym mowa w tym przepisie dotyczy również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tą samą technologię, choćby planowanych przez różne podmioty prawne.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy ani o tożsamości przedsięwzięć pod względem rodzaju, ani też o zorganizowanej w całość działalności w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Przetwarzanie odpadów poza instalacją, o które wnioskuje wnioskodawca, nie ma bowiem tego samego celu gospodarczego. W przypadku przetwarzania odpadów chodzi o zagospodarowanie odpadów, w przypadku drogi - o budowę drogi przeznaczonej do prowadzenia ruchu drogowego. To dopiero dalszą konsekwencją istnienia obok siebie tych przedsięwzięć będzie to, że zagospodarowanie odpadów będzie polegało na wbudowywanie ich w nasyp służący do budowy drogi. Przy czym należy podkreślić, że budowa drogi nie opiera się na zagospodarowaniu odpadów w taki, a nie inny sposób i nawet w sytuacji zakończenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów droga nadal będzie budowana.
Dalej wnioskodawca wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na przetwarzaniu odpadów poza instalacjami i urządzeniami nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z ustawą ooś, a co za tym idzie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei realizacja inwestycji drogowej należącej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga obligatoryjnie przeprowadzenia oceny oddziaływana na środowisko. W związku z powyższym w przedmiotowym przypadku nie dojdzie do sytuacji dzielenia przedsięwzięcia wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, aby uniknąć przeprowadzenia oceny całego przedsięwzięcia.
Dodatkowo, w opinii Marszałka, uznanie przetwarzania odpadów i budowy drogi jako przedsięwzięć powiązanych ze sobą technologicznie, a w konsekwencji traktowania ich jako jedno przedsięwzięcie jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. poz. 796), które jako rodzaj odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami wskazuje się m.in. budowę, przebudowę lub remont nasypów drogowych, podbudów dróg i autostrad. Zgodnie z ww. rozporządzeniem taki rodzaj odzysku odpadów stanowi wyjątek (art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach) od reguły określonej w art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpady są przetwarzane w instalacjach lub urządzeniach oraz od zakazu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach, tj. zakazu przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami.
W konsekwencji powyższego wnioskodawca stwierdził, że nie można uznać właściwości Marszałka Województwa M. do rozpoznania wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacją.
W dalszej części wniosku zakwestionowano stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt II OW 187/19, II OW 212/18 oraz II OW 84/17, w których w podobnych stanach faktycznych jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami wskazano marszałka odpowiedniego województwa.
W odpowiedzi na wniosek Starosta P. wnosił o wyznaczenie do rozpatrzenia sprawy Marszałka Województwa M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej określanej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie tego typu sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 15 § 1 i 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie wystąpił tzw. spór negatywny o właściwość, bowiem zarówno Starosta P., jak i Marszałek Województwa M. uważają, że nie są właściwi do rozpoznania podania [...] S.A z siedzibą w K. o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów na oznaczonych działkach w związku z realizacją inwestycji drogowej - budowy fragmentu drogi ekspresowej [...].
Należy wpierw wziąć pod rozwagę, że w myśl art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. (aktualnie Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny. Spór między Marszałkiem Województwa M. a Starostą P. ma charakter sporu o właściwość (a nie "sporu kompetencyjnego", jak to również określano we wniosku Starosty - uwaga Sądu), skoro jego uczestnikami są organy jednostek samorządu terytorialnego, nadto nie stanowi sporu, o jakim mowa w pkt 2-4 art. 22 § 1 k.p.a. Aby zatem ustalić, że właściwym do rozpoznania wniosku Marszałka Województwa M. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między tym podmiotem a Starostą P. będzie Naczelny Sąd Administracyjny, wpierw należałoby wykluczyć możliwość jego rozpoznania przez "wspólny organ wyższego stopnia" dla podmiotów pozostających w sporze.
Niesporne jest, że oba te podmioty należy traktować jako organy jednostek samorządu terytorialnego, w takim też rozumieniu zdefiniowane zostały w art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. Innymi słowy, w rozumieniu Kodeksu w przedmiotowym sporze uczestniczą dwa organy jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Organem wyższego stopnia w stosunku do organów samorządu województwa jest kolegium mające siedzibę w mieście będącym siedzibą władz samorządu województwa (art. 2a ust. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, Dz. U. z 2018 r. poz. 570). Siedzibą władz województwa mazowieckiego jest miasto stołeczne Warszawa ([...]). Miasto [...] objęta jest obszarem właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (§ 1 pkt 7 lit. f rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych.
Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925, rozporządzenia PRM 2003). Z kolei powiat P. także objęty jest obszarem właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (§ 1 pkt 7 lit. f rozporządzenia PRM 2003). Uwypuklić jednak należy, że z mocy art. 168 ustawy o odpadach zadania samorządu województwa, o których mowa m.in. w art. 41 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej, a z mocy art. 169 ustawy o odpadach w tych sprawach to minister właściwy do spraw klimatu jest organem wyższego stopnia w stosunku do marszałka województwa. Oznacza to, że dla ewentualnej decyzji Marszałka Województwa M. wydanej w przedmiotowej sprawie administracyjnej wywołanej podaniem [...] S.A z/s w K. organem odwoławczym będzie Minister Klimatu, zaś dla decyzji Starosty P. byłoby nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Innymi słowy, w rozumieniu przepisów Kodeksu oba podmioty uczestniczące w sporze nie posiadają wspólnego organu wyższego stopnia, to zaś rodzi właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu.
W przepisach art. 41 ustawy o odpadach ujęto właściwość organu do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jako zasadę wskazując na organ właściwy ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 2). Organem właściwym co do reguły jest starosta (art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy), natomiast w ściśle określonych przypadkach organem właściwym jest marszałek województwa (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a-d ustawy) bądź regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 41 ust. 4 ustawy). Wedle art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach organem właściwym jest:
- 1) marszałek województwa:
- a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
- b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,
- c) dla instalacji komunalnych,
- d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg;
- 2) starosta - w pozostałych przypadkach.
Zdaniem Sądu, organem właściwym do rozpoznania podania Spółki będzie Marszałek Województwa M.. Sąd w tym składzie podziela zasadniczo wywody zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2019 r., II OW 212/18 oraz z dnia 28 sierpnia 2020r., II OW 54/20, dotyczące analogicznej sprawy i tam zaprezentowaną argumentację na rzecz uznania właściwości organu wojewódzkiego, nie zaś starosty.
Niesporne jest, przy uwzględnieniu treści podania Spółki, że przedsięwzięcie tego podmiotu zmierza do przetwarzania odpadów o oznaczonych kodach, prowadzonego poza instalacjami i urządzeniami w procesie odzysku R5. Rocznie planuje się przetworzyć 5 000 Mg/rok tzw. odpadów "obojętnych" o kodzie 10 03 04 (mieszanki bitumiczne inne niż wymienione w 17 03 01). W ramach przetwarzania odpadów nie przewiduje się ich magazynowania, odpady mają być na bieżąco wbudowywane w nasyp drogowy. Właściwość rzeczowa marszałka województwa do wydania decyzji, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach obejmuje między innymi przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 tej ustawy przedsięwzięcie to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
Niesporne jest, że budowa drogi o statusie ekspresowej należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (por. § 2 pkt 31 rozp. RM 2019, podobnie § 2 pkt 31 rozp. RM 2010). Pierwotne zakwalifikowanie inwestycji drogowej w niniejszej sprawie do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko na etapie przed jej realizacją skutkuje tym, że powiązane z nią technologicznie przedsięwzięcie na etapie wystąpienia o decyzję udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów także należy kwalifikować jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Podzielić wypadnie wywód, zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie
II OW 212/18 oraz II OW 54/20, gdzie wskazywano, że budowa drogi ekspresowej niewątpliwie zalicza się do zamierzeń budowlanych, a częścią tego przedsięwzięcia jest budowa nasypów drogowych, które w ramach projektu budowlanego drogi zostały przewidziane do realizacji. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o odpadach przez pojęcie odzysku rozumie się m.in. "jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji". Występuje przeto technologiczne powiązanie pomiędzy samą drogą a budową jej nasypów, w tym w wyniku odzysku odpadów. Skoro do budowy nasypów można - w procesie odzysku R 5 polegającego m.in. na recyklingu materiałów nieorganicznych, wykorzystać odpady także poza instalacjami i urządzeniami, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa dla środowiska - to nie jest trafne wywodzenie przez organ wojewódzki, że brak jest technologicznego powiązania między budową drogi a użytymi w tym właśnie celu odpadami.
Przetworzone odpady mają być wykorzystane do zrealizowania struktury budowanej drogi ekspresowej, to zaś pozwala przyjąć, że - wbrew stanowisku zajmowanemu w sporze przez Marszałka Województwa M. - zachodzi powiązanie technologiczne pomiędzy zamierzonym przez Spółkę procesem przetwarzania odpadów a samą budową drogi [...].
Sąd podziela również pogląd wyrażony w przywołanych wyżej postanowieniach, że budowa nasypu drogowego przy użyciu przetworzonych odpadów wskazuje na związek pomiędzy inwestycjami (przetwarzaniem odpadów i budową drogi) w postaci jednej spójnej infrastruktury (elementów składowych drogi) ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy (wybudowanie tejże drogi). W konsekwencji zgodzić należy się i z tym, że pomiędzy przedsięwzięciem polegającym na budowie drogi zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przetwarzaniem odpadów, które posłużą następnie do budowy tej drogi, występuje wzajemny związek. Jedno przedsięwzięcie determinuje drugie poprzez zapewnienie materiałów służących do wzniesienia tego drugiego. To powiązanie prowadzi do wniosku, że przedsięwzięcia są ze sobą powiązane technologicznie. Proces przetwarzania odpadów obliczony został wyłącznie na zapewnienie wykonawcy drogi bezpośredniego i nieprzerwanego dostępu do materiałów wykorzystywanych dla wybudowania tejże drogi. Wobec tego zasadne jest twierdzenie, że budowa drogi oraz odzysk odpadów z przeznaczeniem na budowę drogi świadczy o występującym pomiędzy tymi przedsięwzięciami powiązaniu technologicznym.
W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, które Sąd w tym składzie w pełni afirmuje, wedle którego budowa drogi ekspresowej zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz zbieranie i przetwarzanie odpadów związane z budową tej drogi są przedsięwzięcia odrębnymi rodzajowo (budowa drogi i przetwarzanie odpadów), ale występuje między nimi związek pozwalający na stwierdzenie, że są one powiązane technologicznie. Nie ulega wątpliwości, że zarówno samo powstanie odpadów, jak i ich późniejsze wykorzystanie na potrzeby budowy lub przekazanie uprawnionym podmiotom zewnętrznym, jest integralnie związane z budową drogi ekspresowej. Oznacza to, że budowa drogi oraz odzysk odpadów są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2020 r., II OW 160/19).
W tych okolicznościach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organem właściwym do załatwienia podania Spółki o wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach, jest Marszałek Województwa M. Chybione jest przy tym przywoływanie przez organ województwa - w aspekcie braku powiązania technologicznego pomiędzy budowę drogi ekspresowej a zamierzonym przetwarzaniem oznaczonych odpadów przez Spółkę - definicji "instalacji" zawartej w art. 3 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (Dz. U. UE. L 2010. 334. 17), skoro ta dyrektywa ma zastosowanie do rodzajów działalności przemysłowej, które powodują zanieczyszczenia, o których mowa w jej rozdziałach II-VI.
Pozostała argumentacja Marszałka Województwa M. nie odnosi się do kwestii ustalenia właściwości tego organu, a do ewentualnych przesłanek wydania decyzji o oznaczonej treści. Te kwestie musza jednak pozostać poza oceną Sądu, który w sprawie sporu o właściwość nie może wypowiadać się co do przyszłego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 p.p.s.a., wskazał Marszałka Województwa M. jako organ właściwy w sprawie.